Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Σημαίνεσθαι και σημαίνειν..(2)



Όταν εξετάσαμε την αρχική διαμεσολάβηση τού γλωσσικού φαινομένου ή συστήματος διαμορφώσαμε νοητικά την αφαιρετική διάκριση μεταξύ (τής) εσωτερικής σημαινότητας και (τής) αναφορικής (ή σημασιακής) λειτουργίας προσδιορίζοντας το αρχικά εμφανιζόμενον στην διαλεκτική διείσδυση ως το στοιχείο του σημαίνεσθαι.
Θα μπορούσαμε να πούμε, ήδη από την αρχή-αρχή του προσδιορισμού μας, πως εντός αυτής τής εσωτερικής σημαινότητας το σημαίνειν και το σημαίνεσθαι υπάρχουν αν και εννοιακά αλληλοπροσδιοριζόμενα ως ισοδύναμα ποιοτικά στοιχεία προσδιορισμού.
Ούτως, θα ήταν δυνατόν στο εσωτερικό αυτού του θεωρούμενου ως (σχετικά) κλειστού υποσυστήματος, όπως είναι η γλώσσα, να διενεργούνται "εξ'αρχής" (νοούμενες και συμβαίνουσες) σημάνσεις τόσο από την "έποψη" ή πτυχή τού σημαίνειν όσο και από την "έποψη" ή πτυχή τού σημαίνεσθαι, όπου μάλιστα θα ήταν δυνατόν να νοηθεί η μεταξύ τους συσχέτιση ως αφορώσα έναν βαθύτερο ούτως ειπείν αλληλοκαθορισμό.
Επιλέξαμε ωστόσο να αφαιρέσουμε από τον εκκινη(μα)τικό (αυτο-)προσδιορισμό τής εσωτερικής σημαινότητας την αρχική ταυτότητα ενεργητικής και παθητικής σήμανσης, χωρίς ωστόσο να την αποκλείσουμε στην πορεία ως διαλεκτικό "καθήκον" που πραγματώνεται (και πραγματώθηκε εν μέρει, από εμάς, δια τής αμέσως ακολουθούσας σήμανσης του σημαίνεσθαι ως "ωστόσο" αμιγούς σημαίνειν-σημείου), διότι σκοπός μας είναι να εννοήσουμε την σημαινότητα τούτη και ως μιαν ριζική άρση τής ίδιας τής σήμανσης και τής σημαινότητας εν γένει ως ενεργητικών εμπρόθετων ενεργειών.
Η ίδια η υπόσταση τής σημαινότητας αν ιδωθεί από την σκοπιά τής ζωής της δεν υπερβαίνει απλά την τυπικά έλλογη και ενίοτε "μεταφοροειδή" επιφάνειά της αλλά και κάθε τύπο μετωνυμικής λειτουργίας αν τούτος εννοηθεί αν και σε ένα μη ενεργητικό πλαίσιο αναφοράς (ως) διατηρών ωστόσο έναν βαθμό ενέργειας και αντανακλούσας προσδιοριστικότητας.
Φανταστείτε εντός ενός σημαίνοντος να υπάρχει μεν ένα είδος αποκλεισμού του σημαίνειν (αναφορικά) το (εξωτερικόν τής γλώσσας) ον ή πράγμα, αλλά παρά ταύτα να διατηρείται εμμέσως ένας βαθμός ενέργειας που δίνει ούτως ξανά ζωή στην αναφορική λειτουργία, εντός πλέον των τειχών τής υποτιθέμενης μη αναφορικής, άρα και μη μεταφορικής σκέψης ή μάλλον γλώσσας που συγκροτείται και ερμηνεύεται άρα υπό τον γενικό όρο μιας (εσωτερικοποιημένης, και έμμεσα ενεργητικής) μετωνυμικότητας.
[Λακάν είπατε;]
Αυτό επιθυμούμε να αποφύγουμε.
Κατά την δική μας ερμηνευτική οπτική υπάρχει ένα σημειακό υπόβαθρο συμπλοκής των νοητικογλωσσικών δομών και λειτουργιών, το οποίο αν και μη τυπικά έλλογο ή μεταφοροειδές, αλλά ούτε και ενεργητικά μετωνυμικό, περιέχει και την μετωνυμία και έναν Λόγο ή ένα έλλογο, χωρίς πάλι να κείται υποχρεωτικά ή αποκλειστικά εκτός του φάσματος του ασυνειδήτου.
Η χρήση άρα τής παθητικής φωνής ως εκκινηματικού προσδιορισμού δεν είναι τυχαία, αν και βέβαια δεν θα πρέπει να παραμείνει άλλο από όσο χρειάζεται για να ερευνηθούν και να "ελευθερωθούν" τα εξεταζόμενα πράγματα τής έρευνας.

(συνεχίζεται)

Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..