Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Υποψήφια θύματα..(2)



Δεν είναι μόνον ότι δεν έχω χρόνο για γράψιμο.
Το κυριότερο είναι πως αδυνατώ να σας παρουσιάσω όλο το "πλεκτό" της δυναμικής τής καταστροφής.
Πραγματικά, ελπίζω και πιστεύω επίσης πως υπάρχει και τύχη, γιατί από τις "εδώ" δυνάμεις που συνωθούνται και εφορμούν από συγκεκριμένες κοινωνικές και ιδεολογικές αφετηρίες, άρα έχουν την αναγκαιότητα κατά κάποιο τρόπο "εντός" τους, έχω να περιμένω πλέον μόνον συνεισφορές σε μια καταστροφική, άγονα και εργαλειοποιήσιμα καταστροφική δυναμική.
Το να σας δείξω πως εννοώ αυτό το εδώ "δέσιμο" ιδεολογίας, ταξικής και κοινωνικής σύνθεσης, και συμμετοχής σε μιαν νεοϊμπεριαλιστική καταστροφή, θα μου έπαιρνε ακόμα περισσότερο χρόνο, αν και μερικά το έχω κάνει σε ένα πλήθος αναρτήσεων. 
Όποιος θεωρεί πως έχει ενδιαφέρον ας ψάξει σε παλιές δημοσιεύσεις μας.
Θα επισφραγίσω αυτή την μικρή παρέμβαση (σε δύο μικρές δημοσιεύσεις) μιλώντας κατά τον ιδιαίτερο κάπως μη πολιτικό ή μη (τυπικά) επιστημονικό τρόπο μου.
 
Νομίζω πως από ένα σημείο και πέρα ο μαγνητισμός των "εδώ" πολιτικών δυνάμεων από έναν ή περισσότερους πόλους καταστροφής, ακριβώς επειδή δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός ή συγκυριακό αποτέλεσμα, αλλά (είναι) κορύφωση μακρόχρονων και βαθιών δομικών διεργασιών, είναι (ως μαγνητισμός) νομοτελειακός.
Αρχικά νόμισα, ακολουθώντας μιαν μάλλον δογματική και πεπαλαιωμένη μαρξογενή ανάλυση (με κάποιες φρέσκιες επεξεργασίες) πως τούτη η πορεία είναι αποτέλεσμα της βαθιάς εξάρτησης της χώρας και της (φιλο-)δυτικής θεμελίωσής της στην οικονομία, τον πολιτισμό και την πολιτική (μια θεμελίωση που δεν είναι μονόπατα αρνητική βέβαια) σε συνάφεια πάντα προς το ετερογενές και ασύμβατο (σε τέτοιους συνδυασμούς) γεωπολιτικό γεωστρατηγικό πλαίσιο που την περιβάλλει.
Δεν αρνούμαι καθ'ολοκληρίαν μια τέτοια αναλυτική εκδοχή, αλλά δεν με "γεμίζει" πλέον τόσο που να επαναπαυτώ σε αυτήν.
Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.
Η συμμετοχή ακόμα και των προοδευτικότερων δυνάμεων ή ακόμα και των ελευθεριακών πολιτών και νεολαίων, όλων των "μορφών", σε μια διεργασία αυτοκαταστροφής, ενίοτε μάλιστα και με την μορφή μιας έξαλλης "αντιεθνικιστικής" ή "αντι-εθνομηδενιστικής" θετικότητας, για να μην αναφέρω τους "συνήθεις υπόπτους" (ακροδεξιούς, ιερατείο κ.λπ), είναι εγγύηση πως βαδίζουμε μέσα στο σκοτάδι σε ακόμα μεγαλύτερο σκοτάδι.
Δεν θεωρώ τυχαίο ούτε έκπληξη τελικά που όλοι μας παρασυρθήκαμε κατά την διάρκεια αυτών των 7 κρίσιμων ετών σε μια πολεμική κυρίως επιστροφιακού "θεμελιοκρατικού" χαρακτήρα, και θυμηθήκαμε ρίζες και καταγωγικές θεμελιώσεις με έναν τρόπο που δεν είναι και πολύ ελπιδοφόρος, εφόσον τώρα αντιλαμβάνομαι καλύτερα πως κάθε συζήτηση στους "ανήσυχους" ελλαδικούς κύκλους ήταν πάντα αυτό το πράγμα.
Παντού υπάρχει μια τέτοια δυναμική αλλά εδώ το έχουμε τερματίσει εδώ και καιρό και μάλιστα πολύ πριν την "κρίση" κ.λπ
Η ιδεολογική, αισθητική, επιστημονική σκηνή είναι και παραείναι τελικά ιδεολογική.
Αυτό νομίζω σχετίζεται με τα διαρκή προβλήματα στρατηγικού αυτοκαθορισμού σε όλες τις "εδώ" κοινωνικές, ιδεολογικές πολιτικές παρατάξεις κ.λπ που αντανακλούν όμως το στρατηγικό αδιέξοδο για όλες τις κοινωνικές τάξεις (πάλι "εδώ") αλλά και για κάθε ξεχωριστή αν θέλει τελικά (και καλώς) να ασχοληθεί μόνον με τον "εαυτό" της.
Η επιστροφή στον "εαυτό" δεν είν' κακό πράγμα, ειδικά για τους εργαζόμενους, που η ζωή τους είναι σχεδόν πάντα ένα "εκτός εαυτού" (επιβαλλόμενο αλλά και επιλεγόμενο), αλλά άλλο αυτό και άλλο να μετατρέπεται σε ταυτοτική ψύχωση και παράνοια, σε ένα είδος μεταεθνοτικής ταυτότητας κατασφάλισης της ησυχίας τής εσωτερικής ζωής σε ένα περιβάλλον όμως που απαιτεί ανασφάλεια, πραγματική ανησυχία, γιατί όχι και αντίφαση αντινομία σπαραγμό αποτυχία επανεκκίνηση.
Αυτά..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..