Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Γεωπολιτική σύνοψη (2)



Σε αυτό το δεύτερο (2) μέρος του σημειώματος για τα γεωπολιτικά ζητήματα, θα είμαι ακόμα πιο επιγραμματικός και αφοριστικός, όντας πάντα συνοπτικός, δυστυχώς και καυστικός για κάποιους.


Καταρχάς ας ξεκαθαρίσουμε ότι η χώρα μας ή χώρα "μας", όποιος κι αν την διοικεί και όποιο κοινωνικό ή πολιτικοοικονομικό σύστημα κι αν "ακολουθεί", δεν έχει να κερδίσει τίποτα από την ρωσική κρατική παρουσία στην περιοχή και την ρωσική κρατική παρέμβαση.
Ίσως κάποτε, ακόμα και δια μέσω των "ορλωφικών", να είχαμε αποκομίσει κάτι, αλλά σήμερα το μόνο που θα έχουμε με τους Ρώσους θα είναι μπλεξίματα.
Βέβαια, άλλο είναι να το λέει κανείς αυτό και άλλο να επιθυμεί, στα πλαίσια ενός κυνικού ρεαλισμού, να έχει καλές σχέσεις, εξ' αποστάσεως και με επιφύλαξη, με την (οποιαδήποτε) Ρωσία, και άλλο επίσης είναι να θεωρεί ότι η Ρωσία φταίει για τα πάντα όπως πιστεύουν μερικοί κολλημένοι.
Το γεγονός επίσης πως δεν έχουμε να ωφεληθούμε πολλά από την Ρωσία δεν σημαίνει πως έχουμε βρει την τύχη μας με την Δύση, κάθε άλλο.
Αυτό που σε ένα ιδανικό επίπεδο θα μας συνέφερε θα ήταν να ήμασταν ένα ανεξάρτητο και σχετικά απομακρυσμένο νησί, το οποίο θα εκινείτο ευέλικτα, ψυχικά αδιάφορα και κυνικά, μεταξύ των ανταγωνιστών που έχουμε γνωρίσει στην ευρύτερη περιοχή μας.
Αλλά τούτο είναι μια φανταστική υπόθεση και μια ουτοπική επιθυμία. 
Αυτό που πρέπει να διαφυλάξουμε είναι την μέγιστη ουδετερότητά μας, την μη εμπλοκή μας σε κανέναν παγκόσμιο ανταγωνισμό, ή αν είναι τούτο ανέφικτο, εφόσον ήμαστε εντός του "δυτικού μπλόκ", την μικρότερη δυνατή εμπλοκή μας σε κάποια παγκόσμια περιφερειακή σύγκρουση.
Σε τούτο, και μην σας φαίνεται παράξενο που το λέω εγώ αυτό, θα είχαμε τα εντελώς ταυτισμένα συμφέροντα με την συντριπτική πλειονότητα του τουρκικού λαού, αλλά και άλλων γειτονικών λαών.
Για να προσεγγίσουμε έναν τέτοιο "ιδανικό" στόχο θα έπρεπε να αρχίσουμε να αποκαθηλώνουμε όλες τις ελπίδες μας ότι ο ένας και ο άλλος μεγαλοκρατικός ξένος παράγοντας θα μπορούσε να μας σώσει ή να μας προστατέψει από τους θεμελιώδεις κινδύνους που μας πλησιάζουν.
Το μεγάλο παιχνίδι του τρόμου και του πολέμου μάς πλησιάζει περισσότερο, κι εμείς, οι όποιοι "εμείς", σε όποιον ιδεολογικό πολιτικό χώρο κι αν κινούμαστε, κινούμεθα (κινείστε) με αμφιθυμικό και αλλόκοτο τρόπο είτε προς την μία (φιλοδυτική) είτε προς την άλλη (αντιδυτική, κυρίως φιλορωσική) κατεύθυνση, και τούτο φαίνεται και από τις ιδεολογικές γεωπολιτικές φαντασίες μας (σας) που είναι συνήθως στην αντίθετη κατεύθυνση από εκεί που επιτάσσει η ειδική θέση μας στον γεωστρατηγικό χώρο.
Αν το 1922 δεν είχαμε καμία δουλειά να προελαύνουμε προς την Άγκυρα, και δεν είχαμε όντως καμία μα καμία δουλειά, άλλο τόσο σήμερα δεν έχουμε κανέναν λόγο να έχουμε τις ιδιαίτερες υπερκολητιτζίδικες σχέσεις, ως κράτη και όχι ως αδερφοί λαοί, ούτε με την Ρωσία, ούτε με το Ιράν, ούτε βέβαια με το σαθρό και αιμοσταγές καθεστώς του Σίσι, στην Αίγυπτο, ούτε να έχουμε -και ως κράτος και ως κοινωνία- καμία σχέση με το καθεστώς Άσσαντ, και άλλα αραβικά αυταρχικά καθεστώτα.
Την ίδια στιγμή πρέπει με αθόρυβο ή θορυβώδη τρόπο να βάλουμε πάγο και στον δυτικό κόσμο, να αρχίσουμε να την κάνουμε σιγά σιγά, αν είναι δυνατόν να αποσυρθούμε και από το Νατο.
Κρατάω μια επιφύλαξη με την περίπτωση Ισραήλ, όχι μόνον γιατί το έχουμε "αδικήσει" με τον αχαλίνωτο φιλοαραβισμό μας και με την γελοία, αν μη τι άλλο, πρόσδεση του λαού μας σε έναν πρωτόγονο αντισημιτισμό, αλλά και γιατί το Ισραήλ είναι η μοναδική χώρα στην περιοχή που υπάγει κάθε πολιτική και γεωπολιτική πρώτα και κύρια στον εαυτό του και όχι σε άλλες υπερεθνικές δυνάμεις, παρά τις συμμαχίες του και τον στρατηγικό ρόλο του στα σχέδια του δυτικού ιμπεριαλισμού.
Θέλω να πω, πως το Ισραήλ ως η στρατηγική χώρα "τής" Δύσης στην Μέση Ανατολή είναι ταυτόχρονα η πιο ανεξάρτητη από την Δύση χώρα τής περιοχής.
Δυνητικά, το ίδιο συμβαίνει, με το Κουρδιστάν.
Και σε αυτές βέβαια τις περιπτώσεις δεν υπάρχει πλήρης ταύτιση συμφερόντων, ούτε καν ταύτιση εγγυημένη ή σίγουρη, μπορεί να υπάρξει ακόμα και σύγκρουση ή διαφορά με τα δικά μας συμφέροντα. 
Δεν μιλάω μόνον ή κύρια για τα "ενεργειακά", να εξηγούμεθα. 
Μιλάω για γεωστρατηγική όπως αυτή εννοείται ως ένα πλέγμα εδαφικής κυριαρχίας.
Το καλό για μας λοιπόν είναι να προσεγγίσουμε τους πιο εαυτούληδες στην περιοχή, τους πιο καχύποπτους, τους πιο αυτοαναφορικούς, και επίσης τους πιο κλεισμένους και περικυκλωμένους.
Σας διαβεβαιώ ότι αν ήτο δυνατόν και οι Κούρδοι και οι Ισραηλινοί θα ήθελαν οι τόποι τους να μην περιβάλλονταν από άλλους λαούς ή έθνη κράτη, έχουν κατακαεί από τους "άλλους γειτονικούς λαούς", όπως και εμείς, και όταν κινούνται εχθρικά προς αυτούς τους "άλλους γειτονικούς λαούς" το κάνουν έχοντας πάντα μνήμη.
Είμαστε 3 μνησίκακοι λαοί, δεν ξεχνάμε τίποτα από τις σφαγές που μας χάρισαν οι φίλοι και αδερφοί μας "άλλοι", αυτό έχει και άθλια αποτελέσματα εντός του ιδιότυπου πλέον εθνικισμού μας, μόνον που οι έλληνες Ρωμιοί έχουν πάθει τελευταία (από το 1936 και μετά) μιαν αποβλάκωση, κάτι έχουν πάθει και δεν σκέφτονται τα πραγματικά συμφέροντά τους.
Η μνησικακία τους έχει γίνει μόνον ηλίθια.
Τι δουλειά έχουμε μεις με Ρώσους και Άραβες (σχετικά προσφάτως) εθνικιστές;
Έχουμε ίσως, από την στιγμή που μας έχει πουλήσει η Δύση, οι Αγγλοσάξωνες και οι Η.Π.Α κυρίως με την Τουρκία. 
Μας έχουν πουλήσει ήδη, και δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να το επαναλάβουν, τα πάντα είναι συμφέροντα. 
Αλλά οι Ρώσοι και οι Άραβες μας έχουν από την αρχή πουλημένους, μας έχουν κρεμασμένους στο τσιγκέλι πριν πούμε πιτς φυτίλι.
Οι Ρώσοι κομμουνιστές, Ρώσοι-Ρώσοι ή ρωσοποιημένοι, πουλήσαν τους κκεδες και τούτοι ακόμα να το καταλάβουν, το έχουν απωθήσει.
Ίσως να έχουν πουλήσει και το Ακελ και τον Μακάριο, δεν ξέρω, όμως, κάτι έχει πιάσει το αυτί μου. 
Τι έκαναν για την Κύπρο την κρίσιμη στιγμή; τίποτα. 
Ο Μακάριος δεν είχε στοχοποιηθεί ως επικίνδυνος για γεωπολιτική αποστασία; με τους "αδεσμεύτους"; κ.λπ, που ήταν η Ρωσία όταν οι χουντικοί και οι Τούρκοι, οι Αμερικάνοι, ίσως και Ισραηλινοί τότε, του έσκαψαν τον λάκκο; που ήταν;
Οι Άραβες, παρά το καταφύγιο που έδωσε ο Αντρέας στον Αραφάτ και τα τάτσι-μίτσι-κότσι με όλο το μπααθικό αραβολουμπεναριό, μέσα στη γλύκα είναι με τους Τούρκους, καυγαδάκια, κι όταν ακόμα δεν είναι ή ήταν, δεν έκαναν τίποτα υπέρ μας, ξέρετε κάτι;
Για τους Κούρδους το ξέρουμε πως εμείς τους πουλήσαμε (το κράτος "μας"), ξεχάσαμε πως ο πατήρ Άσσαντ ήτο εκείνος που (απειλούμενος είναι αλήθεια) έδιωξε τον καλύτερο τότε σύμμαχό του στον ανταγωνισμό του με την Τουρκία; εννοώ τον Οτσαλάν. 
Έτσι έφτασε ο Άπο στα αδύναμα χέρια τής Αθήνας, τον έδιωξε ο Άσσαντ, αφού πρώτα τον χρησιμοποίησε. 
Πάμε πάλι στους Ρώσους.
Για πείτε μου, τι συμφέρον έχουν για την ελληνική επικράτεια;
Δεν θα τους συνέφερε μια πολεμική αναστάτωση με έκβαση εναντίον μας για να παίξουν ίσια ίσια το παιχνίδι του καλού ορτοντόξ;
Γιατί να μην συμπροκαλέσουν ένα τέτοιο γεωστρατηγικό πλαίσιο που θα τους έκανε συνεταίρους σε μιαν επιδιαιτησία και σε μιαν διεθνή ιμπεριαλιστική συγκυριαρχία στο Αιγαίο;
Δεν λέω πως υπάρχουν μόνον αυτά τα ενδεχόμενα, αλλά όταν διαβάζω πιά κειμενάκια και αρρωστημένα παραληρήματα υπερ του Πούτιν, του Άσσαντ, ακόμα και υπέρ της "κακομοιρούλας" της Τουρκίας (εκεί ενώνονται πολλές ετερογενείς μεταξύ τους δυνάμεις τουρκολαγνείας, τσουπ και η επιθεώρηση "Σεράγεβο"), αρχίζω να τα παίρνω και λέω το εξής:
Καλά, εμείς οι "περίεργοι" μπορεί και να συκοφαντούμεθα ως κρατικοί σιωνιστές, κρατικοί πράκτορες, ή πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών ξένων "σατανάδων", όλα τα έχουμε ακούσει.
Εσείς, που δεν έχετε ούτε ένα ορθολογικό επιχείρημα, ούτε για μια καπιταλιστική ούτε για μια αυτόνομη ανεξάρτητη ή ακόμα ακόμα σοσιαλιστική ή κομμουνιστική Ελλάδα, ότι αυτές οι δυνάμεις που σας κάνουν να έχετε λάγνες σκέψεις ότι θα σας/μας βοήθαγαν έμπρακτα, πως σας δημιούργησαν αυτή την λαγνεία;
Όχι, δεν πιστεύω ότι είστε πράκτορες, ηλίθιοι είστε, και ιδεοληπτικοί..
Για να ηρεμήσετε, θα επαναλάβω πως για μένανε, το τέρας που μας απειλεί ως αγωνιζόμενο και δημοκρατικό εργαζόμενο λαό είναι πολυκέφαλο, έρχεται από παντού, και ένα, πανίσχυρο κεφάλι αυτού του τέρατος είναι η Δύση, αλλά δεν υπάρχει μόνον αυτή. 
Σήμερα απλά, με αφορμή κάποια αηδιαστικά αναγνώσματα, την άφησα και ασχολήθηκα....με "σας" και τις αγάπες "σας".








Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..