Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Οι άλλες λογικές μιας περιφερειακής τοπικής σύγκρουσης..(2)


Όπως αναλύσαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας η ανάπτυξη ενός εθνικού δημοκρατικού αγώνα στα πλαίσια μιας ευρύτερης επαναστατικής διεργασίας σοσιαλιστικού μετασχηματισμού τής κοινωνίας δεν είναι εφικτή πάνω στίς βάσεις των παραδεδομένων μοντέλων μετάβασης και αντίστοιχων αγώνων στο παρελθόν, και τούτο το ανέφικτο συμβαίνει διότι εκτός των άλλων υπάρχει βαθιά μετατροπή των πολεμολογικών όρων των διεθνών συγκρούσεων, μετατροπή που ερείδεται στην σύγχρονη δομή του ηγεμονικού (ιμπεριαλιστικού) καπιταλισμού.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να υπάρξει εθνικός δημοκρατικός αγώνας, όπως ισχυρίζονται οι αριστεριστές και προσφάτως και το κκε ( το οποίο είναι το μικρογράμματο ΚΚΕ).
Οι αντιρρήσεις των αριστεριστών (αναρχικών κ..λπ) και του κκε έχουν ερείσματα στην σύγχρονη πραγματικότητα του καπιταλισμού αλλά επίσης λειτουργούν και ως προφάσεις εν αμαρτίαις για να καλύψουν την πατροπαράδοτη σε αυτούς ιδεολογική παθογένεια στο ζήτημα του έθνους και τής εθνικής ανεξαρτησίας, παθογένεια που δεν εμπόδισε τους χώρους αυτούς να συμμετάσχουν σε εθνικούς δημοκρατικούς αγώνες αλλά πάντως τους στέρησε την δυνατότητα να ηγεμονεύσουν σε αυτούς.
Από την άλλη, οι χώροι που έρχονται να καλύψουν το "κενό" συγκροτώντας τον εθνοσουρεαλιστικό χώρο της "πατριωτικής" (πρώην) αριστεράς πάσχουν από το ακριβώς αντίθετο πρόβλημα, από το πρόβλημα του εθνοεθνικισμού και του ασυνάρτητου εθνοκεντρισμού, ο κάθε υποχώρος αυτού του χώρου με έναν δικό του εξόχως σουρεαλιστικό τρόπο. 
Δεν έχει νόημα να το αναλύσω και άλλο, ο καθένας από αυτούς ας προστρέξει στον ψυχοθεραπευτή που του ταιριάζει, ποιός ξέρει, μπορεί και να συναντήσουν στο δωμάτιον αναμονής του θεραπευτή κανέναν διεθνιστή του τύπου που αναλύσαμε αρχικώς και να πάνε μαζί μέσα στο κυρίως δωμάτιον, του θεραπευτή, να το λύσουν το θέμα από κοινού.
Κατά καιρούς έχουμε ασχοληθεί με όλες τις υποπεριπτώσεις σε όλους τους διακριτούς χώρους, αλλά εκεί όπου τερματίζεται το θέμα είναι όταν όλοι τούτοι (εθνικιστές διεθνιστές) ασχολούνται με διεθνή θέματα.
Έχετε δει μισοσπουδαγμένο χωριάτη να αναλύει θέματα πυρηνικής φυσικής; έ κάτι τέτοιο.
Εννοείται πως η μεγάλη καταφυγή είναι η ιδεολογία και το μπετονάρισμα σε θεμελιοκρατικές αντιλήψεις, άρα και η φανατική προσκόλληση σε εικόνες ενός παρελθόντος που δεν έχει βέβαια παύσει απολύτως, αφού είναι το Ίδιον που σήμερα επαναλαμβάνεται αλλά από την άλλη αυτό το παρόν είναι και κάτι άλλο, κάτι το Διάφορον που δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν.
Για να ερμηνευτεί το παρόν ως συγκεκριμένη μορφή ένωσης παλαιών και ριζικά νέων ποιοτήτων του πραγματικού (τού όντος) χρειάζεται κανείς να είναι για ένα διάστημα μια "διχασμένη" προσωπικότητα όπου με το ένα μάτι θα φροντίζει την συνέχεια των ιδεολογικών προεννοητικών σχημάτων "του" και με το άλλο θα κοιτάει το πραγματικό παρόν.
Συμβαίνει αυτό "εδώ"; σε καμία περίπτωση, και θεωρώ πως τούτο δεν συμβαίνει όχι μόνον εντός τής ευρείας "αριστεράς" ή του κινήματου αλλά ούτε εντός τής άρχουσας τάξης.
Θα μου πείτε, η τελευταία δεν μας απασχολεί και όντως δεν μας απασχολεί, αλλά όταν οι επίδοξοι αντίπαλοί της βρίσκονται σε ακόμα μεγαλύτερα χάλια, τότε κάτι άλλο συμβαίνει.
Δεν προτίθεμαι βέβαια να τρέξω άλλο για την κάλυψη κάποιου θεωρητικού ή πολιτικού κενού το οποίο δεν βλέπουν οι ίδιοι οι απολύτως ευτυχισμένοι με τον εαυτό τους "εναντιούμενοι στο σύστημα", έχω ήδη πει πολλά, με ταλαντεύσεις βέβαια και λάθη, εφόσον δεν είμαι οργάνωση αλλά...άτομο, αλλά αν εγώ ο ταπεινός ως άτομο μπορώ χωρίς βοήθεια να βάλω κάτω οργανώσεις και να μην μπορεί κανείς να μου απαντήσει σε καφτά στρατηγικά ερωτήματα, τότε δεν είμαι εγώ κανένας σπουδαίος αλλά αυτές/αυτοί οι αρλεκίνοι.
Έχω κατά καιρούς προτείνει διάλογο, τίποτα, ούτε ψυχή σε συγκεκριμένες θέσεις (αν εξαιρέσεις βέβαια γνωστούς πειραματιστές επαναστάτες, μερικοί εκ των οποίων βρίσκονται απλά...μακριά, αλλά ούτε και αυτοί αντέχουν μερικές δοκιμασίες), και έτσι δεν πρόκειται να συνεχίσει η πρόσκληση. 
Θα υπάρξει θεωρία και ανάλυση των επίκαιρων εγκλημάτων των ιμπεριαλιστών αλλά και διαφόρων "αντιιμπεριαλιστών", θα προσπαθούμε πάντα να αναδεικνύουμε τα φλέγοντα της στρατηγικής, αλλά με την ψυχοπάθεια και την αμορφωσιά δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα.
Πολύ σύντομα λοιπόν, και με έμμεσο κώδικα σε κάποια σημεία, ολοκληρώνω:


1) Η εθνική κυριαρχία δεν ταυτίζεται με την  εθνική ενότητα. 
Η επανάσταση μπορεί και πρέπει να σπάσει την εθνική ενότητα, ακόμα κι όταν υπερασπίζεται μια μορφή εθνικής κυριαρχίας.
Στις σημερινές συνθήκες αυτή ή ρήξη προηγείται, άρα δεν υπάρχει καμία δυνατότητα ενός πανεθνικού ή ακόμα και λαϊκού μετώπου.
2) Ένας σύγχρονος δημοκρατικός πόλεμος, άρα και στρατός (ένοπλο σώμα) δεν μπορεί να κινηθεί πάνω στα πλαίσια των παραδεδομένων σχημάτων λαϊκού πολέμου, αλλά ούτε στα ανώμαλα (επίσης παραδεδομένα) μεταμοντέρνα ή παλαιότερα αναρχικά σχήματα (περί) οριζόντιας δομής του πολεμικού οργάνου (χωρίς καθόλου καθετότητα-ιεραρχία) και άλλα φαιδρά και πλέον εντελώς αποσταθεροποιημένα και εργαλειοποιήσιμα "πράγματα".
3) Το ζήτημα εδώ δεν είναι να δομήσουμε ένα εθνικό μέτωπο αλλά ένα συγκεκριμένο δημοκρατικό αντιτουρκικό μέτωπο (ενάντια στο τουρκικό κράτος εννοώ βέβαια), αν είναι δυνατόν και όσο είναι δυνατόν πέραν των αστικών συμφερόντων και ανταγωνισμών που επικάθεινται στο ζήτημα αλλά δεν ταυτίζονται με αυτό. 
Χωρίς κάτι τέτοιο, επανάσταση στην Ελλάδα θα σημαίνει αιματοχυσία του λαού και παράδοση άμαχων πληθυσμών (και όχι μόνον εδαφών) στους πασάδες. 
Συγγνώμη, δεν θα πάρουμε παραμυθάκια ακόμα και με την καλύτερη μαρξική ή μαρξιστικολενινιστική επιχειρηματολογία.
4) Όποιος είναι εναντίον των Κούρδων είναι ή ηλίθιος ή ψυχοπαθής, όποια λάθη (και οπορτουνισμούς) κι αν κάνουν ή έκαναν. 
Δεν θα το αναλύσω άλλο.
Τέλος..










Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..