Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Σημαίνεσθαι και σημαίνειν..(8) Το Είμαι ως Εκείνος..



Η επιστροφή μας στο ίδιο το λέγειν του Λόγου (μας) δεν μας οδηγεί σε ένα Εγώ (ego) αλλά σε ένα Είμαι.
Τουλάχιστον εκεί θα μας οδηγούσε αν δεν υπήρχε μια συνεχής θεσμοποίηση τής συστολής απέναντι στον Λόγο ως ενός λέγειν που εκδιπλώνει όλους τους τροπισμούς τής συνέχειάς του, ακόμα κι αν τούτη σημαίνει και μιαν ενδογενή σε αυτό δημιουργική ρηξιγένεια και απομονωσιμότητα των στοιχείων του.

Το δόγμα της συνέχειας του Λόγου ως τούτη (η συνέχεια) να είναι ούτως ειπείν συνεχής, είναι το δόγμα του Εγώ, είναι παρά τις όποιες τροποποιήσεις και μετατροπές του το δόγμα μιας εγω-λογικής συνοχής που δεν μπορεί παρά να εδράζεται σε ένα προϋπάρχον θεωρητικό ή ιδεολογικό (κοσμοθεωρητικό) σύστημα περί του Εγώ.
Αν μας ζητούνταν χωρίς τούτο να αποτελεί μια διαρκή δήλωση πίστης και μετανοίας να δεχτούμε την αρχή του Εγώ, θα ικανοποιούσαμε αυτό το αίτημα, αλλά όταν ακόμα και ένας σπουδαίος όπως ο Λακάν, του οποίου τις αναρριχήσεις εκμεταλλευόμαστε ανενδοίαστα, επιθυμεί να διασώσει τούτο το Εγώ ακριβώς εκεί όπου αυτό φαίνεται ή παρουσιάζεται να κονιορτοποιείται, δεν μπορούμε να κάνουμε καμία δήλωση μετανοίας ή να ενωθούμε σε αυτή την πίστη.

Το Εγώ λοιπόν υπάρχει, ε και;
Πού και πως υπάρχει αυτό το πράγμα στο σημαίνον ως έστω αυτάρκες, μπορείτε να μας πείτε;
Το σημαίνον ενέχει ως όρος, πιθανο-λογικά, ένα είδος εγωλογικής ενέργειας που ταυτιζόμενη μάλιστα με την αναθετική και δικαιοπρακτική λειτουργία του Λόγου φαίνεται πάλι να την ανανεώνει και να την δικαιώνει, ως μέρος ενός νεοδιαφωτισμένου "του".
Η αλυσίδα των επιστροφών σε ένα λέγειν από την σκοπιά του ίδιου του σημαίνοντος εκβάλλει σε μιαν ενεργησιακή αρχή που είναι όμως και μια δυνατότητα συμπερίληψης τού όλου τού λέγειν, αλλά ακόμα κι αν δεν τεθούν τα πάντα σε μιαν τυπική κυριαρχικο-συμπεριληπτική ενοποίηση διασώζεται το εγω-λογικόν αυτής τής αρχής.

Οι διάφορες "περσοναλιστικές" αντιπολιτεύσεις σε αυτό το νέο συμπεριληπτικόν εγω-λογικό όλον, ακόμα κι όταν εκκινούν λ.χ από έναν νόθο (νεο-)ορθοδοξομυστικισμό ή ψευδομυστικισμό τής "σχέσης", είναι απλά για κλάματα ή για να σπάμε πλάκα.
Αλλού είναι το ζήτημα.

Το υποκείμενο ως αναστρεφόμενο εις τις πηγές της ομιλιακής του κατάστασης, είτε φιλοσοφεί είτε είναι τρελό είτε είναι επιστημονικόν, είτε ό,τι στον γεροδιάολο, αν επιθυμεί να εδραιώσει τον Λόγο αυτού του λέγειν αλλά πάντα ως λέγειν, δεν έχει σε πρώτη φάση πολλές επιλογές, "πρέπει" να ορίσει μιαν υποκειμενικότητα έστω ως ομοίωμα του πραγματικού στόχου του, και όντως σε αυτό το πλαίσιο το Εγώ είναι ένας αληθινός ορισμός ή καθορισμός του.

Ο φανατικός φιλοσοφικός ορισμός που έχει να κάνει ακόμα με τους φιλοσόφους τού Είναι ( από μαρξιστές μέχρι χαϊντεγκεριανούς ακόμα και της "δεύτερης φάσης") θα αποδώσει στο υποκείμενον που επιθυμεί την επιστροφή αυτή ένα Είναι ή θα αποδώσει το ίδιο το υποκείμενο σε ένα Είναι.
Δεν υπάρχει κάτι το ψευδές σε αυτόν τον τρόπο, πρόκειται για αληθινούς και ατρόμητους ανθρώπους που θα μεταφέρουν σε όλο το χρονικό συνεχές της ανθρωπότητας (όσο αυτή υπάρχει) την φράση Είναι το.. ή το ρήμα Είναι σαν να είναι ένα μαγικό ρήμα εξόδου από το πάθος του υποκειμένου. 
Για τους αρχαίους Έλληνες, και για τους φιλοσόφους, ο θεός, ήτοι η πηγή του λέγειν, δεν μπορεί παρά να είναι Είναι, πράγμα το οποίο εξόχως και τρυφερώς ειρωνεύεται ο κύριος φοβερή ποντικομαμή Λακάν.
Ο θεός αυτός, όπως μας λέει ο Ζακ, λέει, αν λέει, Είμαι εκείνος που είναι, και ως τέτοιος θεός δεν σηματοδοτεί μόνον έναν περιορισμό τού θεού αλλά και μιαν επιβιωσή του σε έναν νέο οντολογισμό τής ιστορίας, της (φιλοσοφικής) ανθρωπολογίας κ.λπ
Και ο υλιστικότερος και αθεϊστικότερος των μαρξιστών (και άλλων επαναστατών) τής καθημερινότητας τής ιδεολογίας, έναν τέτοιο θεό θρονιάζει στον θρόνο του όντος, ακόμα ή μάλλον τότε ακριβώς που εξορίζει κάθε άλλο Είναι από το Είναι, ακόμα κι όταν το δικό του Είναι το ορίσει με ένα μη Ειναι-ικό στύλ.
Φιλοσοφικά, όχι πολιτικά, τελειωμένες υποθέσεις.
Ο κύριος φοβερή ποντικομαμή Λακάν, αντίθετα, δεν φεύγει μακριά από το Εγώ για να πάει σαν υλιστικό μαθητούδι σε ένα Είναι, άρα σε ένα νέο θεολογικό πλαίσιο της ίδιας αιώνιας και αενάως επαναλαμβανόμενης ψευδοεξόδου από το ερώτημα του ομιλισιακού υποκειμένου, το οποίον είναι και το μόνον υποκείμενο (ως ομιλισιακόν).
Η επιστροφή του Ζακ είναι μια επιστροφή τού Ασώτου υιού τού Εγώ στο Εγώ.
Πάντα δια ενός Είμαι, βέβαια.
Το Είμαι του Λακάν (όμως), παρά το γεγονός ότι είναι ένα αυτοδιαμεσολαβημένο από τον παθητικό όρο του Είμαι με τα όλα του, δηλαδή ένα κάπως και υπορρήτως-κάπως υφίστασθαι αλλά όντως υφίστασθαι, δεν είναι παθείν, δεν είναι αυτό που είναι το Είμαι ως αυθεντικός όρος και σημείο του σημαίνοντος ως το υφίστασθαί του, ως το σημαίνεσθαι του σημαίνοντος.
Ο όρος Εκείνος νοθεύει το Είμαι με ένα Εγώ, πάλι, θέλει ο Καθολικιστής να αγιάσει αλλά δεν τον αφήνει η ομιλιακή εγω-πάθειά του.
Είμαι Εκείνος που Είμαι, μας λέει ο Λακάν, ότι λέει ο θεός του, μάλλον κάπου στην κεντρική Ιταλία, μεταφράζοντας την πραγματική ή φαντασιακή κυριολεξία του βιβλικού Εκείνος σε μιαν εγω-λογική αν και έμμεση κυριολεξία του Εγώ.
Και ενώ στο Είμαι Εκείνος που είναι (Είναι), αυτό το Εκείνος δεν χάλασε την εγω-πάθεια αφού η εγω-πάθεια δεν τίθεται (στο φιλοσοφικοειδές) σε αμφισβήτηση, εδώ χαλάνε τα πράγματα, αφού το ύψος και ο στόχος είναι άλλος, είναι ο Άλλος.
Όπως καταλαβαίνετε θα υπάρξει συνέχεια.





Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..