Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Μη γρά2μμα



Αγαπητή μου, με γέμισε χαρά που ανταποκρίθηκες στο τελευταίο γράμμα μου, είχα απελπιστεί λίγο με την μη απάντησή σου στο πρώτο, αν και το φαντάστηκα αυτό που μού' πες, ότι η έρευνά σου σε απασχολεί όπως πάντα τόσο πολύ που δεν έχεις χρόνο να ανταποκρίνεσαι σε όλα αμέσως.
Τέλος πάντων, ακόμα κι αν μου λές ψέματα όλα μπαίνουν στην τάξη τους, εσύ βρήκες την δικαιολογία σου και γω την επιβεβαίωση των ευμενών σκέψεών μου προς εσένα, ή μάλλον για σένα.
Μήπως αυτό δεν είναι η ζωή των ανθρώπων; το ξέρω πως διαφωνείς με τις καχυποψίες μου, αν και δεν εκνευρίζεσαι τόσο, αυτό να σου το αναγνωρίσω.
Με ρωτάς με μιαν ένταση που με εξέπληξε για τους φίλους μας και την τύχη που τους επιφύλαξε η ζωή, αλήθεια τόσο καιρό γιατί δεν νοιάστηκες αγαπητή;
Μερικές φορές έχω την εντύπωση πως άνθρωποι σαν και σένα κλονίζονται μόνον όταν υπάρχει ένα ξεκάθαρο σημαίνον για τα παθήματα των ανθρώπων, λες και μέχρι τότε, όταν δεν υπάρχει ένας διατυπωμένος λόγος, ένα μήνυμα ένα κάτι, οι άνθρωποι δεν έχουν παθήματα.
Διακινδυνεύω τώρα να μην μου ξανααπαντήσεις, το ξέρω, αλλά το ξέρεις και συ ότι όταν παίρνω θάρρος αρχίζω τις γνωστές γκρίνιες μου, οπότε να λοιπόν πως η σκέψη μου για σένα γίνεται ακόμα πιο ευμενής. 
Το ξέρει, λέω, πως θα αρχίσω τις διαμαρτυρίες μου, και προετοιμάζεται να απαντήσει ή να αντέξει. 
Άλλος ένας λόγος λοιπόν που μου δεν μου απάντησε αμέσως, προετοιμάζεται.
Πως να ξέρω μέχρι που θα φτάσει η ανοχή σας αγαπητή, και μέχρι ποιό σημείο επιτρέπεται να διαμαρτύρομαι; 
Εσύ λες πως κανείς δεν ξέρει στην πραγματικότητα τίποτα από όλα αυτά, όλα παίζονται, και πάλι έχεις δίκιο όταν το λες αυτό.
Οι φίλοι μας λοιπόν είχαν τα παθήματα που σου είπα, για όσους δεν σου είπα δεν είχαν κανένα, τέτοιο τουλάχιστον που να είναι άξιο να το γράψεις σε ένα γράμμα.
Μάλλον αυτό που σε ανησυχεί είναι ότι έχουμε απώλειες, αν μπορείς να τις πεις έτσι τις καταστροφές. 
Και σίγουρα θα ένιωσες τις ενοχές, που θέλησα να σου δημιουργήσω, πριν ακόμα το προσπαθήσω, σίγουρα θα σκέφτηκες πως όντως δεν νοιάστηκες όλο αυτό το διάστημα για όλους αυτούς.
Θα σου έλεγα να τα αφήσουμε όλα αυτά, είσαι μακριά, έχεις κάθε δικαίωμα να μην επιθυμείς να τα ξέρεις όλα και να φορτώνεσαι όλο το βάρος που απορρέει ακόμα και από την σκέψη μόνον των παθημάτων των άλλων.
Μήπως δεν είναι αυτός και ένας λόγος για να απομακρύνεται κάποιος μακριά;
Σκέφτομαι τώρα πως μάλλον πάλι γελάς μαζί μου, θυμήθηκες την συνήθειά μου να ρωτάω και να απαντάω μόνος μου σε ερωτήματα που θέτω στους άλλους, και θα ήθελες τώρα να είσαι κάπου εδώ κοντά για να μου βάλεις πάλι τις τρικλοποδιές σου πριν προλάβω να το κάνω.
Γι΄αυτό σε έχω τόσο ανάγκη μερικές φορές, αυτή η ικανότητά σου να με κάνεις να σκοντάφτω με έχει γλυτώσει από πολλά πράγματα, μπορώ ακόμα χωρίς την παρουσία σου να βάζω αυτές τις τρικλοποδιές μόνος μου, αλλά όπως και να το κάνεις ο άνθρωπος δεν αλλάζει, πάντα βρίσκω τρόπο να ξεπερνάω όλα τα εμπόδια και να καταλήγω εκεί που θέλω από την αρχή.
Έτσι δεν προχωράει η ζωή όμως. 
Η δική μου τουλάχιστον, όχι, δεν μπορεί να προχωρήσει μόνον με τους ίσιους δρόμους που έχω χαράξει. 
Το ξέρω πως τώρα πάλι θα γελάς με τα τεχνάσματά μου, να σε φέρω πίσω, εδώ που ζούνε ακόμα κάποιοι άνθρωποι, αλλά σκέψου λίγο, θα ήμουν πια τόσο αφελής να κάνω μόνον τεχνάσματα αν δεν υπήρχε πρόβλημα;
Οι περισσότεροι που συναντάω έχουν χάσει ανθρώπους, δεν λέει κανένας τίποτα, κι όσοι λένε, ή ό,τι και να ακούσεις για τούτα τα πράγματα, πάντα βυθίζονται σε ένα μελό που τα ακυρώνει, σε λίγο έρχεται από δίπλα το σταθερό "έτσι είναι η ζωή" και τα σχετικά, τα ξέρεις μην τα ξαναλέμε.
Μέχρι και για ανθρώπους που δεν το περίμενες έχω ακούσει και έχω μάθει φοβερά πράγματα, για το πως σκέφτονται πιά. 
Για να αντέξουν τα σκέφτονται όλα, ακόμα μόνον τα σκέφτονται όμως.
Είσαι ικανή να τα σκεφτείς όλα αυτά μόνη σου, μου τά΄λεγες πάντα, τίποτα δεν σε εκπλήσσει εσέναν, τι νόημα έχει όμως;
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να σε παρασύρω σε κάποια ανόητη εναίσθηση, να συγκινηθείς, να πάρεις το πρώτο αεροπλάνο και να έρθεις να δεις λίγο τα πράγματα. 
Αυτό είναι πιθανό, να το πετύχω, ακόμα κι αν τελικά δεν θα χρειάζονταν να σε φτάσω ως εκεί.
Νομίζω πως άλλος είναι ο λόγος που σε μποδίζει να έρθεις στα πεταχτά, και δεν ξέρω πως να τον μάθω και να τον αντιμετωπίσω, αλλά μήπως κι αυτό έχει νόημα;
Καλά καλά δεν ξέρω και γω αν πρέπει να τοιμάζω βαλίτσες, αν δεν ήμουν τόσο μεγάλος πιά και τόσο δύσκολος με τις ξένες γλώσσες θα το έκανα ίσως, ίσως και να το κάνω, δεν ξέρεις ποτέ.
Μας έχουν κάνει ικανούς για όλα, αυτό νομίζω τους κάνει ακόμα μισητότερους, αν το σκεφτείς.
Ενώ φαίνεται πως συρρικνωνόμαστε σε έναν στενό κόσμο, την ίδια στιγμή η σκέψη μας απλώνεται σε πράγματα που μέχρι πριν χρόνια ήταν αδιανόητα.
Να σου πω τι εννοώ
Στην αρχή, όταν αρχισαν να δυσκολεύουν τα πράγματα, άκουγα γύρω μου να λέγονται τόσο υπερβολικά πράγματα που συνήθως αν δεν εκνευριζόμουνα έβαζα τα γέλια. 
Τα θυμάσαι που τα συζητάγαμε, πως μας φαίνονταν όλα αυτά τα μεγάλα λόγια για το τι θα κάνουν όλοι αυτοί οι αδικημένοι, οι πονεμένοι και τα σχετικά. Ε λοιπόν, πέσαμε μέσα εντελώς.
Λόγια του αέρος, απειλές χωρίς πραγματικό περιεχόμενο, για το πως όλα αυτά έκαναν και κάποιους φούσκες να είναι γνωστά προσώπατα, μην το αναλύσω τώρα.
Τώρα υπάρχει άλλη φάση, δεν θα έλεγα πως αυτή σημαίνει κάτι, δεν θα το έλεγα μάλλον με σιγουριά. Δεν είναι όμως το ίδιο.
Ξέρω πως ίσως και τούτα είναι τζούφια.
Μετά από τόσα τζούφια γιατί να μην είναι και τούτα τζούφια; δεν ξέρω τι να πω. Εσύ ίσως να καταλάβαινες περισσότερα και να με προσγείωνες πάλι, το επιθυμώ αυτό συνέχεια, να μην πιστέψω τίποτα, να μην με εξαπατήσει τίποτα για όλους αυτούς τους ανθρώπους. 
Δεν ψήθηκα όταν φώναζαν σαν καραμούζες, μη την πατήσω τώρα.
Λέω συνέχεια μέσα μου, "δεν θα γίνει τίποτα, δεν θα γίνει τίποτα", και ησυχάζω, η σκέψη με οδηγεί εκεί και όχι κάποια απελπισία. 
Τίποτα δεν μπορεί να με πείσει ότι όλος αυτός ο διεφθαρμένος όχλος που ανέχτηκε όλα τα τομάρια πάνω του, και μάλιστα παλιότερα έβαζε χεράκι βοήθειας σε κάθε βρωμοδουλειά, θα κάνει κάτι να κουνηθούνε τα πράγματα. 
Σε βλέπω να διαμαρτύρεσαι, να μου λές τα ίδια πάλι, ότι τα ισοπεδώνω όλα με αυτά μου τα σχήματα, πως δεν καταλαβαίνω όλες τις λεπτές διαφορές, το μη εμφανιζόμενο, τους άλλους που δεν υπάρχουν εκεί που τους περιμένεις, τα λές πάντα τόσο ωραία, πως να σε αμφισβητήσω;
Αλλά δεν μπορείς να πείσεις αγαπητή μου, αν δεν με πείσουν τα πράγματα. 
Και χω και γω πολλά να σου πω για όλα αυτά, βγαλμένα από τις εμπειρίες μου, ναι ξέρω, τις έχω και αυτές φιλτράρει, αλλά πες μου, πες μου στ' αλήθεια. 
Πως να τους καταλάβω τους αχρείους, όταν τους δίνεις χαμόγελο και σου δίνουν μαχαίρια στην πλάτη;
Κάθε μέρα πάω σε αυτό το βασανιστήριο που λέμε δουλειά, και πάντα χαμογελάω, πάντα έχω την πρόθεση να τα δω όλα από την αρχή, και οι πρώτοι που με βαράνε πάντα πίσω από την πλάτη είναι οι "συνάδελφοι", τι να σκεφτώ τώρα αγαπητή μου; ότι πρέπει να τους καταλάβω; τίποτα δεν θέλω να καταλάβω, μου είναι εντελώς ακατανόητο. 
Αλλά και ο κόσμος κοσμάκης, τα ίδια, στραβός χαλασμένος ξυνίλα παράνοια, τα ξέρεις τώρα, τι να σου λέω, πάλι γκρινιάζω, δεν είναι όμως έτσι;
Το πρόβλημά μου είναι ότι ασχολούμαι με όλα αυτά. 
Τι πιο καλό να κλείσεις κι άλλο τα αυτιά, να ξεκόψεις εντελώς από τον συρφετό, καλό κακό ποιός νοιάζεται, και να σκεφτείς που να κρυφτείς. 
Ξέρεις κανένα μέρος αγαπητή;
Όπως μου είπε και ένας αναρχικός, σε κάποιον από αυτούς τους φοβερούς καυγάδες που μου αρέσουνε, μη γελάς, παντού είναι το κράτος, δεν έχει κι άδικο εδώ που τα λέμε, παντού είναι αυτό το πράμα, αλλά θα σου πω αυτό που του αντιγύρισα να γελάσεις πάλι. 
Ναι, του είπα, ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχουν άνθρωποι κάπου είναι το κράτος να σου θυμίζει ότι τους έχεις φορτωθεί και ότι τους ανήκεις.
Κάτι τέτοια τους λέω και δεν θέλουν να μπλέξουν οι άνθρωποι μαζί μου, καταλαβαίνεις νομίζω πως έχω προοδεύσει τόσο στους συλλογισμούς που δεν μπορώ πιά να αραδιάσω την παρουσία μου κάπου εκεί, χαρούμενος και αφελής όπως τότε που κάναμε παρέα όλοι μας. 
Αδιέξοδο, αλλά έχει τους λόγους του, ο λόγος των λόγων είναι που με μπερδεύει τώρα τελευταία, έμαθα ότι και τούτο, να ψάχνεις τον λόγο των λόγων είναι κι αυτό ύποπτο.
Εντάξει, δεν το είπανε έτσι, κάτι όμως μου πέρασε από μυαλό ότι έτσι το είπανε, και δεν παρανόησα.
Ό,τι μας μένει το διαλύουν κι αυτό ως ύποπτο, ως υπερβολικό, κάθε μας κίνηση είναι λάθος, πρέπει να προσέχουμε αγαπητή όταν μιλάμε. 
Δεν μας ακούει κανείς βέβαια, ούτε μας παρακολουθούν πάντα, ή και ποτέ, δεν λέω αυτό, ότι δηλαδή μας επιβλέπουν συνέχεια, δεν θέλω να ανησυχήσεις ότι με έπιασε να βλέπω εχθρούς και τέτοια, όχι. 
Μας ακούει η φωνή τους μέσα μας αν και τυχόν εγκατασταθεί για τα καλά μέσα σε αυτό το μέσα.
Αυτό που σού πα κι αν είναι ύποπτο, γι' αυτούς βέβαια! το είπα σε έναν τους, και μάλιστα ότι το είπε άλλος, και τούτος μου είπε πως αυτό είναι τρέλα.  
Το παράξενο είναι ότι συμφώνησα, το είχα και γω σκεφτεί, ότι μια τέτοια σκέψη είναι τρελή σκέψη, αλλά ο τόνος που το είπε ο κύριος αυτός, ότι είναι τρελή σκέψη, με ενόχλησε. Ήταν χυδαίος τόνος.
Ξέρεις τι εννοώ, χυδαίος με αυτό τον νέο τρόπο που σε εκνεύριζε και σένα, με τον τρόπο των καλαμαράδων. Κάτι ξέραν οι Κύπριοι όταν δίνανε ονόματα σε κάποιους, δεν ξέρανε ίσως σε πόσους διαφορετικούς θα ταιριάζανε.
Το αστείο είναι ότι αυτός ο κύριος πριν από ένα λεπτό που του το είπα, είχε βγάλει ένα λογίδριο για τους μηχανισμούς παρακολούθησης που σου είπα πριν, μύλος δηλαδή.
Είναι ποιός θα προλάβει να βγάλει τον άλλο τρελό και κακό, ακόμα και αν έχει προπεί ότι αυτά τα πράγματα δεν πρέπει να λέγονται, έτσι.
Από τους άλλους βέβαια.
Καταλαβαίνεις αγαπητή, τι προβλήματα έχουμε.
Ανυπομονώ με την ιδέα ότι θα πεταχτείς ένα δύο μέρες, μου έλειψες.
Πρέπει να σταματήσω εδώ και να μην σε εκνευρίσω άλλο.
Θα τα ξαναπούμε..







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..