Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Ενδιάμεσες σημειώσεις για το σημείον (4) Είμαι-ως-Είμαι..


Η αναστροφή ενός λειτουργικού όρου τής γλώσσας δεν είναι τής ίδιας τάξεως και σημασίας σε κάθε είδος τής λειτουργικής τάξης της ή ακόμα και σε κάθε φάση τού ίδιου είδους (λειτουργικής τάξης).
Για να εισέλθουμε αμέσως σε αυτό που μας απασχολεί, το ρήμα σημαίνει (αν και όχι πάντα) έναν τύπο (γλωσσικών) αναστροφικών δυνατοτήτων ο οποίος δεν περιχαράσσεται εντός των ορίων της αναστροφής μεταξύ θετικότητας και αρνητικότητας των καθορισμών ενός Είναι αλλά τα υπερβαίνει ως όρια, άρα τα καθορίζει ως όρια εκβαλλόμενο ούτως (το ρήμα) εις έναν ιδιόμορφο τόπο τής μη σημασίας ή άλλως λεγόμενο (εκβάλλει) στον τόπο εκείνο τού σημαίνοντος όπου δια μίας ειδικής ενότητας σημαίνοντος και σημείου δεν παραμένουμε σε ένα κενό, λ.χ σημασιακό, αλλά εισδύουμε σε μιαν σημασιακή οντική αιώρηση μεταξύ κενού ή μηδενός και Είναι.
Το συγκροτόν στοιχείο αυτής τής "εντός και εκτός ορίων" συγκρότησης τού ίδιου τού οντικού ορίου μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, ουσίας και μηδενός, οντότητας και κενότητας, είναι το ίδιο το ρήμα κατά την κεντρική του πράξη που είναι το είναι, όχι όμως ως Είναι-Είναι (οντολογία) αλλά ως Είμαι-είναι-Είναι, ως υποκειμενική και γλωσσική ρηματική μορφή (το Είμαι-είναι αυτού του τριγώνου) αναστροφής και επανεύρεσης τού θετικού δια του απόλυτου αρνητικού κ.λπ, όπου το είναι ως ρηματική ενέργεια δεν είναι ποτέ ούτε Είναι (Είναι-Είναι) αλλά τελικά ούτε και η απλή απορροή ενός αυτόνομου Είμαι.

Η αναστροφή του ρήματος <είναι> ως μια κίνηση συγκρότησης του οντικού πλαισίου κάθε οριακότητας άρα και πρόσβασης στο "πέραν των ορίων" του σημαίνοντος, χωρίς να υπάρξει βέβαια η υποτροπιακή επαναφορά κάποιας αναφορισιακής σημασίας, μας οδηγεί στον τόπο τού ίδιου τού ρήματος κατά την υποτιθέμενη "φυσική" του λειτουργία και μας το φανερώνει ως το κατεξοχήν μη φυσικό και αποκομμένο-αποκόπτον στοιχείο τού λέγειν, όπου όμως (επαναλαμβάνουμε) η αποκοπή του ως αυτού καθαυτού αλλά και το ίδιο ως αποκόπτειν δεν σχετίζεται (άμεσα τουλάχιστον) με κάποια αναφορική λειτουργία (προς το πράγμα ή εξωτερικό πράγμα κ.ο.κ).
Αυτή η μη φυσικότητα, ή εγελιανιζόντως λεχθέν η μη αμεσότητα του ρηματικού είναι δεν δύναται να σταθεί καν χωρίς την παρουσία αλλά και λειτουργική πράξη ενός υποκειμένου που δεν υφίσταται όμως ως ένα υπερβατικό ή ακόμα και υπερβατολογικό υποκείμενο που ρίπτεται από ένα ουράνιο πουθενά ή ξεφυτρώνει από την άγονη γη των (προσφάτως ειδικά, αφιχθέντων) υλιστών σαν ένα από τα αγαπημένα τους γερμανοειδή αυτονομολάχανα.
Αν δεν επαναφέρουμε (μόνον) ένα Εγώ, έστω ως ένα διαμεσολαβημένο από το Είμαι Εγώ (Λακάν), μας μένει μόνον ένα Είμαι, θα το λέμε τούτο μέχρι να μαλλιάσει η γλώσσα μας πλέον.
Και το Είμαι αυτό δεν είναι (το) ταυτοτικό (Είμαι), το λέω αυτό γιατί είμαι μέσα στο μυαλό διαφόρων ηλιθίων, δυστυχώς, και πρέπει που και που να τους βγάζω από το ανόητον που τους έχει κυριεύσει.

Ας δούμε όμως τούτο το Είμαι, στην γυμνή του καθορισιακότητα, έχοντας πάντα κατά νου αλλά και (μέσα) σε κάθε λέγειν μας το γεγονός τής απολύτου γλωσσικής υφής του ως ρηματικής λειτουργίας, αλλά έχοντας -θα έλεγα γω- και μιαν ανησυχία φροντίδας προς την διατήρηση τής αναφοράς μας στο ομιλείν των ανθρώπων όταν κυρίως ομιλούν και δεν στραμπουλάνε τη γλώσσα τους σε θεωρησιακές έρευνες, ομιλώντας πάλι! 

Προσέξτε ζούδια του λέγειν-περί-θεωριών και τα ρέστα, όταν ο κύριος φοβερή ποντικομαμή Λακάν, ο αγαπητός μας Ζακ, παραμένει εμμένων στο εγώ και ε-σύ, παρά τις απολαυστικές κατατροπώσεις του επί των υπαρξιστούληδων περσοναλιστών και άλλων βιωματο-λόγων, δεν το κάνει απλά και μόνον ωθούμενος, όπως σας είπα και γω εξάλλου, από μιαν δογματική (καθολικίζουσα) εγω-λογία, αλλά ωθείται να το κάνει αυτό, ωθούμενος και σε αυτήν την εγω-λογία, παραμένοντας στο λέγειν των ανθρώπων, όπως τουλάχιστον τους συναντούσε στο σημείο ιατρικής ή θεραπευτικής εξέτασής τους ή εκεί όπου έτρεχε βιαστικός να πάρει το κρουασάν του λίγο πριν μπεί στην αίθουσα των διαλέξεών του.
Και εκεί, στο όποιο εκεί, οι λόγοι του λέγειν δεν περιέχουν φόρα παρτίδα κανένα όρο Είμαι ή Είμαι Εκείνος ως ένα φιλοσοφικοειδές ον που ξεπετάγεται ως..φαλλός με την φυσική του έννοια και μορφή πάντα.
Ήδη το Είσαι εκείνος που θα με ακουλουθεί(ς) [δύο είναι] του ΚΒ' Κεφαλαίου των Ψυχώσεων, περιέχει έναν οριακά απώτατο βαθμό διείσδυσης του θεωρησιακού σε μια καθημερινή ούτως ειπείν φράση, τον οποίο βαθμό καλούμαστε να μην τον υπερβούμε με θεολογισμούς και φιλοσοφισμούς, αλλά να τον σεβαστούμε ως έχει ως προς την έκταση και έντασή του και όχι (απαραίτητα) ως προς περιεχόμενό του, ακολουθώντας και ημείς ένα ομιλείν όπως το ομιλείν των ανθρώπων.

Ας διαβαστεί λοιπόν το γυμνό Είμαι που εμβάλλω και πρόκειται να συνεχίζω να εμβάλλω στο λακανικό κείμενο ως ένα ομότροπο ως προς την καθημερινότητα Είμαι, χωρίς, πάντα χωρίς, να περιοριστούμε σε κάποιο αφηρημένο ταυτοτικό Είμαι-Εμείς.
Σε αυτό ακριβώς το ειδικό πλαίσιο είναι που η σημειακότητα, το ρηθέν τού Είμαι ως ένα ενοποιόν στοιχείο του λέγειν των ανθρώπων που συναντάς στον δρόμο και όχι (μόνον) στο σεμινάριο ή στο ακτίφ, όταν μάλιστα εξακοντίζεται το ίδιο στα όρια που το ίδιο ως σημαίνον σημείον έχει συγκροτήσει, σε αυτό και μόνο το πλαίσιο είναι που ενδιαφέρει και μάς..







Ιωάννης Τζανάκος
  


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [10] - Αν η μεταβατικότητα έχει μιαν υπόσταση αυτή είναι η μουσική. Το τέλος δεν υπάρχει, όμως τίποτα δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε με την ιδέα πως δεν υπάρχει...
    Πριν από 9 δευτερόλεπτα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 3 ημέρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..