Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Σρεμπεριανή λΛιτανεία


Καταρχάς να εκφράσω την συμπάθειά μου στον σύντροφο Σρέμπερ καθώς και σε όλους τους συντρόφους Σρέμπερ, θα ήθελα δε να μετατρέψω την συμπάθειά μου τούτη σε μιαν ξεκάθαρη δήλωση αλληλεγγύης αν δεν με περιόριζε η συνήθης ταξική συστολή μου απέναντι σε ανθρώπους που η ταξική θέση τους δεν επιτρέπει μιαν πλήρη ταύτιση μαζί "μας", εννοώ με το "ε-μάς" όσους έχουν τα γνωστά κολλήματα με την ταξική τοπο-θεσία των ατόμων, αλλά, επίσης ή επιπροσθέτως, δεν είναι αυτός ο πραγματικός περιορισμός που μου επιβάλλεται.
Εκτός από ένας ανώτατος δικαστικός που τρελλάθηκε, εκτός δηλαδή από ταξικός αντίπαλος εις το ταξικό επέκεινα βέβαια, μιας και ο άνθρωπος έχει αποβιώσει, εκεί κάπου στις αρχές του 20ου αιώνα, έχει την μη αξιοκατάκριτη ιδιότητα του (λαλίστατου) ψυχωτικού εκείνου που έγινε ένα από τα αναλυτικά υποδείγματα τόσο του Σίγκμουντ όσο και του Ζακ για το φαινόμενο της ψύχωσης, εφόσον είχε την έμπνευση να περιγράψει ανεπιγνώτως-και-εν-επιγνώσει την ψυχωσάρα του σε ένα εκτενές και χειμαρρώδες αυτοβιογραφικό βιβλίο του.
Οπότε κάθε δήλωση αλληλεγγύης, πέραν της αρχικής "συντροφικής", είναι δυνατόν να εκληφθεί από το πλήθος, μεγάλο πλέον πλήθος, των ψυχοπολιτικών αναλυτών, θα τους έλεγα και ψυχοπολιτευτές, ως μια έμμεση ταύτιση με έναν ψυχωτικό, έστω αποβιώσαντα, άρα ως έμμεση ομολογία προσωπικής εμπλοκής με φαινόμενα ψυχωτικής σημασίας ή προσδιορισμού.
Όχι ότι θέλουν και πολλά σημάδια οι πολυάριθμοι ψυχοπολιτευτάκηδες, ενίοτε και ψυ-πολιτευτές ειδικά της πολύ επαναστατικής αριστεράς αλλά και της πολύ ελευθεριακής δυτικοαριστεράς ή δυτικοφ-ιλελε-υθερί-ας να σε χρίσουν ως ψυχωτικίζοντα εθνολαϊκιστή ή σταλινοειδές παραληρηματία, και τα ελάχιστα στοιχεία αρκούν για να το λήξουν το θέμα, οπότε δηλώσεις αλληλεγγύης προς ψυχωτικούς δικαστές ενός απώτατου γερμανοειδούς παρελθόντος φτάνουν και περισσεύουν νομίζω. 
Καλό είναι λοιπόν να διαχωρίζουμε την θέση μας η οποία είναι ούτως ή άλλως επισφαλής λόγω και του λάθους μας να υιοθετήσουμε ένα προσωπικό τόνο γραφής, άρα του λάθους μας να εκτεθούμε στο ενδεχόμενο να είμαστε τα υποψήφια θύματα του κάθε ιεροεξεταστή ψυχοπολιτικού αναλύτη, γι΄αυτό και πάλι το τονίζουμε, περιοριζόμαστε στην συμπάθεια κ.λπ κ.λπ
Μού΄ρθε πάλι να γράψω ένα κειμενάκι μετά και την παρ-έλευση της Μεγάλης προ-Παρα[δια]σκευής, γιατί την βίωσα προς το τέλος της με έναν μάλλον κωμικό τρόπο, μετά την επιστροφή μου από την μεγάλη βόλτα, ή λλότα όπως μού την λέει ένα βρέφος, προσπαθώντας να κατανοήσω, δεν είναι και τόσο δύσκολο όμως --όσο φαίνεται, το σπουδαίο κείμενο του Ζακ για τις ψυχώσεις ή ψύχωση. 
Είμαι ήδη λίγο πριν την μέση, η ταχύτης και η ένταση διαβάσματος που κάνω σε όλα τα κείμενα με έχει εντυπωσιάσει πλέον, δεν αυτοδιαφημίζομαι (μόνον) τώρα αλλά ζητώ βοήθεια από τον ύψιστο και τον Δήμο να μεσώσει αν είναι δυνατόν με σωσσύριο σωσίβιο, γιατί θα το κάψω το μηχάνημα, το ήδη καμμένο.
Οι φλάντζες έχουν καεί ήδη, αλλά το μπουζί πρέπει να μείνει στα καλά του.
Το ζήτημα ωστόσο, πέραν του φλαντζοκαψίματος, είναι ότι άλλη μια φορά με επιβεβαίωσε η πραγματικότητα ως προς το σωτήριόν της αν δεν την εκλάβεις στα σοβαρά, πάντα-στα-σοβαρά, εφόσον αυτό που θέλω να σας αφηγηθώ εν μέσω ψευδοναρκισσιστικών και ψευδοαυτοσαρκαστικών σημείων στήριξης του εργαλείου μου (νόησης) είναι μια καθόλου ψυχαναλυτική συγκυρία κατά την απογευματινή μου αυτοσυνεδρία με τον μέγα τρελο><αναλυτή.
Εκεί λοιπόν που είχα βυθιστεί στον περί σρεμπεριανού λόγου λακανικό μονόλογο, και ρουφούσα με αδημονία νεοσύλ-λεκτου λακανιστή, κάπου μεταξύ θαυμασμού και καταπληξίας, τις εκλάμψεις του Κυρίου, εις το ακουστικόν μου σύστημα πρόσληψης του κόσμου έφτασαν οι ήχοι της μεγαλοπαρασκευαϊτικής λΛιτανείας, που έκανε τον κύκλο όχι μόνον τής Εκκλησίας αλλά και του παρακείμενου οικοδομικού τετραγώνου, οφείλω να το επισημάνω αυτό, δεν περικυκλώθην από την ορθόδοξη λιτανεία, αλλά με προσέγγισε με οριακά εφαπτομενικόν τρόπο χωρίς ωστόσο να με αγγίξει. 
Διατηρήθησαν, θέλω να πω, οι μη απτόμενες γεωμετρικές μας παρουσίες, εμού και της λΛιτανείας, και ως εκ του μη θαύματος άρχισα και γω να έχω μιαν διαγώνια σκέψη περί αυτής της συντυχίας περιστάσεων διαφόρων υποκειμενικοτήτων που όσο και να προσεγγίζονται δεν άπτονται τελικώς, ούτε καν ως γεωμετρικά σχήματα.
Αμέσως το ερώτημα που ετέθη σε έναν μετα-σρεμπεριανόν στοχασμόν "μου" ήταν αν θα ήτο διαφορετική η κατάσταση αν η λΛιτανεία είχε περικυκλώσει το οικοδομικόν τετράγωνο εντός του οποίου ευρισκόμουν όχι τυχαία αν και χωρίς κανένα αντικειμενικό νόημα, εφόσον ήδη ευρισκόμουν μεν σε αυτό και ήταν τυχαία η μη παρουσία μου σε ένα περικυκλωμένο από μια λΛιτανεία αλλά από την ίδια την κίνηση της λΛιτανείας η ίδια η υπόσταση μου ετέθη σε ένα πλέγμα τυχαιότητας αναγκαιότητας, και μόνον ούτως παρήχθη τελικά ως τυχαία.
Υπάρχουν και άλλες, πολλές γεωμετρικοφανείς φαντασίες επ' αυτού τού γεγονότος, αν έχω όρεξη θα τα πούμε, πάλι..
Δεν ξέρω αν μπορείτε να με καταλάβετε, αλλά πρέπει, διότι, αν προσπαθείτε να καταλάβετε τον Ζακ διά ποιόν λόγον παρακαλώ δεν επιθυμείτε να κατανοήσετε εμέναν-ε, ε;
Τέλος πάντων, το γεγονός ήτο αληθές, και η δική μου μαρτυρία επίσης, είναι αληθής σε ένα μετα-σρεμπεριανόν επίπεδον σήμανσης των όντων, αφού πρώτα ξεκαθαρίσουμε πως αν δεν κωλυόμουν θα μπορούσα να σας παραθέσω και άλλα στοιχεία περί τής καταστάσεως μέσα στο μη περικυκλωμένο σπίτιμου τα οποία θα προσέδιδαν στο όλον-τούτο διυποκειμενικόν γεγονός έναν ακόμα ξεκαρδιστικότερο ή μάλλον ψυκαρδιστικότερον χαρακτήρα.
Τι να κάνεις όμως, όταν έχει ήδη εισέλθει εντός σου (μήπως υπάρχει και το εισέλθει-εκτός-σου;), ο Λόγος του Κυρίου;
Μπορείς να είσαι πλέον τόσο ελαφρύς όσο όταν ήσουν βαρύς κι ασήκωτος όπως ένας μ-λ-μ;
Μ-λ-μ. Χμμ..
Αυτό στο άλλο εξάμηνο.
Προς το παρόν, περιορίζομαι στο εφαπτομενικόν, αλλά μη απτικόν ωστόσο, προσεγγίζεσθαι μεταξύ παραληρηματικών ή μισοπαραληρηματικών υποκειμένων, μακριά από τα ανόσια βλέμματα των ψυχοπολιτειολόγων ή ψυ-χαλαν-αλυτών, μέχρις εκεί όμως που ένας αντίπαλός τους, άνευ λόγου και αιτίας τους προσφέρει το τυράκι αυτό, και τους φανερώνει έναν μαγικό κόσμο ανοησίας και μεταφυσικής παρενδυσίας που φτάνει ως τα ύψη του πραγματικού τραβεστί, εκείνου του δαιμονικού υψίστου όντος που τα σκηνοθετεί όλα αυτά σαν να μην υπάρχουν.
Διότι, όντως δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα, παρά μόνον στο ανύπαρκτον μυαλό τής ίδιας τής ψύχωσης, όπου όλα αναφέρονται με το στανιό -αλλά με ένα στανιό εκτός υποκειμένου, στο ίδιο το υποκείμενο.
Ο Ζακ έχει δίκιο όταν τονίζει τα εξής "ταυτόχρονα": την εμφάνιση του παραληρήματος ή ψευδαίσθησης "από τα έξω", τον απρόσωπο χαρακτήρα του, τον μη ποιητικόν του όλου πράγματος, την πλημμύρα της (ψυχωτικής) σημασίας/υπερσημασίας ως ανταποκρινόμενης σε ένα προϋπάρχον κενό ως προς τους μηχανισμούς άρνησης απώθησης κ.λπ, μπορώ με βάση την δική μου εμπειρία ως γραφειοκρατικού παρασίτου σε υγειονομικές επιτροπές και επί άπειρες ώρες συζητώντος με ψυχιάτρους και τρελούς, να αναγνωρίσω και τούτα και άλλα πολλά άκρως ενδιαφέροντα περί ψύχωσης, θα τα πούμε εν ακαίρω καιρό-ώ, αλλά μου διαφεύγει ακόμα το πως όλα αυτά τα συνδέει με το λιβιδικόν μέρος της υποθέσεως, ξέρετε πια τις αντιρρήσεις μου και να σας πω αρχίζω να τον λυπάμαι τον άνθρωπο, ίσως και να ήταν πραγματικά ακόμα πιό σπουδαίος αν ξέχναγε λίγο το λιβιδικόν με κάθε θυσία, εφόσον, νομίζω πάλι, όντως κάτι από τα λεγόμενά του και την ανάδειξη ανάδυση από μέρους του όλου αυτού του διάχυτου παντός της σημασίας και της υπερσημασίας<?>υποσημασίας που είναι (και) η ψύχωση ως ένα οδοστρωτηριακόν (πλέον; όταν) της εικονοφαντασιακής ενέργειας κ.λπ, κάτι λοιπόν από τα λεγόμενά του μέσα σε όλα τα λεγόμενά του είναι όντως σπινθηροβόλο και απίθανο.
Για μένα είναι, ή θα ήταν εύκολο να γίνω καβλακανιστής αγαπητέ οιωνεί Λακάν-κείμενο-Λακάν, μιλάμε για σπουδαία ποιητική πηγή, ακριβώς λόγω τής βαρύτητας και της ορθολογικότητάς της, αλλά αυτοί οι έρμοι ασθενείς; ακόμα και ημείς οι με την ευρεία έννοια κοινωνικοί ασθενείς; 
Τι έχουμε να προχωρήσουμε με όλα αυτά;
Δεν μιλώ σε-ένα ή για-ένα άμεσο πρακτικό πλαίσιο, αλλά για την ίδια την ζωή μας ως χαλασμένη πάντα, και πελαγωμένη πάντα, υπό όποιο κοινωνικό καθεστώς, ναι, αλλά όχι απαραίτητα περικυκλωμένη από λΛιτανείες και θυσίες, ή μήπως μη θυσίες.
Εκεί, στο μη τεθειμένο της σημασίας και του πατρός, ενώ θα ήταν πιθανή μια άλλη πραγμάτευση, ακόμα και κωμική, γιατί όχι καταστασιακή, παράγεται ένας ζόφος.
Το να μας παραχωρείται το δικαίωμα της απαίτησης ενός σημαίνοντος, δεν είναι και μεγάλη χάρη, το έχουμε και από μόνοι μας.
Άσε που υπάρχει ένας ακόμα φριχτότερος ζόφος, τον έχω επισημάνει ερασιτεχνικώς ως (την) προλιβιδική προκατηγοριακή δυνητική-θεμελίωση της κυριαρχίας, ο οποίος δεν γίνεται πουθενά ορατός (σε μένα) στα Λογοϊκο-λακανικά πεπραγμένα των ίδιων των λακανικών κειμένων, εκεί μάλιστα όπου με έναν φαινομενολογικό και όχι αναγωγιστικό τρόπο θα μπορούσε να γίνει για τα καλα, στην ίδια την ψύχωση.
Πράγμα ύποπτον, αν μη τι άλλο, (για μένα πάντα) για κρυφή λογοκρατική αισιοδοξία. 
Θα γίνω όμως πιο σαφής, αργότερα.
Το αργότερα μπορεί να είναι και ποτέ.





Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..