Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Η "γενιά" του Δεκέμβρη-2008, και οι κακοί λογαριασμοί μας -που έρχονται (2)


Οι 4 (τέσσερις) λόγοι που ταλανίζουν τους νέους διανοούμενους/ες του έκ-τοπου, τι ωραία που τα λένε, μας επηρεάζουν και στον τρόπο του λέγειν, είναι ένα φάντασμα, μια χίμαιρα, δεν λαμβάνουν υπόψει τους τίποτα άλλο, έχουν πάρει φόρα τα παιδιά.
Η ανακάλυψη του έκ-τοπου ήρθε με την νέα έλευσή του, με την μορφή του ξένου μέσα στον εαυτό και με την επιβεβαίωση τής ξένωσης, τώρα, που επήλθε η ολοκλήρωση τής ένταξης τής εδώ τοπικής "εθνικής" κοινωνίας στο σκηνικό των νέων παγκόσμιων προβλημάτων, η οποία η ίδια, η ένταξη αυτή εννοώ, σημαίνει απένταξη και ένταξη συνάμα, εφόσον τούτη, η άθλια κοινωνία, παράγεται τεχνητά αλλά και μόνη της, τόσο άθλια είναι, ως ένας παρίας των παγκόσμιων αξιών, άθλιων και αυτών, αλλά η χώρα είναι αθλιότερη τελικά, τόσο μεγάλη είναι η επιτυχία των ανθρώπων εντός της. 
Τι πιο αναμενόμενο από το να υπάρξει έκρηξη τής νέας ευαισθησίας, μόνον που αυτή η νέα ευαισθησία είναι και Λόγος, δεν είναι η πρώτη φορά που πάλι ακολουθούμε πιστά την ανάπτυξη του Λόγου, ας μην πούμε της Εσπερίας γιατί τούτο το στενεύει το πράγμα ενώ είναι κάτι καθολικότερο.
Άνθρωποι, νέοι άνθρωποι ξενώθηκαν βίαια, αιφνίδια, αληθινά, υπό το καχύποπτο ή ψευδώς φιλικό πατρικό βλέμμα των παλαιών ιδιοκτητών της χώρας που παραμένουν ιδιοκτήτες και ιδιοκτήτες της, και γρήγορα, κεραυνοβόλα, αφομοιώνουν τις ελευθεριακές παραδόσεις του Λόγου όπως έχουν ορισθεί ήδη από τις δοξασμένες δεκαετίες 60-70 και άλλα θλιβερά.
Δεν είναι τελικά εκείνοι που πρόλαβαν να πιάσουν τα πόστα των καινοτόμων νέων ευαισθησιών, λίγο μετά την χούντα, αυτοί που θα ενσαρκώσουν τον νέο Λόγο, τον όχι πια και τόσο νέο, αν και δεν είναι αυτή η ουσία του (το νέον ή μη νέον), αλλά είναι η γενιά του Δεκέμβρη2008, και όλες οι σχετικές προεργασίες, για ανθρώπους-προεργασίες μιλάω, που τον φέρνουν στην άθλια αποικία, το προτεκτοράτο πολυτελείας.
Είναι όμως και τούτη, η γενιά τής πραγματικής αντίδρασης και της αληθινής εξέγερσης απέναντι στην επαναπαυμένη οικειότητα και τον αιώνιο μικροαστικό εθνικισμό της ελλαδικής κοινωνίας, που θα φέρει μαζί της και το δηλητήριο του κοινωνικού θανάτου ως εθνικό θάνατο.
Το γενικό μήνυμα δεν είναι μια αμφισβήτηση απλά του συστήματος, καπιταλιστικού κ.λπ, η μια μετωπική σύγκρουση με το κράτος, αλλά ο θάνατος των πάντων δια ενός Λόγου, ο οποίος προορίζεται μεν για να ζωντανεύει δυναμικές καπιταλιστικές κοινωνίες και να εμψυχώνει ταξικούς και αντιπατριαρχικούς αγώνες εντός τους, αλλά για συντηρητικές φρικαλέες κοινωνίες "μικρομεσαίων" όπως η ελλαδική -ως μια από τις χαρακτηριστικότερες του είδους- σημαίνει θάνατο, συμμετοχή σε έναν απόλυτο θάνατο.

Θα είμαι ευθύς και άμεσος, ως προς το νόημα αυτών των τελευταίων διαπιστώσεων, και θα σας καταπλήξει ακόμα περισσότερο ο (θεωρούμενος ως) συντηρητισμός μου, σε αυτή την φάση τουλάχιστον. 
Μεταξύ αυτών των καινοτόμων προλεταρίων και μικροαστών και των παλαιών αθλίων αντίστοιχών τους, τάσσομαι με τους παλαιούς, αν και θα ήταν ενδιαφέρον να πω κάποιες ιστοριούλες για το πόσο κοντά είμαι με τους νέους μηδενιστές, όπως θα τους ονόμαζε και μια σκοτεινή ψυχή, ξέρετε ποιόν λέω.
Θυμάμαι το 1992, είχα μια κουβεντούλα με έναν σπουδαίο διεφθαρμένο διανοούμενο, τον Αιμίλιο Μεταξόπουλο, σε ένα τραπεζάκι του Παντείου, για την ελλαδική μικροαστική τάξη (κρατικοδίαιτη, ή μη κ.λπ), και του το είχα πει ξάστερα καθαρά, ότι πρέπει να πάει στα τσακίδια μαζί με όλο της τον ιδεολογικό και πολιτισμικό εξοπλισμό, δεν αντέχεται. 
Ο Αιμίλιος, με είχε ρωτήσει τότε, μα και μετά; τι νομίζεις για το μετά; δεν υπάρχει, έλεγε, μετά.
Σωστή ερώτηση.
Τα παιδιά του 2008 (και λίγο μετά) αλλά και όλη η ριζοσπαστική άκρα αριστερά, βαθιά μέσα της, αυτό λέει, ζητάει κοινωνικό θάνατο, ζητάει εξαφάνιση τής μικροαστικής εθνικής τάξης.
Βλέπω, τώρα βλέπω τις συνέπειες του μη έπειτα, και σκέφτομαι αν η κουστωδία των μισο-μηδενιστών καινοτόμων είναι τίποτα άλλο από άγγελοι θανάτου του μικροαστικού έθνους ημών. 
Βλέπω το μίσος, τα αφρισμένα στόματα, τις διαρκείς (συμβολικές) πατροκτονίες και ψευδοπατροκτονίες, και λέω όχι, ως εδώ, τώρα τελειώνει το παραμυθάκι.
Ωστόσο, το θέμα είναι η συνύπαρξη, η κατανόηση, η πραγματική επικοινωνία των σειρών.
Το θέμα δηλαδή δεν είναι απλά, μια επίθεση στον σωβινισμό των νέων, και κάποιων παλαιών που νομίζουν πως ήρθαν τα πράγματα εκεί που πάντα επιθυμούσαν. 
Το θέμα επίσης, είναι να μην κάνουμε το θέμα μια μπούρδα περί γενεών.
Το θέμα είναι πως τα πράγματα έχουν ξεφύγει ως προς την λαϊκή διαίρεση, μην το πείτε λαϊκή, κουραστικοί είστε μερικές φορές, πείτε το όπως θέλετε. 

Έχω να πω σε μερικούς, που νιώθω κοντά μου ακόμα κι αν έχουμε επεισοδιακή σχέση, και αναφέρομαι σε παλαιούς, ότι δεν καταλαβαίνουν Χριστό μερικές φορές, τους έχει φάει ο σκώρος του μαρξισμού λενινισμού, αν και έχουν μελετήσει Λακάν και άλλους λακανίσκους ή λακανάρες -σημαντικούς δεν λέω.
Υπάρχει το εγκάρσιο, το οριζόντιο, υπάρχει ένα γενικό ιδεολογικό εκτόπλασμα που έρχεται με ταχύτητα να μας διαλύσει ως ιδεολογικά εκτοπλάσματα επίσης, και τούτοι τραγουδάνε (παλαιο-)ταξικά, ωραία τραγουδάνε, αλλά δεν καταλαβαίνουν Χριστό, ούτε έχουν επίγνωση του εχθρού, πως έρχεται από παντού, τουλάχιστον αυτοί ως μαρξιστολενινιστές θα έπρεπε να καταλαβαίνουν κάτω από τις γραμμές αυτές κάτι παραπάνω από μιαν ιδεολογική παράνοια.
Τούς υποπτεύομαι κι αυτούς, ότι πάσχουν από αιώνιες ασθένειες, αλλά τέλοςπάντων, ας καταλάβουν, δε λέω κάτι τόσο ερμητικόν.
Εγώ, ναι εγώ, δεν θα ξυπνήσω άλλο ένα πρωϊ ξαφνιασμένος από τα "νέα δεδομένα", τροχίζω τα όπλα μου με όλα τα ρίσκα και όλα τα τιμήματα αυτής τής στάσης, ένα από τα οποία είναι απλά να μην έχω καμία σχέση και να κινούμαι στο τίποτα.
Αλλά, αλλού είναι το θέμα και όχι στην ανοησία των δικών μας πραγμάτων, αυτό προσπαθώ να πω.
Σήμερα ασχολήθηκα με ταπεινές πτυχές του θέματος, γαμήθηκα στη δουλειά και δεν είχα άλλη όρεξη, ταπεινά χθαμαλά..

(συνεχίζεται)



Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..