Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Το αθανατολογικό ερώτημα του σημαίνοντος..



Το σημαίνον δεν ιδρύει την αχρονικότητά [του] όπως γέννησε ο Δίας την Αθηνά μέσα από το κεφάλι του, αλλά την υποδέχεται ως μια διάθλαση τού ίδιου μετά την "επαφή" του με τον κόσμο των γεννήσεων και των θανάτων.
Η σχεδόν αυτόματη ή άμεση ύπαρξη αυτής της διαθλαστικής επενέργειας του σημαίνοντος στον εαυτό του δια μέσω της σχέσης του με το υπαρκτό, δημιουργεί την εικόνα τής γέννησης τού άχρονού του δια του εαυτού του, και επειδή υπήρχε/υπάρχει η ύστερη και από αυτό το συμβάν επιθυμία του σημαίνοντος να συναντήσει τον εαυτό του παντού και να λύσει τα προβλήματα αυτοκατανόησης και αυτονοηματοδότησης που προκύπτουν από την ασυμμετρία/ξενότητά του με τον κόσμο ως κόσμο γεννήσεων και θανάτων νομίζουμε ακόμα και ως διαφωτισμένοι ότι αυτή καθαυτή η δια τής μεταφυσικής "άμυνα" είναι και τούτη προκύπτουσα από μιαν αυτογενή αχρονικότητα του σημαίνοντος.

Όμως ούτως, περιοριζόμενοι δηλαδή στην αποκάλυψη τής φενακιστικότητας τού σημαίνοντος όταν τούτο δια ουσιακών υστερικών ερωτημάτων θέτει το ερώτημα τής αχρονικότητας των όντων και το ερώτημα τής παρουσίας του στο κόσμο (των όντων), αν και διαφωτισμένοι δεν μπορούμε να απαντήσουμε στο βαθύ ερώτημα που μας θέτουν αφελώς ή αλληγορικώς οι αδιαφώτιστοι "υστερικοί" για την γέννηση και τον θάνατο (των όντων) (και την αχρονικότητα εντός τους) αναγνωρίζοντας τούτοι ωστόσο την πιθανή (μερική) εξωτερικότητα τής αχρονικότητας την οποία δεν αναγνωρίζουν οι διαφωτισμένοι.

Θα σας πω τι σημαίνει για μένα αυτή η (μερική) εξωτερικότητα, αφού πρώτα κάνω μια διευκρίνηση:
Πίσω από αυτό τον μη διάλογο διάλογο βρίσκονται άλλοι τρόποι ζωής και βίωσης οι οποίοι είναι προερχόμενοι με έναν εύπλαστο τρόπο από την ταξική κοινωνική θέση των μη-διαλεγομένων διαλεγομένων.

Ας δούμε τώρα τι σημαίνει (μερική) εξωτερικότητα τού ερωτήματος, όπως το έχουμε θέσει στο γενικό πλαίσιο του σημαίνοντος ως ένα διαθλασμένο ερώτημα τού ίδιου (τού σημαίνοντος) αλλά επί της ουσίας και του όντος καθεαυτού.
Το σημαίνον θέτει το ερώτημα τής θέσης τού "εαυτού" του στον κόσμο, πριν ακόμα το εκάστοτε ατομικό ή συλλογικό υποκείμενο διαυγάσει και ταυτόχρονα ούτως (δια τής διαύγασης) συσκοτίσει το ερώτημα ως (φιλοσοφικό ή κοσμοθεωρητικό) ερώτημα.
Η ίδια η σημαινότητα (ας πούμε η γλώσσα) είναι μια μεταφυσικίζουσα δραστηριότητα με την έννοια τής ίδρυσης [αυτοματικά, και περικλειστικά προς το υποκείμενο που την ζει ή ζει μέσα της] δια τής ίδιας τής λειτουργίας της ενός [υποχρεωτικού, όπως προείπαμε] ορίζοντα παραμονής των όντων εις το παραμένον τους.
Για το σημαίνον δεν υπάρχει θάνατος, αλλά τούτο συμβαίνει μέσα στα υφάδια του όπως συνυφαίνονται εντός του χωρίς την διαμεσολάβηση ακόμα καμίας επεξεργασμένης ή επιβαλλόμενης (ιδεολογικής) έννοιας ή (πολιτισμικής) αναπαράστασης.
Όταν υπάρξει η αυθόρμητη εκπομπή αυτής τής ενδοσυνύφανσης του σημαίνοντος στο ον η απάντηση μέσα στο ίδιο το ερώτημα είναι η αθανασία, το άχρονον ή (με μια επεξεργασία) το αιώνιον, όπως όμως τούτη η απάντηση έχει προέλθει από την διάθλαση όπως την ορίσαμε αρχικά, δηλαδή (έχει προέλθει) ως το απείκασμα ή τελικόν μιας ενέργειας (αυτόματης) εκπομπής τού σημαίνοντος στο ον και τής ανακλαστικής επιστροφής τής ενέργειας αυτής στο ερωτόν σημαίνον.

Αν υπήρχε μια "καθαρή" επιστροφή (τού ερωτήματος) όπως την φαντάζονται οι φιλόσοφοι (όχι όλοι), οι επιστήμονες ή ορθολογιστές όταν θέλουν να αναμορφώσουν τον κόσμο (ή τα μυαλά του κόσμου) ή ακόμα και οι ψυχαναλυτές όταν θέλουν να τον θεραπεύσουν από το (μυστικιστικό ή ψυχωτικό) παραλήρημα (όχι όλοι), τότε θα υπήρχε και μια απλή απόδειξη τού γεγονότος ότι το άχρονο τού σημαίνοντος δεν είναι παρά η Αθηνά που γεννήθηκε από το κεφάλι του Δία, μια Αθηνά βεβαίως που όταν γίνεται διαφωτιστικώς αουφκλερενίστικα αντιληπτή αποβιώνει σαν το όνειρο μετά το ξύπνημα τής διαφωτίσεως τού αφυπνισθέντος ή μετά την διαφώτιση τού κοιμώμενου δια ενός αουφκλερενίστικου ξυπνήματος. 
Επειδή η επιστροφή (του ερωτήματος) είναι διάστικτη και στιγματισμένη από τον κόσμο των γεννήσεων και των θανάτων (των όντων) γεννάει το άχρονο ως μια σημασία με οντικό και κοινωνικό χαρακτήρα, αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό ακόμα και από μαρξιστές, αν βέβαια οι τελευταίοι δεν επιμείνουν με τον γνωστό προκρούστειο τρόπο τους στην απόλυτη συνύφανση τής επιστροφής του ερωτήματος με το αποκλειστικά κοινωνικό έδαφος εις το οποίο τούτο αντανακλάται.
Το έδαφος τούτο, το κοινωνικοϊστορικό ή ταξικό έδαφος ως μέρος ενός ευρύτερου και ούτως ειπείν βαθύτερου εδάφους (διερώτησης) δεν είναι βέβαια ένα εξωτερικό έδαφος, οι κοινωνικές διαμεσολαβήσεις της διαμεσολάβησης του διερωτήματος του σημαίνοντος δεν είναι απλά εξωτερικές εκφράσεις του. 
Η εξωτερικότητα που συγκροτεί η άμεση κοινωνική ζωή είναι μια εξωτερικότητα που διαθλά το διερώτημα τού σημαίνοντος όντας η ίδια ένα αυτοτελές σημαίνον ή ον που περιέχει τους τροπισμούς τής γέννησης και τού θανάτου ως ένα δυνατό εμπειρικό πλέγμα βίωσης.
Οι κοινωνικές διαμεσολαβήσεις του διερωτήματος του σημαίνοντος δεν αποτελούν μιαν ακόμα πραγμάτευσή του εντός του σημαίνοντος, αλλά είναι ήδη, κατά την άμεση εκπομπή του, ένας αυτονομημένος εξωτερικός εμπειρικός κόσμος που θα έλεγε κανείς πως δεν αναδύθηκε μέσα από το σημαίνον αλλά είναι ως να διήλθε μέσω αυτού στην επιφάνεια του κόσμου, εκφράζοντας τον ίδιο τον σπαραγμό του ζώντος ζώου πέραν-και-υπό του σημαίνοντος, πράγμα εμφανές εξάλλου ότι συμβαίνει μόνον και μόνον αν αντιληφθούμε ότι οι "λαϊκοί" στοχασμοί περί θανάτου δεν είναι στοχασμοί περί θανάτου, άρα και οι στοχασμοί περί αθανασίας δεν είναι στοχασμοί περί αθανασίας όπως μπορούμε να τους παράγουμε ακολουθώντας το σημαίνον ως σημαίνον καθεαυτό. 
Όμως, ωστόσο, ως τέτοιες, ως μέρη ή ως τρόποι ύπαρξης του διερωτήματος τού σημαίνοντος, έχουν πάντα και θα έχουν πάντα την απάντηση τής αθανασίας, του άχρονου, ως μάλιστα παραγομένης ή προκύπτουσας από την εξωτερικότητα της εκπομπής του διερωτήματος ή του εκπέμποντος το διερώτημα.
Εκεί που πραγματικά ανθίζει δε το ερώτημα μαζί με το έδαφος του και το έδαφος μετατρέπεται σε γη γόνιμη δεν είναι στον τόπο της διαφωτισμένης (φιλοσοφικής, επιστημονικής) ή μυστικιστικής (παραδοσιακής, θεοκρατικής κ.λπ) διανοήσεως [δεν υπάρχει απόλυτη διάκριση μεταξύ των], αλλά στον τόπο τής απογυμνωμένης ενίοτε, εξωτερικής και ταπεινής ζωής όπου η γέννηση και ο θάνατος αποτελούν, ακόμα, αδιαμεσολάβητα και σκληρά σημεία τής ζωής ενός όντος, και τα οποία αντίκεινται στα ίσα και θαρρετά στην αθανατολογία ή αιωνιολογία του Λόγου.
Μέσα στον ταξικό πυθμένα του κολασμένου κόσμου μας το σημαίνον και οι αν(ταν)ακλάσεις του διαπερνούν το ταπεινόν στο ίσο όσο το διαπερνούν και οι οι αν(ταν)ακλάσεις ενός διαρκούς ολέθρου και μιάς διαρκούς παλιγγενεσίας των όντων που περιβάλλουν την άμεση ζωή του.
Το άχρονο γεννιέται, εκεί, στον πραγματικό κόσμο της φθοράς, τού θανάτου και της νέας γέννησης, ως ένα μέρος τελικά τής γης που το υποδέχτηκε και το υποδέχεται ως ένα ερώτημα του σημαίνοντος, όπως πάντα, το οποίο είναι όμως καλούμενο (ως σημαίνον) να απαντήσει και το ίδιο ως να ήταν ικανό να εγκολπώσει την αθανασία στην ίδια την ζωή, επιστρέψει δεν επιστρέψει στο εκπέμπον σημαίνον.
Ήρθε τότε η ώρα της ενσάρκωσης.
Ή η ώρα του σημείου.





Ιωάννης Τζανάκος        
  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..