Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Μια πρώτη βολή προς τον κύριο Ζακ, από απόσταση..



Η αναπόδραστη εξαφάνιση τής επιθυμίας προς μιαν ολική γνώση δεν μπορεί να εξαφανίσει από μόνη της (ως διεργασία και ως διασφαλισμένη κριτική γνώση) το ιστορικό γεγονός αυτής τής ίδιας τής επιθυμίας (..προς μιαν ολική γνώση).
Ούτε είναι δυνατόν να υπάρξει (παρα-)δογματική καταχώρισή τής, ως ιδιαίτερη(ς) και απαιτητική(ς) ενέργεια(ς), σε ένα ανώτερο ιεραρχικό σημείο (υπερεγωτικό/εγωτικό κ.λπ), άρα σε μια κυριολεξία ή σε ένα φάντασμα του πατρός, ή σε ένα κατώτερο εξελικτικό στάδιο της κοινωνικής ή ατομικής ψυχής.
Όλα αυτά τα τελευταία γίνονται βέβαια (όχι μόνον επ΄αφορμής τής υπόθεσης τής μεγάλης γνώσης, ήτοι τής Γνώσης) με έναν ευφυή αναστοχαστικό/κριτικό τρόπο δια τής ανακάλυψης ή πρόταξης τής επίπλαστης υπόστασης, τής "μη φυσικής" υπόστασης του πατρικού όντος, και ούτως αίρεται κάθε δυνατότητα όχι μόνον ανασύστασης του πατρικού Λόγου ως είχε -- έστω κατά το επίπλαστον αλλά ισχύον, αλλά κυρίως (αίρεται) κάθε δυνατότητα επαναφοράς (δια τής κρίσης και της κριτικής) ενός οριοθετημένου πατρικού Λόγου όπου εντός του θα διασώζονταν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά του υπερέχοντος όντος, είτε ως συναφή προς την περιέχουσα αυτά πατρική μορφή (όπως είπα) είτε ως σχετικά αυτόνομα κατά την ιστορική τους αποκόλληση από την πατρική φιγούρα.

Μετά από μια πρώτη ανάγνωση ( και από το Αντίστροφο τής Ψυχανάλυσης, του Λακάν), και πάνω κάτω εκεί που σας λέω, όσον αφορά σε έναν κεντρικό άξονα, το παράδοξον τής κλίσης μας που αποκαλύπτεται (αδιάφορο για τους άλλους μάλλον) είναι πως προτιμάμε καταφανώς τον Φρόυντ από τον Λακάν (πάλι με τον "παλιό" είμαστε ρε πστμου), και αν έχουμε τις μέγιστες διαφωνίες με τον πρώτο λαλήσαντα Φρόυντ, με και για τον δεύτερο, τον Λακάν, έχουμε ένα τερατώδες χάσμα, μια βαθιά αντιπάθεια που επιβεβαιώνεται εκ του εγγυτάτου, παρά τον θαυμασμό για το λαμπρόν του νου, το επιστημονικό μεγαλείο του (συνοδευόμενο από αρκετές απάτες ωστόσο, καταφανείς σε μας), και παρά τον θαυμασμό αλλά και συμφώνως προς την σταθερή απέχθειά μας για την πουτανιάρικη πανεφυέστατη αστίλα αυτού του Κυρίου που διόλου τυχαία επικράτησε και κατακυρίευσε τον κόσμο.
Το πρόχειρο που έχω να πω είναι πως ο Λακάν έχει μια σταθερή "εκ των αριστερών" τάση να αποδιαρθρώσει πλήρως και επιτυχέστερα από κάθε υπεραριστερό (όπως λ.χ ο Μπατάϊγ)  την υπερκείμενη (πατρική) αρχή, όπως λίγο ως πολύ υπαινίχθηκα πριν, και σε αυτή την τάση του υπάρχει για εμάς ως ρωμαλέα δυνατότητα μόνον μια "εκ των δεξιών" κριτική (της).
Συχωράτε μου την ωμή πολιτική "τοπολογικοποίηση" τής περιπτωσάρας ψωνάρας αυτής, αλλά θα την αντιμετωπίσω ως την δεξιά τάση (άρα και την πιο ευφυή) της γαμημένης άκρας αριστεράς του μάη68, άρα χωρίς πολλές ευγένειες.

Καταληκτικά, εισαγωγικά καταληκτικά: 
Το οιδιπόδειο δεν υπάρχει στην κυριολεξία του (αν το πιστεύαμε αυτό θα ήμασταν φροϋδιστές), αλλά αυτό που υπάρχει κάτω, γύρω πάνω του, σίγουρα δεν είναι (πάντα κατ΄εμάς) ένα "όνειρο του Φρόυντ", αλλά μάλλον ένα πολύ συγκεκριμένο εξουσιαστικό σχήμα, όχι απαραίτητα δυνάμενο να καταστραφεί, και βέβαια όχι απαραίτητα "κακό".
Θα τα πούμε όμως με περισσότερες λεπτομέρειες, μέχρι την σύνταξή μας με το καλό (μετά από 15 χρόνια) ίσως να έχουμε ολοκληρώσει και με τους δύο, πάντα από απόσταση μη ασφαλείας-ασφαλείας..





Ιωάννης Τζανάκος  

 Πατέρας με Πατέρα διαφέρει..
 Αποτέλεσμα εικόνας για Οτσαλάν


21 σχόλια:

  1. Μιας και από τον ταγματάρχη, έναν από τους πυλώνες του πατριωτικού μετώπου στην Κύπρο, αναδημοσιεύεις συχνά, ήθελα μια άποψη: http://nikosxeiladakis.gr/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%B5-%CE%BF-%CE%BF%CF%84%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%84%CE%B7-%CE%B9%CE%BF%CF%85/

    Επίσης για την προχτεσινή επικύρωση "ετεροβαρούς συμφωνίας" στρατιωτικής εγκατάστασης του Ισραήλ στην Κύπρο, τον Eastmed (Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα-Ιταλία), και τις κοινές ασκήσεις ΗΠΑ-Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας-Ιταλίας.

    Στα πλαίσια του κουρδικού αγώνα* και αυτά, όπως ο Καλλεντερίδης;

    Πρώην LR

    * Από τις βολικότερες μάσκες των ελληνικών αστικών επιδιώξεων στην περιοχή, από την εποχή του άλλου ωραίου τύπου, ονόματι Καραμπελιάς και του Δικτύου 21. Πράγματα που δεν χρεώνω στους Κούρδους, στην Αθήνα τα χρεώνω, αυτήν εκφράζουν και εκπροσωπούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έχω αναφερθεί συχνά, σε μια σειρά δημοσιεύσεων, και μάλιστα κάνοντας κάποιες συγκεκριμένες ερωτήσεις που υποβάλλουν ως αναπάντητες συγκεκριμένες απαντήσεις, πάντα με κάθε επιφύλαξη ως προς την τοπο-θέτησή μου για συγκεκριμένα πρόσωπα, και για να μην προβώ σε αυθαίρετες κρίσεις αλλά και διότι κάποιοι έχουν εκστομίσει νομικές και άλλες απειλές εναντίον όποιου αναφεθεί κ.λπ.
    Τώρα, έχω μια υποχρέωση κανά 2 ώρες και θα επιστρέψω, να τα πω ακόμα αναλυτικότρα (οι εγκρίσεις σχολίων θα αργήσουν άρα.
    Σε πρώτη φάση: όσο και να σου φαίνεται παράξενο χρεώνω πολλά πράγματα και στους Κούρδους και τον Οτσαλάν, αλλά με μια "καλοπροαίρετη" ιστορική ματιά, αλλά ΟΝΤΩΣ λόγω και της αδύναμης ταξικής και ιδεολογικής θέσης τους (του) σε αρκετά πράγματα έπεσε (έπεσαν) θύμα της ΑΘΛΙΑΣ Αθήνας, άθλιας και τότε και τώρα. Όταν γυρίσω θα τα πω αναλυτικά, και πάλι με επιφύλαξη...για να μην τρέχουμε σε δικαστήρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κάποια στιγμή θα έπρεπε να γίνει κατανοητό ότι δεν υπάρχει ελληνικός "εθνικισμός-πατριωτισμός-αντιτουρκισμός" έξω από τα πλαίσια υπεργολαβιών στη Δύση, από Λονδίνο σε Ουάσινγκτον. Δεν υπήρξε ποτέ, δεν υπάρχει, και δεν θα υπάρξει. Ούτε το 1922, ούτε επί Γρίβα, ούτε επί Ιωαννίδη, ούτε επί Καλλεντερίδη, ούτε επί Κοντζιά, ούτε επί οποιουδήποτε. Διότι πολύ απλά, αυτή είναι η ελληνική αστική τάξη και αυτός ο "πατριωτισμός" της. Στα πλαίσια αυτά, τα ελληνικά αστικά συμφέροντα μπορούν να εμφανίζονται πότε "φιλοκουρδικά" (όταν παίρνουν θάρρος οι μόνιμες φαντασιώσεις τους για διαμελισμό της Τουρκίας), και πότε "αντικουρδικά" (όταν φοβούνται ότι η ικανοποίηση κουρδικών επιδιώξεων μέσω ΗΠΑ θα αντισταθμιστεί με ζημία για τα "εθνικά συμφέροντα" των ίδιων. Αλλά μη γελιέσαι, στ' αρχίδια τους έτσι και αλλιώς οι Κούρδοι και όλο τους το σόι. Για τον ελληνικό λαό δε δίνουν πεντάρα τσακιστή, για τους Κούρδους θα δώσουν;

    Δεν υπάρχουν δικαιολογίες για αποτυχημένα γραπτά σε τόσο κραυγαλέα εύκολα θέματα.

    Υ.Γ Αυτό πάει και στον κύριο Αγτζίδη: Εγώ ήμουν και είμαι με το Ζαχαριάδη, κύριε αντισταλινικέ πατριώτα. Ναι...τον αντιδιαλεκτικό (τρομάρα σου).

    Πρώην.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και συμφωνώ και διαφωνώ. Αλλά πρέπει να το κάνω λιανά και αναλυτικότερο αυτό που λέω. Ξεκινάμε λοιπόν, με εμπειρικά σημεία στην αρχή:
    Σήμερα το πρωϊ λοιπόν, πηγαίνοντας στην υποχρέωση που σου έλεγα, τι είδα πάλι στους δρόμους της Αθήνας;; Αφίσα των αυτόνομων-αντίφα για τα ελληνοτουρκικά και την "τουρκική επιθετικότητα" (σε εισαγωγικά). Παλαιότερα θα εκνευριζόμουν περισσότερο και θα έγραφα κάποιο από τα αντανακλαστικά κείμενά μου, ένα υβριστικό κείμενο κ.λπ. Έχοντας ανακτήσει την ψυχραιμία μου και προσπαθώντας να τα δω τα πράγματα από μια απόσταση, σκέφτομαι "τι έχουν πάθει αυτά τα παιδιά;;, εν πάση περιπτώσει τι μέρος του δίκιου έχουν και τι θέλουν να πούνε;;" και διαβάζω προσεκτικότερα το κείμενο. Σε αυτό λοιπόν το κείμενο διαβάζω ότι η "τουρκική επιθετικότητα" υπάρχει λόγω των "σχεδίων του ελληνικού κράτους".
    Σε μια πρώτη ψύχραιμη ανάγνωση αυτό δεν είναι λάθος αν μάλιστα το γυρίσει κανείς ανάποδα και το πει εκ των έσω της τουρκικής κοινωνίας, της τουρκικής εργατικής τάξης, στην οποία ο αντίστοιχος αντίφα αυτόνομος θα έλεγε (συμμετρικώς ταξικά) "τι φταίει για την ελληνική επιθετικότητα;" (εννοώντας την επιθετικότητα της ελληνικής άρχουσας τάξης, τον διακρατικό ανταγωνισμό κ.λπ και η απάντηση θα ήταν (πάλι, ανάλογα) "τα σχέδια του ελληνικού κράτους".
    Κατά έναν όχι και τόσο παράδοξο τρόπο αυτό είναι συνεπές και με το γενικό παράγγελμα και του μ-λ και γενικά του επαναστατικού μαρξισμού να καταπολεμάς πρώτα πρώτα την άρχουσα τάξη της χώρας "σου", το αστικό κράτος ή απλά κράτος της χώρας εις την οποία ζεις και καθαρίσαμε, έχουμε κάνει το ιδεολογικό μας καθήκον και όντως σε τελική ανάλυση έχουμε βοηθήσει στην ανάπτυξη ταξικού διεθνιστικού Λόγου και μιας πραγματικής ίσως αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων, των εργαζομένων, των λαών κ.λπ κ.λπ
    Γιατί να μην είμαι και γω σε μια τέτοια ωραία παρέα, και να έχω και την δυνατότητα να μην μαλώνω με κανένα, να κάνω τη δουλειά μου και το κυριότερο να αποφύγω κουραστικές σκέψεις για συνδυασμούς πραγμάτων που δεν έχουν την τάση να συνδυάζονται; δεν θα ήταν καλύτερο; Για μένα θα ήταν καλύτερο, αλλά το ότι δεν το κάνω δεν σημαίνει πως λόγω της δυσκολίας και του μόχθου έχω ντε και καλά δίκιο. Σίγουρα υπήρξε ένα σύστημα λαθών σε όλη την "γραμμή" που έχω ρίξει από το 1993, όταν προσεγγίζοντας το Ναρ, χωρίς να είμαι μέλος, και τα Εαακ κυρίως, έφυγα ξέκοψα και απομονώθηκα διότι θεωρήθηκα από τότε πολύ "δεξιός" και "εθνικιστικών" αποκλίσεων για τα γούστα τους, για να μην πω για τους υπόλοιπους (και το κκε-εσ-α/α με το οποίο είχα καλές σχέσεις, όντας μέρος των εαακ) και τους αριστεριστές εκτός Ναρ και Εαακ, οι οποίοι πάντα είχανε να πούνε τον κακό τους λόγο για τον πολύ κακό Τζανάκο, ηλίθιο με είπανε, εθνοσταλινικό με είπανε, και τελικά είπα και γω "ιδιώτευση" και τέλος, δεν έχει νόημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διόρθωση! οι τούρκοι αντιφά θα λέγανε βέβαια "τα σχέδια του Τουρκικού κράτους"....

      Διαγραφή
  5. Πέρασαν τα χρόνια, όλο αυτό το διάστημα αν ψήφιζα κκε ψήφιζα, κάπως με "πολιτισμικό" χαρακτήρα, δεν σου κρύβω πέρασα απο μια φιλοσύριζα φάση λόγω και της βοήθειας των συριζαίων στη δουλειά να με σώσουν από ένα κύκλωμα φασιστών-διεφθαρμένων και λόγω της αντρίκιας στάσης του Αλαβάνου στα δεκεμβριανά, το μόνο που έκανε με θάρρος: δεν έπεσε να απολογείται στα καθίκια και να βρίζει τα παιδιά που ξέσπασαν και καλά έκαναν, τι δηλαδή; να κάτσουνε να τους πυροβολάει ο κάθε Κορκονέας; Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί ακόμα και τότε γραμμή δεν άλλαξα, αυτή ήταν και είναι ακόμα η γραμμή μου. Ποιά είναι η γραμμή μου; σε αντιδιαστολλή με το παράδειγμα που ανέφερα:
    Καμία περίπτωση η αστική τάξη ή ακόμα και η μαζικότατη μικροαστική κατάσταση-τάξη να θεωρήσει και να συγκροτήσει κάποιον δημοκρατικό πατριωτισμό, καμμία, εθνικιστές εργαλειοποιημένοι από τον ιμπεριαλισμό όπως είπες ήταν και θα είναι όσοι αναφέρονται (εδώ) στον "πατριωτισμό", δεν έχω επι αυτού καμία αμφιβολία, ούτε είχα ποτέ, αλλά και το αντίθετό τους, είτε είναι μέσα πάλι στο "κατεστημένο" είτε μέσα στον λαό με την έννοια του λαϊκού στρατοπέδου, εργατική τάξη νεολαία, φτωχολογιά κ.λπ ως μη διαθέσιμοι για εθνικιστικές παπάντζες, έχουν πέσει σε μια λούμπα χωρίς τέλος. Για να την περιγράψω έφτασα να βρίζω, χάλασα και χρήσιμες φιλίες, το έκανα κάπως άτσαλα, δεν μου έφταιξε τώρα ο κακόμοιρος ο Τζόνυ, αλλά δεν έχω χρόνο για να σας αποδείξω το πόσο επικίνδυνη είναι η Τουρκία ως εθνοκρατική οντότητα, και το πόσο έξω θα πέσουμε αν δεν το κατανοήσουμε αυτό, χωρίς να παραβλέπω τον μεγάλο τεράστιο κίνδυνο του εθνικισμού κ.λπ και δεν το λέω τώρα "ισορροπιστικά".
    Διάλειμμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συγκεκριμένα είναι τα σχέδια της ελληνικής πλευράς: τορπίλληση της επίλυσης του Κυπριακού και των σχεδίων αγωγού μέσω Τουρκίας (εξετελέσθη), σφίξιμο της εξάρτησης από το Ισραήλ οικονομικά και στρατιωτικά (επίσης), πούλο στη Ρωσία και οικονομικο-στρατιωτικό άνοιγμα με ΗΠΑ (παρομοίως), προσέγγιση Τραμπ και συμφερόντων Exxon Mobil (υπό εξέλιξιν), διεύρυνση ελληνικής ΑΟΖ στα πλαίσια των κατακτήσεων της κυπριακής και σχετικό πούλο στους Τούρκους: εν ολίγοις, ό,τι το 1922, το 1974, επί παράδοσης Οτσαλάν, πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, κλπ, κλπ. Τα σχετικά, αν δεν τα γνωρίζεις, να σου τα κοινοποιήσω.

    Πώς τοποθετείσαι λοιπόν; Δεν είναι φιλοσοφικό το θέμα, ούτε καν θέμα μ-λ. Θέμα στάσης απέναντ σε όσους οδήγησαν τον ελληνικό λαό στο 1922, το 1974 και τη μετά το 2010 εποχή είναι. Πες το θέμα πατριωτισμού, άνευ εισαγωγικών όμως.

    Πρώην.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τοποθετούμαι
      1)υπέρ της ΔΔΕ στην Κύπρο, τι στο διάολο "φιλοοτσαλανικός" θα ήμουν αν δεν ήμουν εν γένει υπέρ μιας ομοσπονδίας ελεύθερων εθνοτήτων, έστω σε αυτή την κακομοίρικη καπιταλιστική εθνοκρατική μορφή. Μόνον που είμαι πολύ επιφυλακτικός με αυτή την μορφή, και θεωρώ πως υπήρχε ένα μεγάλο δίκιο σε όσους αντιδράσανε στο σχέδιο Αναν.
      Πάντως έχω κάνει μια κάποια στροφή, αν μπορώ να το πω έτσι, αλλά σε αυτό με βοήθησε ο Οτσαλάν δια του συνομοσπονδισμού και όχι το μ-λ κίνημα. Τέλος πάντων.
      2) Για το 1922 ας μην το κάνουμε σημείο απόλυτης διαφωνίας, εκεί έχουμε ένα θέμα "μεταξύ" μας, με την έννοια πως θεωρώ ότι την κύρια ευθύνη για την τελική έκβαση αλλά και τις αγριότητες του ελληνικού εθνικισμού κατά την φάση της εκτρατείας την είχε δι εμέ ο μοναρχικός και όχι ο βενιζελικός χώρος (για τις αγριότητες την είχαν μάλλον και οι δύο, αλλά πάντα οι δεξιοί δίνουν ρέστα). Τώρα πως το ΣΕΚΕ κατάφερε να βοηθήσει να πέσει ο Βενιζέλος σε μέτωπο με τους μοναρχικους αυτό είναι θέμα. Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, την μάνη, κατέβαιναν οι βασιλικοί μαζί με τους λίγους τότε πρωτοκομμουνιστές μαζί σε διαδηλώσεις με στεφάνια ελιάς και κορώνες, και έκαναν (μόνοι τους οι βασιλικοί) αναθέματα για τον τρισκατάρατο (Βενιζέλο). Στην εκκλησία του χωριού μου δίπλα, υπάρχει ακόμα ένα τέτοιο ανάθεμα, ο δε μοναδικός βενιζελικός, ο πλούσιος του χωριού, έφυγε και έριξε μαύρη πέτρα πίσω του, έμεινε μόνον το μαύρο, μετά ξεπήδησε και το κίνημα (εαμ-κκε), αλλά το ανάθεμα υπάρχει ακόμα εκεί. Το είπα λίγο λογοτεχνικά. Αλλά σήμερα δεν είναι 1922, δηλαδή σήμερα μάλλον πάμε για καταστροφή χωρίς να έχουμε δώσει πραγματική αφορμή, αφού είτε με τον μοναρχισμό είτε με τον βενιζελισμό ΌΝΤΩΣ είχαμε δώσει κάθε δικαίωμα να χάσουμε, και χάσαμε και ως λαός και ως έθνος κράτος κ.λπ Γιατί όμως δεν βλέπετε όλοι σας ότι δεν έχουμε 1922; γιατί νομίζω πως έχουμε όλοι μας καθηλωθεί εκεί, στην ιμπεριαλιστικη φάση του ελληνικού αστισμού, και αυτό βολεύει για να μην πολεμήσουμε την Τουρκία αν χρειαστεί. Μα γιατί να γίνει πόλεμος; για τα καπιταλιστικά συμφέοντα. Οκ, εγώ λέω πως τα καπιταλιστικά συμφέροντα θα κάνουν τυχοδοωκτισμους, εθνικισμούς, πρακτικότατους "οριαντελισμούς" που θα έλεγε και ο άκης, αλλά στο τέλος θα κάνουν πίσω και θα παραχωρήσουν εδάφη και το κυριότερο ανθρώπους, στην Τουρκία ή σε ένα ουδέτερο σύστημα ζώνης υπό την επικυριαρχία των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Και μεις; θα λέμε απλά πως αυτό είναι αποτέλεσμα της πολιτικής οικονομικής δράσης των συγκεκριμένων συμφερόντων, και εν μέρει ορθά, και λοιπόν; υπάρχει μια λεπτομέρεια, όμως, σε αυτή την περίπτωση, μιας ήττας λόγω των προαναφερομένων και λόγω της ειδικής τουρκικής επιθετικότητας (χωρίς εισαγωγικά) δεν έχουμε δυνατότητες εσωτερικής αναδίπλωσης, έχουμε μόνον μια δυνατότητα, ειδικά αν έχουμε και το "θράσος" να θέλουμε τίποτα σοσιαλισμούς και τέτοια, την δυνατότητα πολέμου ανακατάληψης και νίκης και επι της Τουρκίας και επι των άλλων επιδαιτητικών δυνάμεων, με λίγα λόγια ό,τι και να γίνει πόλεμο θα κάνουμε και δεν θα είναι 1922, ακριβώς αυτό, δεν θα είναι 1922.

      Διαγραφή
    2. Το προχωράω: το να μιλάς για δίκαιο πόλεμο, ακόμα και σε ένα πλαίσιο που η τουρκική επιθετικότητα (του τουρκικού κράτους, οκ, αλλά εδώ πάει για λαϊκή αποθέωση ο Ταγίπ) είναι προφανής, το να μιλάς έτσι λοιπόν είναι σοσιαλπαριωτισμός, σοσιαλσωβινισμός, κ.λπ, και είναι επίσης φορμαλισμός που υπηρετεί τον εθνικισμό γενικά σε ένα πλαίσιο που όλα είναι δομημένα εντός ενός σφιχτού παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος, ή ενός σφιχτού (κατά την αντιφα αυτόνομη αφήγηση) διακρατικού καπιταλιστικού συστήματος. Και; καθαρίσαμε;
      Σας το λέω ξεκάθαρα, μετά είναι το θέμα, μετά την ήττα, η οποία είναι ένα σημαντικό ενδεχόμενο ακριβώς και λόγω του κενού χαρακτήρα του σημερινού εθνικισμού πατριωτισμού, ο οποίος δεν πρόκειται να εμπνεύσει κανένα "μη παθολογικό" κίνημα. Για το πιθανό μετά δεν ακούω κάτι συγκεκριμένο, ή μάλλον εγώ έχω πει ένα πολύ συγκεκριμένο πράγμα, ότι κανένα σύστημα παραχώρησης εδάφους και έστω και μικρών λαϊκών πληθυσμών σε μια τουρκική ή πολυεθνική ζώνη ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΟ, ούτε θα "χωνευτεί" από εμένα και πάρα πολλούς εν υπνώσει μη εθνικιστές αλλά κατά τα δικά σας κριτήρια εθνικιστές. Τότε, και δεν αστειεύομαι πάμε Καντίλ, ή σε άλλα βουνά του Κουρδιστάν και ξεκινάμε πόλεμο δίχως τέλος μέχρι το τέλος, ο οποίος κάτι μου λέει ότι δεν θα είναι αποδεκτός από καμία άρχουσα τάξη αλλά και από καμία αριστερά στην χώρα, όπως είναι τώρα τα πράγματα.

      Διαγραφή
    3. Ίσως το σχήμα βάσει του οποίου αναλύω εδώ και καιρό τα πράγματα, σε αυτή την ειδική "αντιτουρκική" τους υφή, να γίνεται τώρα κατανοητότερο και διαυγέστερο. Να τι κάνει ένας διάλογος με έναν δυνατό συνομιλητή, φέρνει τα πράγματα σε ένα φως..

      Διαγραφή
    4. Εννοείται ότι όταν μιλάω για μια μετά από εναν πόλεμο πολυεθνική ζώνη δεν μιλάω για ένα επαναστατικό κράτος ή ένα επαναστατικό κίνημα, αλλά για πολυεθνική ζώνη υπό την κυριαρχία διεθνών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων κ.λπ

      Διαγραφή
  7. Α, μήπως ξέρεις ποια είναι τα ελληνικά ενεργειακά συμφέροντα που έχουν εδραιωθεί στην Κύπρο; Κάποιον κύριο Λάτση, ΕΛΠΕ, τον έχεις ακουστά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάτι έχω ακούσει, αλλά ξέρεις ότι εγώ είμαι σε τελική ανάλυση εναντίον της εξόρυξης γενικά, οπότε; εντάξει, καταλαβαίνω πως αυτό είναι το πλαίσιο, οπότε τι κάνουμε; το αποκαλύπτουμε, και αν θέλεις στέλνεις και όποιος άλλος στοιχεία, τα προβάλλουμε παντού και εν πάσει περιπτωσει, πόλεμο για πετρέλαια δεν θα υποστηρίξω ούτε κανένας σοβαρός δημοκράτης. Άν τα πράγματα μπλέξουν τι γίνεται, αυτό είναι το ζήτημα. Αυτό που είναι τώρα η βάση του πολέμου μπορεί να γίνει, αν θές, το "εποικοδόμημά" του, αν τα πράγματα μπλέξουν και παραταθούν για δεκαετίες, και τότε τι γίνεται; αλλά με αφορμή όλα αυτά σκέφτηκα κάποια ευρύτερη απάντηση, ακριβώς πάνω στην βάση του πιθανού μετασχηματισμού ενός τέτοιου πολέμου, όπως στον περιέγραψα τώρα, "σημειολογικά" (βάση εποικοδόμημα)

      Διαγραφή
  8. Συνέχεια. Το πράγμα έχει και άλλα επεισόδια, έχει γίνει λίγο σήριαλ, αν καθήσω και το περιγράψω όλο και σε όλες του τις πτυχές. Θα έλεγα πως έχει το ενδιαφέρον του ότι όλο αυτό αποκτάει έναν παράξενο χαρακτήρα με το να παρουσιάζεται σε μια ανάρτηση για τον Λακάν, ή μάλλον για την αντιπάθειά μου (θαυμασμό μου) προς το τέρας αυτό. Αν και αντιπαθών λοιπόν, θα έλεγα πάλι πως ταμάμ δένει ο κύριος Ζακ με τις παλινωδίες, τις αντιφάσεις, τα προβλήματά μας, και αν ήμουν κάπως πονηρότερος και όχι "βλάκας" όπως με είπαν με χυδαίο θράσος 2 συριζο-αριστεριστές, ο ένας (δημοσιογραφάκι) γιατί του είπα για τα αίσχη των αναρχικών στην Ισπανία και ο άλλος γιατί του είπα παλαιότερα ότι κάποτε έπρεπε να λήξει η κατάληψη (μέχρι την επανάσταση), αν ήμουν λοιπόν εξυπνότερος θα το έριχνα στον Λακανισμό και όλα θα τα ενέτασσα στα συμβλικά πλέγματα του κυρίου αυτού και στην γλώσσα-ασυνείδητο-Λόγο και τελειώσαμε. Αλλά επειδή είμαι ανόητος λέω αυτό που με φοβίζει, λέω ότι με παθιάζει και θέλω να σας πείσω, πρώτα πρώτα ότι έχουμε μπλέξει πολύ άσχημα, όλα είναι ενταγμένα σε ένα "διαλεκτικό αδιέξοδο", σε αναφορά προς αυτό που φαντάζομαι ως σύστημα πόλων που αυτοαναπαράγονται σε μια αλληλο-ετεροκαθορισιακή διαλεκτική με τέλος μια καταστροφή, μια κάποια καταστροφή.
    Για κάποια θεμάτάκια: Ο Αγτζίδης έχει πεί κάποια πράγματα, διαμεσολαβώντας τα δια ενός και εντός ενός και (για μένα) απαράδεκτου πλαισίου. Στέκομαι μόνον στο ότι μας διακατέχει το ίδιο πρόβλημα ή πάθος όσον αφορά στην Τουρκική επιθετικότητα χωρίς εισαγωγικά, χωρίς να ξεπέφτουμε (νομίζω) στην ξεφτίλα Καραμπελιά κ.λπ και άλλων (Στάθης) ή σχεδόν όλων των "αριστερών πατριωτών", αν και ο ίδιος είναι αυτό, ένας περιορισμένος και αυτός σοσιαλπατριώτης αν και πιστεύω όχι σοσιαλσωβινιστής (αν και πάλι τον αξιοποιούν κ.λπ). Μέχρις εκεί. Εμένα δεν μου αρέσει ούτε ο όρος πατριώτης, δεν μου λέει τίποτα, ευθέως και χωρίς κόμπλα μιλάω για το έθνος ή την εθνότητά μου. Άλλά προβλήματα αυτά, άβυσσος.
    Για το Ισραήλ. Θυμάσαι βέβαια τι πόλεμο έφαγες και έφαγα από "υπερασπιστές" του. Πρόκειται για ψυχοπαθητικές περιπτώσεις που έχουν σχέση κυρίως με το γερμανικό αντιφά κίνημα και όχι με το Ισραήλ. Διευκρίνηση: δεν έχω πάρει πίσω την θέση μου για το απαράδεκτο των βομβαρδισμών της Γάζας που ήταν η αφορμή για τη φάση και τον "καυγά", αλλά και τότε ήμουν φιλο-ισραηλινός με την έννοια του ιστορικού απολογητή λίγο, ή ας πούμε, του σιωνισμού, με τον οποίο έχω μια αμφίθυμη σχέση αλλά σχέση, εφόσον λ΄χ στην διαμάχη Λένιν Μπούντ είμαι με την Μπούντ (σε γενικές γραμμές) αλλά και με άλλους σαφώς αριστερότερους από την Μπούντ σιωνιστές, όπως είμαι κοντά και με τον "αυστρομαρξισμό" και εν γένει με όλα τα κεντριστικά ρεύματα, πάντα όλα αυτά χωρίς να την ψωνίζουμε ότι υπάρχουν κι' όλας, αφού έχουν απορροφηθεί ως διακριτοί χώροι απο την (δεξιά και "αριστερή") σοσιαλδημοκρατία. Πάντως πρέπει κάπως το Ισραήλ να υπάρξει, και βέβαια και η αραβική Παλαιστίνη, απαράδεκτη η ισραηλινή δεξιά αλλά και ο σοσιαλσωβινισμός των Εργατικών, αλλά υπάρχει και ένα πλαίσιο "νομιμοποίησης" (για μένα πάντα) τής προσχώρησης του εβραϊκού λαού στον εθνικισμό, αυτό το λέω και σε συνάφεια με την τροπή των πραγμάτων στο αραβικό μουσουλμανικό κόσμο. Κάπου έχουν και ένα δίκιο παραπάνω από ότι τους λέγαμε λέγανε τα κινήματα κ.λπ, πολύ πρόχειρα και εμπειρικά τα λέω, και επίσης δεν τα συσχετίζω άμεσα με τις διακρατικές συμφωνίες, τον νέο άξονα κ.λπ
    Κάποια σύντομα για το Κουρδικό: 1) γνωρίζω τον τρόπο για να αναψηλαφηθεί ο φάκελος Οτσαλάν, από το ίδιο το κουρδικό κίνημα, το έχουν ζητήσει και το ψάχνουν, αλλά δεν ξέρω τόσο καλά αγγλικά, δεν έχω χρόνο, υπάρχει κανείς που να προσφέρεται για να σφίξουν μερικοί κ@@@@ στην Αθήνα; 2) Ο Άπο είναι ένα σύνθετο πράγμα με ό,τι θετικό και αρνητικό μπορείς να φανταστείς για ηγέτη, πρόκειται για μια σουρρεαλιστική απεικόνιση σε πρόσωπο τής σουρρεαλιστικής κατάστασης που έχει περιέλθει ο λαός του εδώ και 2 αιώνες, ίσως και παραπάνω. Παιδιά μην πυροβολείτε τον Άπο, ακούστε με..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πάντως εγώ ούτε τον Άπο πυροβολώ, ούτε εχθρικός προς το PKK κ το YPG είμαι...στην Κύπρο, ξέρεις, έχει αρκετούς Κούρδους κομμουνιστές. Κάτι σχέση έχουμε κι εμείς. Αλλά όχι απ' τη σκοπιά των "σωτήρων" του Ινφογνώμων και του Μιχάλη Ιγνατίου βέβαια. Ούτε απ' αυτή των Ισραηλινών με τους οποίους στήνεται η "πατριωτική απόρριψη του διχοτομικού σχεδίου Ανάν" (ως γνωστόν, οι Ισραηλινοί έχουν κ από την άλλη την πόρτα ανοιχτή αλλά ποιος είδε ελληνικό τυχοδιωκτισμό και δεν τον φοβήθηκε).

    Όσο για τον πόλεμο, δεν περιμένω επανάληψη του 22 μορφολογικά. Μεγάλη Π@ουτσα από τους δυτικούς "προστάτες" για άλλη μια φορά, και πρώτα στην Κύπρο, περιμένω. Η συνήθεια που έγινε λατρεία.

    Πρώην

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Γράφεις: "διαμεσολαβώντας τα δια ενός και εντός ενός και (για μένα) απαράδεκτου πλαισίου."

    Μπορείς να δώσεις περισσότερα στοιχεία γι αυτό το πλαίσιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1)Ο αριστερός δημοκρατικός πατριωτισμός είναι σήμερα αδιέξοδος, ακόμα και ο αγνότερος και ο περιέχων τα ασφαλέστερα θεωρητικά όρια. Ίσως μάλιστα η αγνότητα και το ήθος ανθρώπων σαν τον Αγτζίδη που ακολουθεί αυτή την τάση (όπως τα διαισθάνομαι) να εργαλειοποιείται από τον εθνικισμό. Βέβαια, κινδυνεύουμε όλοι. Απλά Ο Αγτζίδης βολεύεται κι αυτός με την ανεπάρκεια των εσωτερικών αντιπάλων του μέσα στην αριστερά (λχ Ιός, Κωστόπουλος)
      2)Σέβομαι τον μετριοπαθή "αντισταλινισμό" αλλά ακόμα και όπως είναι στον Αγτζίδη υπάγεται στο κυρίαρχο ρεύμα.

      Διαγραφή
    2. Δηλαδή, σύμφωνα με τη γνώμη σου, σε ποιό πλαίσιο θα έπρεπε να κινηθεί;
      (Παρότι δεν καταλαβαίνω την έκφραση-ταμπέλα "αριστερός δημοκρατικός πατριωτισμός")

      Να σταματήσει κάθε κριτική στο σταλινισμό και στην αναφορά στην ιστορία των Ελλήνων της τ.ΕΣΣΔ;
      Να πάψει η κριτική προς το ΚΚΕ;
      Να υπάρξει "ανακωχή" με απόψεις τύπου Κωστόπουλου, Γαβριηλίδη κ.λπ.;
      Να σταματήσει η ιστορική έρευνα που ασχολείται με τέτοια επίμαχα θέματα;

      Προσπαθώ να καταλάβω.






      Διαγραφή
    3. Να μην σταματήσει τίποτα από όλα αυτά. Τον αγαπώ γιατί δεν σταματάει τίποτα από όλα αυτά, και το κάνει χωρίς να χάνει την ψυχραιμία του και το μετριοπαθές ύφος του, το ήθος που έχει. Το πλαίσιο είναι ένα πιο αφηρημένο πράγμα, και εκεί υπάρχουν άλλες, για να το πω "μεταμοντέρνα", μετα-ιστορικές απαιτήσεις. Θα αναφερθώ αναλυτικότερα σε αυτό, και στον κύριο Αγτζίδη ειδικά μέσα σε αυτό το αναλυτικότερο, σε μια από τις επόμενες αναρτήσεις μου, απλά αφήστε με να ανακεφαλαιώσω ψυχικά, έχω ανοίξει πολλά και πρέπει να κάνω και λίγο αυτοψυχανάλυση...

      Διαγραφή
  11. Αυτοί οι άνθρωποι δεν παίζονται, όντως, αλλά θα είχε ενδιαφέρον να ανοίξουμε φακέλους, εγώ δεν έχω την δυνατότητα αλλά έχω την ανακριτική ικανότητα. Επί του συγκεκριμένου ένα ξεβράκωμα με την βοήθεια ή μάλλον με την πρωτοβουλία των Κούρδων και την βοήθεια άλλων, θα έφερνε αποτελέσματα που δεν θα διανοούμεθα νομίζω αν και φαίνονται "θεωρητικά" και "ιστοριοδιφικά". Για τα άλλα επί της ουσίας δεν βλέπω διαφωνία, απλά εμμένω στο σχήμα επανάληψη μη επανάληψη, ούτε και γω ξέρω αλλά "ποντάρω" θεωρητικά στο ενδεχόμενο να γίνει ένα παρανάλωμα επαναλήψεων που θα θυμίζει παραλήρημα, η ίδια η πραγματικότητα ως παραλήρημα αντιφάσεων, και η επιστροφή στο 22 ή στο 40-49 φτάνει και δεν φτάνει. Μπορεί να ήμαστε όλοι δεσμευμένοι σε ειδικές επαναλήψεις, αλλά η επανάληψη αυτή θα τα έχει όλα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Επικαιροποίηση:
    Ο αγαπητός "πρώην", προσπάθησε μάλλον να με μπλέξει με τους αστικούς οικονομικούς/γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς ελληνικής τουρκικής ρωσικής αμερικανικής κ.λπ αστικής τάξης. Ό,τι κάνουν και οι "αυτόνομοι" και άλλοι όταν τους θέτεις το ζήτημα της Τουρκίας κ.λπ. Δεν μασάω, ούτε ιδρώνει το αυτί μου, με τις μαρξιστικές μαρξιστικολενινιστικές μονομέρειες κ.λπ
    Έχουμε απομακρυνθεί πολύ, καλή σας τύχη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..