Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Η "γενιά" του Δεκέμβρη-2008, και οι κακοί λογαριασμοί μας -που έρχονται (1) - Πρόλογος

Πρόλογος.



Ξεκινάω με αφαιρετικό τρόπο, ψευδοαφαιρετικό, αλλά μην τρομάξετε, έχει σχέση..



Βλέπω πως υπάρχουν επιστροφές, αλλά αυτό που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι το είδος τους, την σύστασή τους ως προς τα επίπεδα οργάνωσης του ανθρώπινου γεγονότος. 
Το ορθό είναι να πούμε πως το ίδιο το ανθρώπινο γεγονός και τα υποτιθέμενα επίπεδα οργάνωσής του Είναι του, εμφανίζονται στην επιφάνεια των πραγμάτων ως μια ταλάντωση και μια ρευστότητα πηγμένη όμως σε μιαν πετρώδη φόρμα κι όχι ως ένα σύστημα επιπέδων σημείων κ.λπ.
Τα επίπεδα, τα σημεία, οι δομές, ή τα διάφορα (παραδοσιακά) περί μορφών ύλης και ουσίας (και υπόστασης) προέρχονται από λόγιες σκέψεις και από επιστήμες, είναι φαντάσματα εντός τους και όχι το άμεσο είναι, ή το κινούμενο άμεσο γεγονός που πλάθουν οι άνθρωποι με τα χέρια τους, ενίοτε και με ιδεολογική ή σωματοειδή βαναυσότητα.
Βέβαια, θα πει κάποιος, και τούτα, τα διανοητικά πλάσματα, έχουν καταγωγή από το άμεσο κ.λπ
Είναι κουραστικό να ανατρέξουμε πάλι σε αυτό τον κύκλο, και την αναζήτηση τής σχέσης κάποιου άμεσου ζωντανού με το διαμεσολαβημένο, τα λέω πρόχειρα, για να δικαιώσουμε το άμεσο ζωντανό ή να το βάλουμε στο παιχνίδι έστω ως συνεισφέρον στοιχείο τής συγκρότησης τού διαμεσολαβημένου κ.λπ
Τα παιχνιδάκια που παίζονται εκεί με κουράζουν, αν και είναι ενδιαφέροντα και παραγωγικά, εφόσον αν μη τι άλλο η επιστήμη και ειδικά η κοινωνική επιστήμη (ή "επιστήμη") ενδιαφέρονται για το αντικειμενό τους σαν να έχει κι αυτό μια μιλιά, σαν να μπορεί να πει τον δικό του λόγο, κι ας είναι ο ερευνητικός αποδέκτης είτε ανακριτής είτε ένας περισσότερο προσεκτικός Κύριος όπως ένας (λακανικός) ψυχαναλυτής να'ούμ.
Δεν πρόκειται περί αυτού, πρόκειται περί παρεξηγήσεως αν νομίσαν φίλοι και εχθροφίλοι ότι όταν μιλάει ο ταπεινός υβριστής (..) περί των αμεσοτήτων που τον απασχολούν εννοεί κάτι τέτοιο ή θέλει κι΄όλας να δείξει κάτι που να τους βοηθήσει ή να τούς δυσχεράνει (άρα να τους βοηθήσει).
Δεν γνωρίζω αν οι αμεσότητες αυτές καταρχάς υπάρχουν, έπειτα αν είναι αμεσότητες, και τέλος αν έχουν κανένα ενδιαφέρον για ερευνητικά προγράμματα.
Ακούω για προγράμματα και παθαίνω κάτι, αλλά τούτο είναι προφανές πως είναι δυνάμενον να υπαχθεί επίσης σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα ως αντικείμενο, το οποίο βέβαια ο γαμίκουλας ερευνητής μπορεί και να σεβαστεί και μπορεί επίσης (ταυτοχρόνως προς τον σεβασμόν) να διακορεύσει, βγάζοντας τα σπλάχνα του στην κοινή θέα της επιστήμης ή του (θεραπευτικού) ερμηνευτικού Λόγου.
Μερικές φορές νομίζω πως η επιστήμη είναι ένα πολύ άρρωστο πράγμα, σκεφτείτε τι είπα μόλις πριν, και είναι έτσι.
Μπορεί η πάθηση λόγου χάριν να είναι δική μου, και το πόδι μου να είναι επίσης δικό μου, και ο πόνος του να είναι επίσης δικός μου, αλλά ο χρόνος παραμονεύει και πάντα το υποκείμενο που κρύβεται από την ιερή ανίερη εξέταση της γνώσης (ουχί Γνώσης) θα υποκύψει τελικά στην εννόησή του (από αυτήν) και στην ερμηνεία του (από αυτήν και όχι μόνον).
Πρόκειται για ένα κρυφτούλι με τον δράκο εις το οποίο ο δράκος γνώση ή η δρακογνώση -απλά γνώση- θα κερδίσει ακόμα κι όταν το υποκείμενο θα έχει γίνει πλέον σκόνη.
Κάποια στιγμή θα γίνει σκόνη βέβαια, το υποκείμενο που κρύβεται από την ερμηνεία εννοώ, οπότε ο δράκος της γνώσης πάνω από την σκόνη που περιφέρεται, ως ένα πράμα ενιαίο με τον άνεμο, θα γνωματεύσει τελικώς, και το υποκείμενο τούτο όχι μόνον θα γίνει αντικείμενο της γνώσης βεβαίως βεβαίως αλλά επίσης ένα πάντα-αντικείμενο, με λίγα λόγια θα φανεί πως πάντα ήταν ένα αντικείμενο, μόνον ένα μόνον-αντικείμενο, ένα πράγμα πράμα.
Η δολοφονία που προσφέρει η όποια επιστήμη στο υποκείμενο αποτελεί την ολοσχερή εξαφάνισή του ως υποκειμένου, ή προσώπου στην τελική, και την εξάλειψή του από προσώπου γης ως ενός κάτι που δεν είχε σε αυτό πρόσβαση κανένας.
Θα πει όμως κάποιος, μπάστα αδερφάκι μου, για ποιό πράγμα μιλάς ως πονηρός εκπρόσωπος και το υπερασπίζεσαι αφού πρώτος εσύ έχεις κρεμάσει στα σχοινιά εαυτόν και το κυριότερον μιλάς μάλλον πολύ; τι σου είναι αυτό το έρμο το κάτι που βαφτίσανε υποκείμενο και γκρινιάζεις έτσι για επιστήμες και τα ρέστα;
Έλα ντε! τι θέλω και μπλέκω;
Όσο μπλέκεις με την άρνηση του υποκειμένου ή το υποκείμενο ως άρνηση να γίνει γνωστό, με λίγα λόγια αφήστε το ήσυχο ρε, τόσο μαζεύονται γύρω σου κι ας μην τους βλέπεις όλες οι μύγες οι μέλισσες οι σφήκες τής ερμηνείας, για να μην πω για γύπες και τα λοιπά.
Αν θέλεις να κρυφτείς κρύψου, άνθρωπέ μου.
Τι μας τα ζαλίζεις τα αχαμνά; λένε.. 
Δεν έχουν άδικο, είμαι λάθος αν θεωρώ πως υπερασπίζομαι αυτό το μυστικοπαθές υποκείμενο που θέλει να κρυφτεί ή να βρεί την τέλεια κρυψώνα από τους ερευνητές διώκτες του, γιατί δεν με έχει ανάγκη ίσως, είναι ήδη κρυμμένο ή πάντα κρύβεται και δεν μιλάει, εφόσον ό,τι θέλει να κρυφτεί βασικά αποφεύγει την ομιλία ή την κάνει ασήμαντη και ακατανόητη, όσο μπορεί.
Μπορεί όμως κάποιος να μην μιλάει; εκεί θα ήταν το ερώτημά μου αν το συνυφαίναμε όμως με το εξής ερώτημα, ένα κάπως πιό αγριεμένο ερώτημα: μπορούμε να μιλάμε και να έχουμε παραταύτα το δικαίωμα τής μη ερμηνείας και της μη θεραπείας του Λόγου μας;
Είμαι σίγουρος, αν κρίνω από την λακανική μου βύθιση, πως ο κύριος Λακάν-και-συνεργάται έχει μιαν ικανοποιητική απάντηση για τούτο το ερώτημα που δεν κινείται στα πλαίσια του συνήθους σεβαστικού γαμησιού και εν τέλει τής εξόντωσης που προσφέρουν αι υπόλοιπαι σχολαί ερεύνης και αντικειμενικοποίησης κ.λπ κ.λπ αλλά ταυτοχρόνως είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως αυτός ο διαχρονικός κύριος αλλά και όλοι οι λιγότερο ή περισσότερο αιρετικοί διάδοχοί του έχουν ακριβώς τον σκοπό να πραγματοποιήσουν την μεγάλη σύλληψη και του τελευταίου φυγά από το νυστέρι τής Δύσεως, της Εσπερίας εννοώ.
Ανοίγουν και την τελευταία πόρτα, ή αυτήν που θεωρείται από όλους τελευταία πόρτα, και χωρίς καμία βία σαν και αυτές που γνωρίσαμε βέβαια, εισχωρεί στο άδυτο του Λόγου, μη ρωτάτε πως, μην είστε τόσο ηλίθιοι να ρωτάτε εμέναν πως.
Καταρχάς, πάλι, όλο αρχίζουμε και ποτέ δεν τελειώνουμε, θα ήθελα να ζούσα εκείνη την εποχή ως ενήλικας, ήμουν δυστυχώς βρέφος ή παιδί μετέπειτα, για να μιλήσω με την σκατόφατσα, αλλά από την άλλη, δεν θα έλεγα τίποτα, εφόσον μόνον σήμερα μπορεί κανείς να πει αυτά που είναι να πει σε τέτοιες σκατόφατσες.
Μπορεί όμως; αυτό είναι το ερώτημα, τούτο είναι το ερώτημα, δατς δε κουέστιον.
Θα κάνω τώρα μια απότομη στροφή -για σας, που δεν είναι αληθινή όμως, αφού αυτό για με είναι ο ίσιος δρόμος που πορπατώ εδώ και κάτι αιώνες πλήξης , και υπομονής.
Και θα πω, κι ας ακούγεται ερμητικόν, ότι ούτε τώρα μπορείς να μιλήσεις άνθρωπε, ούτε τώρα.
Απευθύνομαι στον εαυτό μου, αλλά πρωτίστως φωνάζω προς άλλες κατευθύνσεις, όταν λέω πως δεν μπορούμε να μιλήσουμε, τώρα ειδικά, ειδικά τώρα ακόμα περισσότερο, διότι τώρα, ειδικά τώρα, υπάρχουν ακόμα δυνατότερες και ικανότερες δυνάμεις για να συλλάβουν την ψυχούλα μας, αυτό το ταπεινό σκατένιο πράγμα, τώρα είναι που σκοπεύουν να μας κάνουν να σωπάσουμε, ποιοί όμως;
Θέλετε να σας πω;
Ποιοί είστε;
Γνωριζόμαστε;
Τσαμπουκάλεμα κατά κάποιο τρόπο, ας το πάρετε έτσι, όσοι το πάρετε, αλλά σαν πολύ δεν σας μιλήσαμε; ε μαγκάκια;
Τι θέλετε να σας παρουσιάσω ως αστυνομική δύναμη που είναι τούτο που έχει ανοίξει την πόρτα και μας κυνηγά;
Εμάς, αλλά ποιούς;
Θα έχετε κατανοήσει προφανώς πως δεν μασάμε, μιλάω και στον πληθυντικό ο έρμος, με τις κατηγοριοποιήσεις (σας) και ακόμα κι αν η ενοχή μας να έχουμε εμμονές είναι κατανοήσιμη, η στάση σας μας ωθεί στην σιωπή, μιαν φλύαρη σιωπή είναι αλήθεια, αλλά ας αφήσω τον πληθυντικό, μπορεί να γίνω γελοιότερος ακόμα και από τους "αναρχομαρξιστές".


Ας μιλήσω σε πρώτο πρόσωπο, εννοώ σε πρόσωπο γενικό και αόριστον, με είναι και δεν-είναι, ας επιστρέψω λοιπόν στο προκείμενο τής επιστημονικής πραγμάτευσης, αν και όχι στην ίδια, η οποία δεν με αφορά εδώ, ίσως και πουθενά.
Το ζήτημα λοιπόν είναι να ξεφύγεις από όλες τις τσιμπίδες τής αντικειμενοποίησης, αλλά όπως είδαμε τούτο είναι σχεδόν ανέφικτον.
Ας υποθέσουμε πως πιεζόμενος να πάρω θέση, μια ζωή αυτό μου συνέβαινε, αποφασίσω να κάνω μόκο και αρχίσω να στέλνω γράμματα, όπως κάνουν κάτι τρελαμένοι, για θέματα προσωπικής φύσεως και υποστάσεως, άρα ας υποθέσουμε πως αποφασίζω να εισέλθω στον τόπο τής ψευδοπροσωπικής υστερίας και ούτως να μετατραπώ σε ένα ακόμα αντικείμενο των συμπαθών βρυκολάκων που λέγονται όπως λέγονται και έχουν άποψη για τα πάντα, τι νομίζετε; πως θα χάσει η Βενετιά βελόνι; όχι, δεν το νομίζετε., οπότε αφού το ξέρω ότι το ξέρω και το ξέρετε, γιατί να το κάνω; ήδη έχει ακυρωθεί ένας τρόπος ύπαρξης τής αγαπημένης σας υστερίας, ή υστερικής.
Τι μένει ωστόσο, εφόσον έχω αποφασίσει πως επιθυμώ να μιλάω, δεν κάνω και τίποτα κακό, είναι η κατάστασή μου, μη πούμε φύση και πάθουν μερικοί, οπότε κάπως πρέπει να μιλήσω και αν δεν επιθυμώ να μιλήσω για τούτα εις τα οποία μέσα έχω εξασφαλισμένη την σύλληψή μου από την ιερή ανίερη εξέταση του παρόντος, πως στο διάολο να μιλήσω;
Είναι ένα θέμα, σημαντικό, το οποίο απασχολεί όλους τους ανησυχούντες για το μη ομιλείν (κάποιων), εφόσον βλέπεις πως αν μη τι άλλο αυτός που μιλάει είναι και εκτεθειμένος, οπότε τον γαμούνε εύκολα, έτσι νομίζουν, άρα εύκολα θα τον μετατρέψουν σε αντικείμενον, άρα πάμε σε όσα είπαμε στην αρχή, ευκολάκι.
Μιλήστε λένε μάλλον, όλοι αυτοί, για αυτό τον λόγο και υπάρχουν τόσα μελοδραματικά κείμενα για όσους αχρείους, έτσι το λένε περίπου, που δεν μιλάνε και δεν δρούνε στην τάξη του Λόγου, μη χέσω, και τόσες ύβρεις παρακλήσεις εκκλήσεις, παραινέσεις, κριτικές, ή ακόμα και ανατομικές προσβολές, εν είδει ταξικών ή άλλων αποκαλύψεων για το ποιόν των μη ομιλούντων τής εποχής μας, μη χέσω πάλι.
Έχετε λοιπόν κάποιον που μιλάει και συνεχίζει να μιλάει υβρίζοντας και υβριζόμενος αρχικά, κατά τα συνήθη ιντερνετικά ήθη, αλλά και άλλους, εξίσου οχληρούς ή εμφανείς και τα σχετικά.
Ε, και; 
Νομίζω ότι δεν έχει γίνει κατανοητό κάτι εδώ πέρα.
Η αντικειμενικοποίηση, όπως ορίσαμε προχείρως στην αρχή την επιστημονική ή ερμηνευτική τάση να ερευνάται ακόμα και το πως χέζουμε π.χ, είναι κάτι που επιδιώκει και επιθυμεί και κάνει γενικό κανόνα ένας άνθρωπος κάτω από τα 40 συνήθως, για να μιλήσω κοινοτόπως, τι θέλετε ας πούμε, για μας τους παλιούς; να το ξεπεράσουμε και αυτό;
Αστεία τροπή παίρνουν τα πράγματα με την γενιά του 2008, δεν την όρισα εγώ έτσι ούτε ως γενιά, αλλά και επικίνδυνη, και για την ίδια και για μας τους υπολοίπους.
Είδατε πόσο απότομος μπορώ να γίνω; και πόσο συγκεκριμένος;



Θα νομίσατε μερικοί, πως αυτός ήταν ο σκοπός αυτής της δημοσίευσης, αλλά λάθος νομίσατε, και επιπλέον όπως το συνηθίζετε υπερεκτιμάτε την δύναμη ανθρώπων και συνωμοσιολογείτε άνευ ορίων. 
Δεν ήταν ο σκοπός μου, αυτή η (προ-)τελευταία φράση. 
Αλλά την είπα, την είπα για να εκφράσω και γω την κατάσταση, τις πιέσεις και την κακία ίσως, των δικών μου γενιών (ή της δικής μου γενιάς), που δεν υπάρχουν (υπάρχει), όλα αυτά είναι αστεία, το ξέρω, αλλά κάτι υπάρχει περισσότερον ως χρονοειδής έκφραση εσωτερικών ταξικών και ιδεολογικών ιεραρχιών, και αυτό πάλι (υπάρχει) όχι πάντα, αλλά όταν εμφανίζονται τομές. 
Θέλω να πω, ότι υπάρχει τομή.
Εδώ, η τομή είναι το 2008, και ειδικά ο Δεκέμβρης, και είναι τομή από το γεγονός και μόνον ότι συνέπεσαν πολλές θέσεις και αρνήσεις, και τούτο δεν είναι που λέω κάτι δεδομένον ως "σύμπτωμα" ή συμπτωματολογία.
Γι' αυτό και χρησιμοποιώ τον κοινό όρο τομή.
Σε αυτή την τομή συναντιούνται, λέω εγώ ο ταπεινός υβριστής, και αυτά που σας είπα στην αρχή, ίσως να ήταν σκοπός μου αυτό να σας πω, με την έννοια μιας τής (ψευδο-)εκπροσώπησης τής προηγούμενης κατάστασης που τώρα συνειδητοποιεί την νέα επίθεση που δέχεται, υπερβολή; ε, και;
Και δεν είναι υπερβολή, γιατί, αν θέλετε να ορίσω την νέα κατάσταση περικύκλωσης, ιδεολογικής και άλλης, όσων ανήκουν στην αμαρτωλή τάξη των αλλοτριωμένων εργαζόμενων, αυτών δηλαδή που έχουν το θράσος και την τύχη-ατυχία να δουλεύουν ακόμα και επίσης έχουν το απέραντο θράσος να έχουν ακόμα εμμονές, ιστορικές και άλλες, αυτή η νέα κατάσταση των "παλαιών" δεν έχει άλλο ιδανικότερο πλαίσιο έκφρασης από την αντίθετή τής, από αυτήν που έρχεται δηλαδή να την αντικαταστήσει με κάθε έπαρση και με κάθε σιγουριά ότι ανήκει στο μέλλον.
Έτσι, όσο και να ακούγεται αυτό που λέω υπερβολικόν, ίσως και επηρεασμένο από τα τελευταία ψευτοδιαβάσματά μου, στην πραγματικότητα πρόκειται για αλληλοξυλοδαρμό με τον Ζακ, όσο και να ακούγεται λοιπόν υπερβολικόν, είναι έτσι:
Μετά το 2008, μαζί με όλα τα άλλα δεινά, ή ακριβώς ως το μαζί των πραγμάτων αυτών, έχουμε την πραγματική εμφάνιση μιας γενιάς (ή "γενιάς") ανθρώπων που εννοούν στ' αλήθεια να μας κάνουν αντικείμενα του Λόγου, οι άνθρωποι είναι επιστήμονες, δε κάνω πλάκα, και ένας από τους τρόπους τους είναι να μας εκμηδενίσουν ουσιακά, αυτός είναι ο τρόπος των διεθνών στάνταρτς σήμερα, και αυτό δεν είναι ένας "σατανικός" μηδενισμός και καλά όπως πιστέψανε οι ακόμα παλαιότεροι (σε ακόμα δεινότερη θέση από εμάς, τους νεώτερους παλαιότερους) αλλά ο διεθνής καπιταλισμός σε σαρωτική επέλαση προς τις αξίες μιας μικροαστικής κοινωνίας και συντηρητικών στρωμάτων της μισθωτής εργασίας.
Αυτή είναι η κοινωνική ουσία και όχι το αναγκαστικά επιδερμικό με τις "γενιές", το οποίο πλαγίως το έχουν κινητοποιήσει και κάποιοι που δεν τους φαίνονταν και δεν (θέλουν να) τους φαίνεται.
Σχηματικά τα λέω, αλλά ας έρθει κάποιος να μου πει ότι δεν καταλαβαίνει τι λέω.
Μπορεί κάποιοι να έχουν αρχίσει ήδη να καταλαβαίνουν, αργά, κι εγώ αργά κατανόησα το γενικότερο πλέγμα.
Κατάλαβα και γιατί ψήφιζα και ίσως ξαναψηφίσω κκε, αν και δεν υπάρχει περίπτωση να συνεννοηθώ με τους κυρίους αυτούς, και στην βάση και στην κορυφή, για λόγους που διαφαίνονται στα άνωθεν λεχθέντα.
Η δική μας λοιπόν (ψευδο-)γενιά (γιατί όλες οι γενιές ψευδογενιές είναι) είναι τώρα σε σύγκρουση με τον νέο Λόγο, ο οποίος ίσως να είναι και ο πραγματικός, οπότε είναι σε μια σύγκρουση με τον Λόγο εν γένει, άρα και με όλα τα κορυφαία ή απορριμματικά αποτελέσματά του.
Και σε αυτή τη σύγκρουση, εν πολλοίς πραγματική, όντως φαντασιακή, αξιακή, ιδεολογική, πολιτική πολιτισμική και ό,τι στο γεροδιάολο φανταστείτε, δεν θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα, εφόσον στην πραγματικότητα εμπλέκονται και παλιοί αξεκαθάριστοι λογιαριασμοί. 
Θα έχει ενδιαφέρον.
Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος, αλλά να μην κουραστώ και το κλείσω γρηγορότερα από το προβλεπόμενο χρόνο για τέτοια θέματα..

(συνεχίζεται)..





Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..