Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Ενδιάμεσες σημειώσεις για το σημείον (3)



Η εσωτερική διαίρεση του Λόγου ως μιας ευρύτερης νοητικής και γλωσσικής κατάστασης που σχετίζεται με το τρελό ζώο, δεν σημαίνει μιαν κατανομή των υποτιθέμενων μερών του σε απόλυτα διακριτούς τόπους ή τοπικότητες.
Υπάρχει μια πολύπλοκη τοπική διάσταση τής διαίρεσης αυτής, η οποία μάλιστα αφορά και στην γενική διαίρεση ανάμεσα στην επικράτεια τής γλώσσας ή γλωσσικότητας και το υποτιθέμενο αμιγές ή μη γλωσσικόν νοητικόν μέρος.
Θεωρείται, και όχι αδίκως, πως πλέον δεν μπορούμε να μιλάμε για αυτό το μη γλωσσικόν νοητικό μέρος ως να υπάρχει έστω σε μιαν σχετική αυτοτέλεια.
Ενώ η γλωσσικότητα φαίνεται να διαποτίζει το παν στην επικράτεια του Λόγου, η μη γλωσσικότητα έχει περιοριστεί σε μια μάλλον ανύπαρκτη περιφέρεια του λέγειν.
Πρόκειται για μια μεγάλης σημασίας θεωρητική αντιστροφή των ίδιων των θεωρητικών υποθέσεων για την ανθρώπινη υπόσταση, της οποίας τις συνέπειες δεν έχουμε ακόμα σταθμίσει.
Αυτό που ίσως να διαφεύγει όμως ακόμα και σε πολλούς ενήμερους για την "γλωσσολογική στροφή" της θεωρίας είναι ότι τούτη εισάγει μιαν άλλη, ριζικά διαφορετική τοπολογία του Λόγου ως γενικής υπόστασης.
Αρκετοί από εκείνους τους (ακουσίως ή εκουσίως) αγράμματους που μιλάνε απαξιωτικά για τον "μεταμοντερνισμό" ή τον "μηδενισμό τής ύστερης νεωτερικότητας" κάνουν πως αγνοούν ή αγνοούν όντως ότι ένα σημαντικό θεμέλιο τής (λεγόμενης ως) μεταμοντέρνας θεώρησης και διερώτησης δεν είναι άλλο από μια εκδοχή τής νέας γλωσσολογικής θεώρησης και διερώτησης.
Όταν ο Λόγος δεν μπορεί να νοηθεί ως κάτι που μπορεί να διαφύγει του λέγειν, ακόμα και όταν τούτο το λέγειν διακαθορίζεται και από (υποθετικούς) μη γλωσσικούς συντελεστές της νοητικής διεργασίας, τότε στα ίδια τα αυτοκατανοητικά θεμέλιά του (ως Λόγου) υφίσταται ένας σεισμός.
Βέβαια, ο σεισμός αυτός κάθε άλλο παρά είναι ένας από τους τυπικούς ξεθεμελιωτικούς εν γένει σεισμούς που βίωσαν κοινωνίες ή ξεχωριστά (θεωρητικά ή κοσμοθεωρησιακά) υποκείμενα όταν η διαφώτιση και η θετική (κυρίως) επιστήμη κατέβαζαν από τους λαμπρούς θρόνους τους, θεούς και μεταφυσικές παραδοχές, εφόσον τώρα, με την "γλωσσολογική στροφή" μέσα από τα ερείπια τής κατοπτριστικής ηθικής και φιλοσοφίας αιώνων και χιλιετηρίδων αναδύονται με αξιώσεις ισχύος και νέας αλήθειας παλαιές μορφές εννόησης και συμβολοποίησης του όντος που θεωρούνταν ανήκουσες σε κατώτερες βαθμίδες στην ιεραρχία του συστήματος του Λόγου.
Έτσι, η ρητορική λ.χ ή η θρησκειολογία/θεολογία, ή ακόμα ακόμα η λογο-τεχνία ως μια αυτάρκης αξίωση για το νόημα του όντος, δεν ανήκουν πλέον σε μιαν βαθμίδα πάνω από την οποία, σε μιαν άλλη και ανώτερη βαθμίδα, ο κατοπτριστικός Λόγος τής παλαιάς "ορθολογιστικής" εποχής θα μπορούσε να είναι το ίδιο το κρίνειν και το αξιοθετείν ενώ "όλα τούτα" ένα πάντα κρινόμενο και αξιο-λογούμενο αντικείμενο.
Δεν είναι κάποια "καπιταλιστική συνωμοσία" που έφερε αυτή την μετατροπή, ούτε σημαίνει κάποια παρακμή, αλλά είναι η ίδια η αλήθεια τής επιστημονικής (γλωσσολογικής-φιλοσοφικής) δραστηριότητας σε συνύφανση με μια λειψή αλλά πραγματική ωστόσο απελευθέρωση τής ανθρώπινης πραγματικότητας ως γλωσσικοϋποκειμενικής.
Η γλώσσα ως αυτονόμως σημαίνουσα την αλήθεια, χωρίς να υψώνεται (συνέχεια) από πάνω της ένας υποτιθέμενος μη γλωσσικός άρα αμιγώς νοητικός ή νοητικοηθικός κριτής, σημαίνει δικαίωμα λαλιάς και αληθολαλιάς.
Δεν υπάρχει κανένας Λόγος πάνω από τον Λόγο μας ως λέγειν, ή αν υπάρχει ριζώνει σε έναν τόπο όπου και το λέγειν τού Λόγου και ο Λόγος αυτός ως Λόγος τού λέγειν έχουν την ίδια ηθική, νοητική, αισθητική αξία, αν τηρούν έναν γενικό κανόνα που τους σχετίζει και τους συνυφαίνει ως δύο πτυχές του Ίδιου ή ως δύο εκβλαστήσεις ενός Ίδιου.

Εδώ όμως είναι που αποκτάμε δικαίωμα, ως σημεία οι ίδιοι, εμείς οι α-σήμαντοι, εδώ είναι που αρχίζει να απαιτεί η λαλιά μας ένα έρεισμα το οποίο αν και πάντα το είχε απωθούνταν πάντα σε μιαν κατώτερη ιεραρχική βαθμίδα του Λόγου, άρα εδώ είναι που το έρεισμα αυτό έχει αποκτήσει αιφνίδια μια Δόξα.
Η εμμονή μας στο σημείον σχετίζεται και με αυτό το ίδιον του Λόγου όπως φανερώνεται στην πραγματική (θεωρούμενη ως) ταπεινότητά του, εδώ είναι που με έναν αιφνίδιο τρόπο εμφανίζεται η καθημερινή ύπαρξη ως ύπαρξη με Λόγο και λέγειν ή λαλιά που δεν είναι σε υποχρέωση απολογίας απέναντι σε κανέναν "ανώτερο Λόγο".
Εδώ αγαπητοί διανοούμενοι και λόγιοι, κομματάρχες, φατριαστές φιλόσοφοι τής σχολής, παπάδες πάπες και ουλεμάδες, επαγγελματίες θεραπευτές τής "ψυχής", είναι που έχουν αρχίσει να σας ζώνουν τα φίδια και κάποτε θα σας φάνε.




Ιωάννης Τζανάκος
    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..