Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Σκέψεις για την φρίκη..



Κάθομαι και σκέπτομαι ρε άνθρωποι, τι μπορεί να νοηθεί ως επιθυμία και ως απόλαυση όταν εξέρχεται ένα βρέφος ή στην τελική ένας άνθρωπος από ένα συνονθύλευμα βομβαρδιζόμενων καιόμενων κτηρίων;

Μην μου πείτε το προφανές, ότι το ένα και ότι το άλλο, γιατί ξέρω πόσο μεγάλη είναι η επιθυμία για ζωή και πόσο γλυκός είναι ο κόσμος να τον γεύεσαι ακόμα και βγαίνοντας έξω από μια κόλαση, ή ακόμα και όντας μέσα σε αυτήν.

Θα ήθελα να σκεφτείτε, για λίγο, άλλη μια φορά ίσως, τι είναι να είσαι κλεισμένος σε μια παγίδα φωτιάς και θανάτου, περικυκλωμένος από δαιμονική σιωπή ή από φόβους εξόντωσης ή σβησίματος μέσα σε κάποια πολεμικά ερείπια, και να μου δώσετε εξηγήσεις καθημερινές ίσως, κοινότοπες ίσως, για το πως μπορεί να ορίσει κανείς αυτή την κατάσταση ακριβώς εκεί που συμβαίνει και ακριβώς όταν συμβαίνει.

Είναι ανέφικτο, και είναι ίσως και χυδαίο να αναπαριστάνεις το κάθε τι ή να αφήνεις να ρέουν σωροί από εικόνες ζευγαρωμένες με καιόμενα ερείπια, καθηλωμένες ζωές, αθώες ρε άνθρωποι, αθώες, ό,τι και να έχουν  κάνει και προκάμει στην ζωή τους, πριν.
Και μιλάω για όλους βέβαια, είναι ντροπή που χρειάζεται να το διευκρινίζουμε και αυτό, και βέβαια υποπτεύομαι, όπως όλοι οι καθημερινοί άνθρωποι, όλες τις εμπλεκόμενες δυνάμεις σε τέτοια συμβάντα.

Αυτό που δεν έχουμε υποψιαστεί ίσως είναι αυτήν ακριβώς την κατάσταση στην ακριβολογική, αν και μιλάμε για γεγονότα, δομή της, όταν ακριβώς συμβαίνει, ανατινάσσοντας όλες τις πιθανές ευδαιμονικές επιθυμίες και των συμμετεχόντων και των όποιων παρατηρητών βλέπουν το τι γίνεται σε τέτοια πράγματα, αν είναι δυνατόν, από κάποια αγαθή σκοπιά.

Δεν έχει νόημα να παραθέσουμε ξανά, μόνοι μας, τα λογίδρια περί παραλογισμού και τα σχετικά, γιατί τι είναι εκείνο που κάνει όλους αυτούς που τα εκστομίζουν άπειρες φορές να θεωρούν ότι τούτο που ορίζουν ως παράλογο είναι παράλογο και όχι άλλη μια λογική, φρικώδης μεν αλλά λογική, αυτού του κόσμου;

Η ίδια η γλώσσα εμποδίζει την αλήθεια, πλέον, αν και είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει, πάντα, αλλά και η μη γλώσσα ή οι ασκήσεις ελιγμού μέσα στα σημαίνοντα και τα σημεία, καλές δε λέω, δεν είναι πιά τίποτα, ούτε μια καλή αντιπολίτευση δεν μπορούν να φτιάξουν απέναντι στον Λόγο για τον Λόγο, ήτοι για την πάρτη του.

Χρειαζόμαστε κάτι άλλο, αλλά δεν είναι και για διαρκή κουβέντα, μάλλον δεν χρειαζόμαστε τίποτα, χρειαζόμαστε να βρούμε χωρίς να ψάξουμε, αλλά πως αλλιώς θα βρούμε αν δεν ψάξουμε; αλλά πως να βρείς αν ψάχνεις;
Δεν την ψάχνω, αστεία πράγματα.
Ούτε βρήκα τίποτα.
Σκέφτομαι μόνον το αδιανόητο της φρίκης εντός των πλεγμάτων σκέψης, όπως τα κατανοώ ότι υπάρχουν σήμερα, και βέβαια, πάντα σκέφτομαι να πιστέψω πως κάτι είναι κάποια-στιγμή το αθώον και κάτι το ένοχον.
Υπάρχουν και τα βασικά, που λέμε..




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..