Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Μη γρά3μμα..



Αγαπητή, δεν με ξένισε το γεγονός πως απάντησες αυτή τη φορά γρήγορα στις εκκλήσεις μου για τα πράγματα που με απασχολούν, στ' αλήθεια πάντα πίστευα πως όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και οι πιο παράξενοι, δεν μπορούν να μην απαντήσουν σε ένα σήμα που κάτι φέρνει μαζί του, κάτι τέλος πάντων που να μην είναι τόσο συνηθισμένο ή ασυνήθιστο. 
Λέω και ασυνήθιστο, γιατί όπως μου έμαθες συ σήμερα και τα ασυνήθιστα έχουν μετατραπεί σε τετριμμένα, ας τα μη τα λέμε συνέχεια και πικραινόμαστε.
Με ρωτάς συνέχεια για τους φίλους μας, ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες, θαρρώ θέλεις να πείσεις τον εαυτό σου να έρθει τελικά, ίσως να νομίζεις πως σου κρύβω και άλλα δραματικά γεγονότα, τα οποία ίσως να σε έκαναν να κατηφορίσεις δω κάτω.
Δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι τόσο πολύπλοκα, ή μάλλον, χρειάζεται να σκεφτείς και άλλες τροπές των πραγμάτων, όπως να πούμε την δυσκολία στην συνεννοήσή μας, δω κάτω πάλι.
Είδες; στο ξεφούρνισα λίγο αυτό που θέλω να σου πω, και ήταν κάτι που δεν το είχες σκεφτεί, αυτό ειδικά, πως έχουμε και προβλήματα συνεννόησης.
Στην πραγματικότητα είναι κάτι πιο βαθύ, μη διαμαρτύρεσαι, έτσι μιλάω εγώ, με "μικροαστική βαθύνοια" και γρίφους, όχι παίζουμε.
Αλλά άκου, είναι κάτι πιο βαθύ και ασήμαντο ταυτόχρονα, ξέρω τι σου λέω. 
Στη πραγματικότητα δεν έχουν ανακύψει άλλα θέματα από τα γνωστά, αυτά που πάντα μας μοίραζαν και μας έκαναν μιαν φασαριόζικη παρέα που δεν μπορούσε να κανονίσει ούτε ένα τραπέζι με ελιές και κρασί χωρίς να συζητάει για τους όρους και τα σχετικά. 
Πάντα από περηφάνεια, μη νομίζεις πως παρεξήγησα ποτέ αυτούς τους μικροκαυγάδες και τις παρεξηγήσεις, μιλάμε για τους φίλους μας, δεν τους ξέχασες, ούτε κι εγώ είναι δυνατόν να τους ξεχάσω πως είναι, εξάλλου όπως καταλαβαίνεις τους τρώω στη μάπα λίγο παραπάνω από σένα.
Το ζήτημα λοιπόν αγαπητή, είναι πως όλα αυτά που μας βασανίζανε μεταξύ μας έχουν βγεί όλα μαζί στην επιφάνεια και δεν λένε να σταματήσουν.
Δεν μπορείς να φανταστείς τι θυμούνται όλοι, όλα τα θυμούνται και όλα τα φέρνουν στο πιάτο λές και τα είχαν όλα οργανωμένα σε κατάστιχα σε κάποιο ντουλάπι δια αναλόγους περιστάσεις.
Καλά όμως, πέραν τούτων των ενοχλητικών και των συνεχών τριβών που μας έχουν σιγά σιγά αποξενώσει, προστίθεται και η πίκρα τής ίδιας της ανάσυρσης αυτής που ανακαλύπτουν όλοι στον εαυτό τους και τους άλλους. 
Καλά να υπάρχουν όλοι αυτοί οι λογαριασμοί, να τους φέρνουνε όλοι όταν ακριβώς ζορίζουν τα πράγματα, είναι ένα προβληματάκι, δεν νομίζεις;
Οπότε, θα σου έλεγα να σκεφτείς προς τα κει ό,τι σκέφτεσαι, χωρίς βέβαια να ξεχάσεις τα σημαντικά που υπάρχουν και τις πληγές από τις απώλειες.
Ξέρεις, δεν είπα κάτι σε κανέναν, ακόμα, αυτό μπορείς να το καταλάβεις, αφού γνωρίζω πως αν μάθουν όλοι ότι μπορεί και να κατηφορίσεις θα σε μετατρέψουν αμέσως σε έναν διαμεσολαβητή των πάντων, έτσι γίνεται πάντα. 
Ό,τι έρχεται από κάποιο έξω δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, μετατρέπεται σε έναν κύριο της κατάστασης, σε ένα σημείο όπου όλοι πάνε για να ξαναβρούνε τους άλλους που έχασαν ή ξέχασαν.
Θες δε θες λοιπόν θα το πάθεις αυτό, αλλά φρόντισε αυτή τη φορά να ακούσεις λίγο παραπάνω τον φίλο σου, που συνέχεια τον ξεχνάς και δεν θέλεις να παραδεχτείς ότι σε αγαπά.
Γιατί είμαστε και φίλοι, έτσι δεν είναι;
Ε, λοιπόν, θα σου τα πω πάλι, και τώρα μάλιστα πιο ανοιχτά μιας και βλέπω πως οι αντοχές σου έχουν μεγαλώσει.
Πέρα από τούτο που σου είπα, και το οποίο το ξέρεις καλά από παλιά, υπάρχει και η ακοή των πραγμάτων, μια ανέφικτη σχεδόν ακοή, πρόσεξε, σχεδόν, γιατί τίποτα δεν είναι ανέφικτο, τελικά.
Λέω πάλι τα ίδια, το ξέρω, αλλά αν θές άκουσέ με, οι σκέψεις μου έχουν προοδεύσει, και μάλιστα έχουν γίνει κάπως τρελούτσικες, αυτό θα σου αρέσει αν έρθεις και τα πούμε από κοντά.
Θυμάσαι που μιλάγαμε για τους φίλους και τον λόγο, τους λόγους που αλλάζαμε συνέχεια; μεταξύ μας πάντα, αλλά είχαμε και καινούργια φυντάνια.
Πάντα μου έλεγες πως αυτό το επιτροπιακό στύλ μου δεν κάνει τίποτα, δεν τόλμαγες να πεις πως ήμουν γραφειοκράτης, αλλά θαρρώ αυτό εννοούσες. 
Τι να κάνω ο έρμος, υποθέτω μια ζωή τι εννοείς, αφού συ, για να είσαι πάντα ακριβόλογη και δίκαια με όλους και όλα, δεν πετάς εύκολα λέξεις πάνω σε άλλους, έχεις τον τρόπο σου να μην τα χρειάζεσαι όλα αυτά.
Νομίζω πως τώρα μπορώ να υπερασπιστώ τον εαυτό μου απέναντί σου, να σου δείξω ότι κάτι άλλο είχα στο μυαλό μου, κάθε άλλο παρά τυπικό και γραφειοκρατικό όταν τα έβαζα τα πάντα πάνω στο τραπέζι για συζήτηση, ακόμα κι αν ήταν τίποτα μίζερα γκομενικά ζητήματα.
Που λες αγαπητή μου, από όλους αγαπητή, το να ακούς δεν είναι θέμα μόνον υπομονής, ούτε σημαίνει τίποτα αν δεν υπάρχει γνώση της ακοής του άλλου, αν δεν υπάρχει δηλαδή μια κατανόηση ότι και ο άλλος ακούει αυτά που του λές αλλά ακόμα και αυτά που περιμένει να του πεις ή να μην του πεις. 
Αν δεν το κατανοήσεις αυτό είναι σαν να είσαι σαν τον τέλειο οδηγό που όλα τα υπολογίζει εκτός από το ενδεχόμενο οι άλλοι να είναι "νύχτα το πήρε το δίπλωμα". 
Και μη μου πεις πως είσαι και συ σίγουρη ότι το πήρες το δίπλωμα και το καταμεσήμερο!
Τώρα ή γελάς ή εκνευρίζεσαι, το ξέρω πως είναι αδύνατον να σε προβλέψω, πως να προβλέψει κανείς έναν τόσο προσεκτικό άνθρωπο;
Να όμως που έχω την ελπιδα πιά ότι θα σε πιάσω αδιάβαστη, ανέτοιμη, όπως τώρα που όλα τα σκέφτηκες αλλά ότι οι φίλοι είναι σχεδόν στα μαχαίρια, αυτό δεν το σκέφτηκες. 
Ή μήπως το σκέφτηκες; που να ξέρω, θα μου πείς όμως, ε;
Να συνεχίσω λοιπόν, και να σου πω τις τρελές σκέψεις μου, σκέφτομαι μάλιστα να τις γράψω σε μια πιο ευπαρουσίαστη και λογική μορφή, και να τις δείξω και σε άλλους. Μη με προδώσεις όμως.
Σκεφτόμουν που λες αγαπητή, αυτές τις μέρες, πως θα ήταν ένας λόγος ένα λέγειν, έστω ένα παραμιλητό, να μπορούσε να ακούσει ακόμα και κατά την εκφορά του. 
Καλά το ακούς, να ακούσει.
Το ξέρεις και το ξέρω βέβαια πως μιλάω μεταφορικά μετωνυμικά, πως τα λέτε εσείς οι λόγιοι. 
Μην είσαι βιαστική, θα δεις ότι ίσως τα προβλήματά μας θα έχουν κάποια τύχη να λυθούν αν σκεφτούμε και έτσι, λίγο τρελά.
Όταν μιλάει μια φωνή, ο άνθρωπος που μιλάει τέλος πάντων καταλαβαινόμαστε, η φωνή του δεν έχει καμία ακοή, όπως έχει λίγο μετά όταν λήξει.
Λέμε μίλησα, τώρα σας ακούω.
Στην πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι, πάντα μπερδεύονται οι φωνές μας, έξω μας και μέσα μας, ένα σούσουρο, ένα κουβάρι από λέξεις επιθυμίες προεννοήσεις ακόμα και κακίες, ναι κακίες, θα σου δείξω εγώ και τα σχετικά, τα ξέρεις, είναι η δουλειά σου οι διαμάχες των ανθρώπων, τώρα πως τα βγάζεις πέρα, ο θεός κι η ψυχή σου αγαπητή.
Γιατί να μην έχει η φωνή, ο λόγος, ένα αυτί πριν ακόμα τελειώσει; θα σου πω πως έχει, αυτό λέω με όσα σου είπα, αλλά να, νομίζω μερικές φορές πως το να προσπαθεί κάποιος να έχει τον τέλειο καμπανιστό ευκρινή και καθαρό λόγο σημαίνει ακριβώς το ίδιο με το να έχει κλείσει κάθε ακοή μέσα του, στον λόγο και στον ίδιο τον εαυτό του.
Ξέρω τις αντιρρήσεις σου, είναι σαν να τις ακούω! Δεν ξέρω αν και συ με ακούς όμως, όταν μου μιλάς.
Καλά όλα αυτά, θα πεις πάλι, αλλά σε τι έχουν να κάνουν με τους φίλους μας και μας τους ίδιους.
Δεν απαντάω σε ρωτήματα αγαπητή, μιλάμε, μιλάμε και πονάμε ό,τι μας πλησιάζει, έχεις μήπως αντίρρηση και σε αυτό;
Σκέψου τώρα τις φρίκες μου με τον αγαπημένο σου λόγο ή θεό, ποτέ δεν κατάλαβα που τους τοποθετούσες τούτους τούς κυρίους, έπρηξα το σηκώτι μου να ψάχνω πως τα τοποθετείς μερικά πράγματα, αλλά φώς δεν βρήκα. Τέλος πάντων.
Σκέψου λοιπόν πόσο με φρικάρει ο λόγος, και ας με λές αγαπητή όπως με λές, όταν τον φαντάζομαι ως εκείνο το ομιλόν που μας πετάει το λόγο του πάνω μας χωρίς να έχει ακούσει τις όποιες προαντιρρήσεις μας, αν μας αρέσει ρε παιδί μου.
Βάλε στο λόγος ό,τι σου γουστάρει, αυτό θα κάνεις εξάλλου, κακώς στο λέω και στο ξαναλέω, αυτό το ό,τι θέλεις, αφού πάντα κάνεις ό,τι θέλεις.
Έτσι είναι οι σιγανοπαπαδιές, κάνουν ό,τι θέλουν, μη γελάς μη γελάς! το βλέπω συνέχεια πως δεν ξεχνάς τίποτα και το ξέρω και γω πότε θα γελάσεις, έχει γίνει η συζήτησή μας μια απόλυτη τάξη απο γνώριμα πειράγματα, θέλω να σε πειράξω με αυτά που ξέρω πως πάντα θα σε πειράζουν και συ το ίδιο, άχρονοι έχουμε γίνει αγαπητή μου, ένα αιώνιο ξεκάρδισμα, ένα γέλιο με τα ίδια και τα ίδια, καμιά φορά φοβάμαι ότι θα μας πάρει πρέφα ο πραγματικός λόγος και θα μας χωρίσει για πάντα, αλλά δεν θα μας βρεί.
Γειά σου λοιπόν, και σκέψου λίγο αυτά που σου είπα.
Γειά!










Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..