Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Το μικρό α..



Να ναι καλά αυτός ο άνθρωπος, ο Ζακ-Αλέν Μιλέρ που ερμηνεύει τις διδαχές του διδασκάλου του Λακάν, γιατί αλλέως δύσκολα τα βλέπω (έβλεπα) τα πράγματα, είναι που είναι γενικά δύσκολα με τους φροϋδιστάς και μεταφροϋδιστάς, αν ειδικά έχεις ένα προβληματάκι με τις γενικές παραδοχές (τους) ή αρχές τους εν πάση περιπτώσει.
Αυτό που αποκομίζω από την συνεχόμενη πυρετώδη ανάγνωση (του) Λακάν, ο οποίος ως κύριον Όνομα μιλάει και αυτός εσαεί, ο Λακάν (μας) λέει, ο Μάρξ μας λέει, ο Κύριος [ημών] μας λέει, ενεστωτικός είναι ο θεός δεν αντιλέγω, αλλά δια των προφητών του, αυτό που αποκομίζω λοιπόν και από αυτόν και από τον Φρόϋντ, είναι μια σύνθεση ορθοτήτων, αποκαλύψεων, επιστημονικών εικασιών στα όρια του γενικά επαληθεύσιμου ή αληθούς (σύνθεση πάντα..) με ένα κάρο απλές εικασίες και προβολές των πάντων σε ένα θεμελιωτικό μάλλον παιδικής, άντε προεφηβικής, υποστάσεως παρελθόν εντός πάντα μιας συνάψεως συγγενικού ή "φυλετικού" τύπου.
Η σύναψη όλων αυτών με την γλωσσική λειτουργία ως συνυφασμένη με την ίδια καθαυτή την υπόσταση του "ανθρώπου", να ένα λακανικοειδές, είναι το λακανικοειδές ή λακανοειδές που έρχεται ή ήρθε ως το αναγκαίο και αναπόφευκτον τής εξέλιξης τής επιστήμης και της αντίστοιχης κατακρήμνισης του φιλοσοφικού Λογοκεντρισμού, ως συναφούς με την πρότερη ιστορικά αναγκαία άγνοια ή παραναγνώριση τής γλωσσικής υπόστασης ή υφής της σκέψης-γλώσσας.
Καλά όλα αυτά, αλλά το ζήτημα είναι πως, πέραν των ειδικών φροϋδικών όρων και προϋποθέσεων, που για μένα είναι αμφίβολοι μόνον και μόνον γιατί προσδίδουν ένα αντικειμενικό οντικό-οντολογικό περιεχόμενο στις συμπτωματο-λογικές εκδηλώσεις βαθύτερων βιολογικών διεργασιών [το σύμπτωμα, για μένα πάντα, και για όλο τον θετικισμό, θετικισμό για φροϋδιστές και τέτοια, δεν είναι τίποτα], το ζήτημα είναι λοιπόν πως κάποιες έννοιες, όπως το μικρό α, η υπεραπόλαυση, το Κύριο Όνομα, η αδυνατότητα τής διαφυλετικής σχέσης, έχουν ένα κολασμένο ενδιαφέρον, ακριβώς γιατί όπως μας δείχνει ο αγαπητός κύριος Ζακ-Αλέν του Κυρίου Ζακ, είναι σημεία σύγκλισης του πολιτισμού σήμερα [αυτός το λέει παίδες, όχι εγώ] και ως εκ τούτου σημεία που μας καλούν σε καταστροφικές σκέψεις, δεν επιθυμώ να πω ή να σκεφτώ αντιδραστικές μόνον, αν και σε ένα σημειάκι ο Ζακ-Αλέν εκ-δηλώνει τον σεβασμό του προς τον αγώνα του Ισλάμ ενάντια στο μικρό α
Α, αυτό το μικρό α!
Μιά είναι κάπου εδώ, διαφεύγον της μεγάλης Γνώσης, μιά είναι απο κεί ως ένα υπερέχον που στον ουρανό του υπερμοντέρνου διεκδικεί την θέση του κενού σημειακού ή μήπως σημαίνοντος; υπερεγώ των "παλαιών" και κάπου με νόημα είναι "το όνομα στο οποίο ο πατέρας και η απόλαυση εμπεριέχονται μαζί" [Ζαν-Αλέν Μιλέρ, Σχολιάζοντας το "ανύπαρκτο σεμινάριο" - Τα ονόματα του Πατρός, Ζακ Λακάν, σελ.112 στην ελληνική μετάφραση]

Μην γελιόμαστε, το πραγματικό ενδιαφέρον το έχει το Κύριο Όνομα, και οι λειτουργίες σημαντικής και λογικής συγκρότησης κατά την σύγχρονη φιλοσοφική και επιστημονική ερμηνεία και έννοιά τους, όπως τούτη προέκυψε από την απο-οντολογικοποίηση που έφερε η τομή τής νεώτερης σωσσυριανής και μετασωσσυριανής γλωσσολογίας.
Υπάρχει και ένας νεομυστικισμός βέβαια σε όλα αυτά, παρακείμενα. Και η ζωή συνεχίζεται, θα τα πούμε αύριο μεθαύριο, με τις εντυπώσεις σκέψεις μου από το ταξίδι στην χώρα του αντιπάλου, φαντάσματος.




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..