Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Γρά2μμα



Όταν αποφάσισε να γράψει το δεύτερο γράμμα, είχε ήδη παραμείνει σταθερός στην απόφασή του αυτή, είχε δηλαδή κλείσει τον χρόνο του στον ορίζοντα μιας ηδύτατης ματαιότητας, ενόσω οι άνθρωποί του τον είχαν ακόμα ανάγκη.
Ας περιμένανε κι αυτοί λίγο, δεν χάθηκε, ακόμα, ο κόσμος..

Είναι αναπόδραστο να σε καλώ σαν να μην έχει πιά κανένα νόημα, και τούτο δεν το επιθύμησα αλλά δεν έχω άλλο δρόμο. 
Όταν σου ζήτησα όλους τους χάρτες του δρόμου με επιτίμησες με μιαν αγάπη προς τα άστρα, έδειξες ούτε λίγο ούτε πολύ ότι δεν έχεις και συ άλλο δρόμο από τα άστρα. 
Δεν είναι πολύ λογικό να ζητάει κανείς έναν οδηγό στον ουρανό, αλλά δεν είναι και παράλογο, ας πούμε πως συμβιβάστηκα, αν και οι ρίζες μου είναι πάντα στη γη. 
Οι δρόμοι των ουρανών πάντα χωρίζονται και γω ήθελα, ω πόσο το ήθελα, να είμαστε πάντα μαζί, σε έναν όλο και πιο μικρό κόσμο μέσα στα δικά μας βήματα, στο είχα πει, αλλά το έλαβες μόνον ως προειδοποίηση, ποιός όμως σου έμαθε πως οι προειδοποιήσεις δεν είναι κι αυτές ένα κάτι;
Στο είχα πει λοιπόν, πως δεν είναι για χόρταση οι ουρανοί και τα μεγάλα λόγια τους, δεν είναι κάτι ψέμα, αν τίποτα δεν είναι ψέμα γιατί να είναι οι ουρανοί; αλλά δεν είναι για πολλά πολλά, θέλει μέτρο ή ακόμα και άρνηση, γιατί όχι; άρνηση.
Άρνηση να αφήσεις τα κλεισμένα μονοπάτια, άρνηση να περιφρονήσεις τους μικρούς τόπους, αλλά βλέπεις αυτή η άρνηση δεν έχει τίποτα το σπουδαίο να δώσει σε σημαίνουσες υπάρξεις, δεν έχει τίποτα που να μην είναι ήδη ένα πρόβλημα.
Βουτηγμένοι οι μικροί τόποι σε προβλήματα, σαν τις οικογενειακές διενέξεις, αδιέξοδοι, θα τους έλεγες φριχτούς αυτούς τούς τόπους, και έτσι σας τους μάθανε οι φυγάδες και οι ελεύθεροι, μόνοι τους ονοματίστηκαν έτσι, γιατί τσινάς; δεν είναι καθε μου λέξη ειρωνεία, δεν είναι κάθε βλέμμα μου ένας πόλεμος. 
Τον πόλεμο δεν τον φέραμε μόνον εμείς, μαζί ήμασταν αν θυμάσαι όταν ήρθε από αλλού, και δεν φτάνει ούτε ένας αιώνας να με πείσεις πως τον είχαμε, τον πόλεμο, μέσα μας, κλεισμένο κι αυτόν στα στενά μας σπίτια. 
Ψάχνεις παντού να μας δικάσεις, έχεις κάθε λόγο λες και έχεις δίκιο να το λές, αλλά δεν έχεις και τόσο δίκιο ξέρεις, είσαι και συ λοιπόν ένας μία από αυτούς;
Δεν θέλω να σκέφτομαι έτσι, αλλά σκέφτομαι, πως να μην σκέφτεται κάποιος τα πάντα, πως να μην σκέφτεται τίποτα, όταν ακόμα κι όταν βαδίσει στους δικούς μας δρόμους βλέπει παντού γύρω του μια κατηγόρια, ένα περιφρονητικό βλέμμα, μιαν υπερβολή τόσο άστοχη που σε κάνει να σκεφτείς, να σκεφτείς τα πάντα πλέον. 
Ο χρόνος δεν περνάει με την αναμονή, αυτός ο χρόνος που σου λέω, ο χρόνος που έχει ένα νόημα, δεν περνάει με λογάκια και ελπίδες μελλοντικής αποκάλυψης, ποιού πράγματος; υπάρχει κάτι που δεν μάθαμε καλά; τα ίδια μας λέγανε κι όταν μας έσερναν στην πόλη, τα ίδια μας λέγανε κι όταν μας ζήτησαν να μείνουμε εκεί που ήμασταν, τα ίδια θα μας πείτε κι εσείς; υπάρχει κάτι που δεν μας μάθατε καλά; εσείς τώρα, ποιοί εμείς; θα πεις. 
Ξέρω και γω; θα σου απαντήσω, μήπως θα έπρεπε να το πείτε ξεκάθαρα; να πείτε ένα εμείς που να έχει μιαν ευθύνη, ένα ύψος, μιαν υποκρισία ακόμα, αλλά να σχηματίζει ένα σχήμα που να χωράει τα πράγματα που κάτι σήμαιναν και δεν το σήμαιναν άδικα, άσκοπα, έστω όταν το σήμαιναν. 
Αυτά δεν γίνονται πια, είναι σαν να ακούω, και τι γίνεται τότε; ούτε το τίποτα δεν γίνεται πιά, ούτε ένα τίποτα που να αξίζει να το σεβαστείς, μόνον μεγάλα λόγια, λόγια, σκέψεις χωρίς έρμα, αλλά ούτε έναν μεγάλο τρελό δεν βλέπουμε, γιατί να αλλάξουμε λοιπόν; 
Να μην αλλάξουμε άλλο λέω πιά. Να μην αλλάξουμε, να αλλάξουνε οι άλλοι, να αλλάξετε εσείς. 
Θα υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, δεν μας δώσατε άλλο δρόμο, κι ας είστε ακόμα στην αρχή.


Τώρα πριν σταματήσει αιφνίδια, σας το είπα από την αρχή δεν υπήρχε περίπτωση, έγραψε με κόκκινα γράμματα, το τελευταίο τραγούδι, κι άλλα θα έρθουν, αλλά ήταν το τελευταίο.


Το πηγάδι έχει έναν πάτο
και κει ενεδρεύει ο ήλιος
Τα χρόνια που πέρασαν δω και κει
τέλειωσαν για πάντα..

Στον βυθό του πηγαδιού 
που πάτο τον λένε
πάτωσε κάθε ψέμα υγρό
κάθε λέξη πνίγηκε..

Ας περιμένουν τα χωράφια
οι ξεραμένοι ουρανίσκοι των ξωμάχων
Ας περιμένουν για πάντα
Θα μείνουμε στον πάτο τούτο
με τον ήλιο συντροφιά..



Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 2 ώρες
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 3 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..