Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Η ελληνική αστική τάξη σε πτώση και η αντίστοιχη συμμετρική σεχταριστική πτώση...



Η κατάσταση των πραγμάτων στην ευρύτερη περιοχή "μας" δεν μας δίνει καμία δυνατότητα ελεύθερων κινήσεων όσον αφορά στην συγκρότηση ενός ιδανικού ελευθεριακού σοσιαλισμού ή κομμουνισμού, αλλά από την άλλη δεν πρόκειται να μας αφήσει σε υπνοησυχία για να αναπαυθούμε στην σάπια ηρεμία ακολούθησης και υποταγής προς το αστικό οικονομικό και πολιτικό ή κρατικό σύστημα.
Δεν τίθεται ζήτημα να υπερβούμε τον καπιταλισμό ή το κράτος σε μια λυτρωτική στιγμή, αλλά δεν μπορούμε και να τον ανεχθούμε ως μια αδιατάρακτη συνέχεια, εντός τής οποίας οι μικροί ή μεγάλοι καπιταλιστές ιδιοκτήτες θα συνεχίσουν να ρουφάνε την υπερεργασία των εργαζομένων ενόσω "εμείς" πιθανόν θα δοκιμάζουμε συστήματα κοινοβουλευτικής σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης εθνικοσυναινετικού χαρακτήρα ή άλλα χειρότερα πράγματα.
Μιλάω πάντα για το "εδώ" με την στενότερη και ευρύτερή έννοιά του.
Δεν μπορούμε σημαίνει δεν δυνάμεθα ακόμα κι αν θα το επιθυμούσαμε, και αυτό συμβαίνει γιατί η χώρα έχει εισέλθει ανεπιστρεπτί σε μια "ζώνη" τής παγκόσμιας δομής τής αστικής κυριαρχίας από την οποία πλέον θα έχει να λαμβάνει μόνον πτώσεις, ήττες και υποβαθμίσεις και αυτό θα συμβαίνει νομοτελειακά λόγω και της αντανακλαστικής αντεπίδρασης τής διεθνούς οικονομικής και πολιτικής πρακτικής τής αστικής "της" τάξης.
Η ελληνική αστική τάξη, για δομικούς και "υποκειμενικούς" λόγους, "είναι" ένα αλλόκοτο μείγμα αμυντισμού υποτέλειας εξάρτησης εθνοπροδοσίας αλλά και απίθανου μικροϊμπεριαλιστικού τυχοδιωκτισμού και ασυνάρτητης εθνικιστικής επιθετικότητας.
Αυτό είναι και αυτό ήταν πάντα, μόνον που κάποτε αυτό τής μισοέβγαινε ενώ τώρα δεν τής βγαίνει ούτε θα τής ξαναβγεί ποτέ ξανά.
Όσο η ελληνική αστική τάξη ταυτίζονταν κάπως με τα στρατηγικά συμφέροντα της ευρύτερης νέας ελληνικής λαϊκής εθνότητας, τόσο και επιβίωνε παρά τις οικτρές ήττες και προδοσίες ακόμα και των στενότερων εθνοτικών/εθνικών συμφερόντων αξιών κ.λπ.
Γι'αυτό και παρά τις λίγες αν και σημαντικές ιστορικές ασυνέχειες (40-49) η νέα ελληνική λαϊκή εθνότητα στήριξε αυτή την αστική τάξη και δέχτηκε βαθιά κατάβαθα μέσα της το δηλητηριώδες ιδεολογικό απόσταγμα δυτικορατσισμού, καταγωγικού εθνοτισμού εθνικισμού και μεγαλομανιακού συνάμα προδοτικού τυχοδιωκτισμού που αυτή τής πρόσφερε ως καθημερινό φαντασιωτικό άρτο.
Αυτό τελειώνει και τελειώνει άσχημα, αλλά εδώ είναι που μόνον ψύχραιμα είναι να αντικατασταθεί και μάλιστα χωρίς καθόλου τις ιδεολογικές και ψυχικές εξαλλοσύνες της παραμονεύουσας νέας άκρας αριστεράς.
Η νέα ελληνική λαϊκή εθνότητα, στην εργαζόμενη πλειονότητά της, πρέπει να μεταβεί σε ένα άλλο κοινωνικοϊστορικό σχήμα επιβιώνοντας και ως εθνότητα και ως ένα συνεχές/κυριαρχικό πολιτειακά οργανωμένο κοινωνικό ον.
Οι μαρξιστές της χώρας, μαζί με την νέα άκρα αριστερά, απηυδισμένοι από την ψυχική και ιδεολογική σκοτεινιά τής παρούσας εδώ εθνοτικής συνείδησης, διαβλέποντας ορθά την σύνδεση αυτής τής σκοτεινιάς με τα νέα εθνικιστικά τυχοδιωκτικά και μικροϊμπεριαλιστικά σχέδια τής ελληνικής αστικής τάξης, υποπίπτουν σε μια σειρά τραγικών και αδικαιολόγητων λαθών κατά την στρατηγική στάθμιση των παρόντων αλλά και των μελλούμενων γεωπολιτικών γεγονότων, όχι απλά γιατί διαβλέπουν μονομερώς την αστική φύση του νέου ελληνικού εθνικισμού, ούτε μόνον γιατί επιθυμούν να αποσπάσουν τον εργαζόμενο λαό από κάθε εθνοφενακιστική ενοποίησή του με τους εκμεταλλευτές του χωρίς να υπολογίζουν την υπανάπτυκτη υπόσταση του καπιταλισμού στην χώρα (άρα χωρίς να υπολογίζουν το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας ως αναπόφευκτο), αλλά και διότι σε μια κρίση ψυχικής ιδεολογικής πάθησης ετεροκαθορισμού παρουσιάζονται να επιθυμούν την εξαφάνιση, την απάλειψη τής εθνοτικής ταυτότητας του γηγενούς λαού, άρα και του ίδιου τού λαού τούτου ως κεχωρισμένου και διακριτού κοινωνικού όντος. 
Το κάνουν αυτό γιατί αδυνατούν να αποσπάσουν διαλεκτικά την διαβρωμένη από τον μονο-εθνοεθνικισμό λαϊκή οντότητα από τον ίδιο τον μονο-εθνοεθνικισμό της, οπότε ίσως να θεωρούν προτιμότερη μια συνολική αποδόμηση καταστροφή. 
Οι έλληνες σεχταριστές αντικαπιταλιστές είναι ψυχοπαθείς χωρίς να φταίνε και ουτοπιστές λόγω ανικανότητας και όχι λόγω αντικαπιταλιστικής ζέσης όπως είναι οι ομοϊδεάτες τους στην Εσπερία. 
Η ανικανότητα αυτή και η ψυχοπάθεια είναι ωστόσο κάπως δικαιολογημένα πράγματα λόγω τής ιδιαίτερης δύναμης και σκληροπυρηνικότητας του νεοελληνικού μονο-εθνοεθνικισμού.
Ο αντίπαλος είναι σχεδόν ανίκητος, το λαϊκό σώμα έχει δηλητηριαστεί καθολικά από έναν σκληρό εθνοεθνικισμό, οπότε με την βοήθεια ιδεολογικών και θεωρητικών εργαλείων προτιμάται η σεχταριστική φυγή στο ιδεολογικό επέκεινα και ο γεωπολιτικός στρουθοκαμηλισμός, αλλά έτσι στην πραγματικότητα και οι δυνητικοί εκπρόσωποι τής μισθωτής εργασίας και της φτωχολογιάς, των νέων ανθρώπων, των μειονοτήτων κ.λπ συντονίζονται με την καθοδική και φαντασμένη αλλόκοτη κάθοδο τής άρχουσας τάξης την οποία υποτίθεται πως αντιπαλεύουν.
Στην επόμενη δημοσίευσή μου θα μιλήσω περισσότερο επί του συγκεκριμένου..






Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..