Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Ενδιάμεσες σημειώσεις για το σημείον (5)..Πατήρ Λόγος και ρήξη..



Οφείλουμε πάντα να υποδεχόμαστε τον αιφνιδιασμό του ίδιου του κόσμου, ως να είναι όμως αυτός πάντα ένα σημαίνον, αφού:
Ακόμα κι αν έχουμε, όπως λέμε, επιλέξει τον κεντρικό δρόμο του πατρικού σημαίνοντος, το οποίο ως σημαίνον δεν μπορεί παρά να διαμεσολαβείται από την πατρικότητα, ή έχει ήδη διαμεσολαβηθεί με μιαν κομβική συντέλεσή της (οιδιπόδειο) από αυτήν, ακόμα και τότε λοιπόν δεν έχουμε κανέναν λόγο να το φανταστούμε ως απόλυτα συνεχές, αλλά επίσης και κανέναν λόγο να το φανταστούμε ως ένα κενό ή ανύπαρκτον ή ακόμα και κάτι που είναι να καταργηθεί, καταργώντας λ.χ την ίδια την πατρικότητα.
Γιατί, ο "κόσμος" ως το σημαίνον, ως ένας κεντρικός δρόμος που έλκει τις σημασίες, όπως μας τον περιγράφει γλαφυρά ο Ζ.Λακάν, είναι, εκτός από συνεχής, πλήρης κόμβων και κενών, άρα (πλήρης) αιφνίδιων ρήξεων που δεν πρέπει ωστόσο να εννοούνται ως κάτι άλλο από στοιχεία τού ίδιου του σημαίνοντος.
Αν όμως λάβουμε σοβαρά υπόψει τούτο το τελευταίο, ότι δηλαδή ακόμα και οι ρήξεις ή τα κενά που ενίοτε μας αιφνιδιάζουν είναι μέρη του σημαίνοντος, τότε γιατί ως ήδη στοιχεία του δεν αποτελούν έναν συνσυγκροτητικό συντελεστή του;
Η ανάκλαση ή εννόηση του σημαίνοντος σε ένα πλαίσιο το οποίο επιτάσσει την εντός αυτού συνύφανση στοιχείων ρηξιγένειας, αν μιλάμε ωστόσο πάντα για το σημαίνον-ως-σημαίνον και δεν εμβάλλουμε (ακόμα) σημασιακούς ή αναφορισιακούς προσδιορισμούς, αίρει την έννοια του μέρους, κατά κάποιον τρόπο επιτάσσει την ίδια την παρουσία μιας εσωτερικής κενότητας ή ρηξιγένειας με τα χαρακτηριστικά εκείνα που μας παραπέμπουν πάλι στο σημαίνον αλλά χωρίς να διατηρείται μια οργανικότητα όπως αυτή που διεμφανίζει κάθε έννοια ή υπόρρητη σημασία ολότητας και μέρους.
Εν ολίγοις, και χωρίς να θέτει κάποιος το ζήτημα σε ένα πλαίσιο ενδογένειας ή υπέρβασης τής ενδογένειας τού μη αναφορισιακού σημαίνοντος το οποίο είναι όπως έχουμε δει και το σημαίνον-ως-σημαίνον, αλλά και χωρίς να τίθεται ζήτημα μιας αντιστοίχου σχολαστικής ενασχόλησης με την συνέχεια ή μη συνέχειά του, πάλι έρχεται αντιμέτωπος με την κενότητα ή το χασματικό αυτού τού (υποτίθεται) νέου συντελεστή του που έρχεται να συνυφάνει ξανά το ίδιο το σημαίνον για να αποκτήσει όμως τούτη (η συνύφανση) έναν μη σημασιολογικό, άρα να αποκτήσει έναν, γλωσσικό χαρακτήρα, να είναι δηλαδή "μόνον" σημαίνον.
Τίποτα από όλα αυτά δεν εξαλείφει τον κεντρικό ρόλο του σημαίνοντος-ως-σημαίνοντος, ούτε τον οντικό και αιώνιο ρόλο της πατρικότητας (άσχετα αν εξαλειφθεί το οιδιπόδειο).
Έτσι όμως, επανερχόμαστε στο ζήτημα του σημείου.
Σε ένα ακόμα φορμαλιστικό πλαίσιο το σημείον περιέχει τις λειτουργικές ιδιότητες εκείνες που θα εναρμονίζονταν με τον "ρόλο" του ως ενός στοιχείου ενός μόνον-σημαίνοντος (δηλ. του σημαίνοντος-ως-σημαίνοντος) αλλά στα πλαίσια εκείνα που θα έδιδαν και την δυνατότητα διά αυτού (δηλ. δια τού σημείου) να διέλθουμε τήν ρηξιγένεια και την χασματικότητα (κενότητα κ.λπ) χωρίς να οδηγηθούμε στην πλήρη αποδόμηση τής συνέχειας τού σημαίνοντος.








Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..