Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Το Σημείο -- 3 σημεία για το Σημείο..


Όλοι πάνω, κανένας κάτω..



1.
Η ύπαρξη του σημείου της γλωσσικής πράξης αναδύει έναν βαθμό ριζικής ξένωσης, ξένωσης τού ίδιου από το ον αλλά και ξένωσης τού υποκειμένου που το εκφέρει [από το ίδιο το σημείο], ακόμα μάλιστα κι αν θεωρήσουμε θεαθούμε την κοινωνική ή λειτουργική θέση του στο γενικό και πάντα ιδιαιτεροποιημένο σύστημα τής γλώσσας [ας πούμε πως η ιδιαιτεροποίηση δεν έχει και τόση σημασία, δεν έχω πρόβλημα].
Αυτή ξένωση, η ερήμωση που φανερώνει και αναδύει το σημείο, εμφαίνεται βέβαια με λαμπρό τρόπο στα κύρια ονόματα, σε εκείνες δηλαδή τις γλωσσικές μορφές που περιέχουν μιαν σαφή μη λειτουργικότητα πέραν της κατονομασίας του σημαινόμενου. 
Αυτή η κατονομασία δεν προσδίδει καμίαν ενικότητα ή δεν φανερώνει καμία απλή γενικότητα, εφόσον το κύριο όνομα είναι μεν κάτι που εξατομικεύει και διακρίνει το ενικό ον χωρίς όμως να το "αφήνει" σε αυτή την ενικότητα-ατομικότητα σαν να είναι λ.χ μια κωδική ονομασία, αλλά είναι επίσης και μια γενικότητα, ένας γενικός προσδιορισμός που δεν φτάνει ποτέ ούτε στην γενικότητα μιας σημασίας ή ενός νοήματος αλλά ούτε στην θέση ενός καθαρά λειτουργικού στοιχείου τής γλώσσας, όπως λ.χ το ρήμα, τα άρθρα κ.λπ .
Σε αυτό το κάπως μυστηριώδες πλαίσιο μη σαφώς λειτουργικού ή ακόμα και μη λειτουργικού αυτοκαθορισμού των σημαινομένων δια των σημαινόντων ως σημείων, παρασιτούν ή βλασταίνουν όλες οι θεολογικές ή οντοθεολογικές υποστάσεις σαν να έχουν ζωή, παρακείμενα πάντα στην τρέλα αλλά και στην εξέταση τής τρέλας από την επιστήμη, την ψυχανάλυση κ.λπ. χωρίς όμως πάντα να γίνεται ακριβώς κατανοητό ότι το σημείο ως αμιγές ούτως ειπείν σημείο, το κύριο όνομα ας πούμε, έχει ριζώσει σε μιαν ερήμωση του κόσμου και του υποκειμένου από τον κόσμο, την ίδια στιγμή που ούτε το υποκείμενο ούτε ο κόσμος ως ένας κόσμος που έχει νόημα για ένα (ή πολλά) υποκείμενο (-α) δεν θα υφίσταντο καν χωρίς να είναι δυνατή μια τέτοια ξένωση.


2.
Έχει νόημα να ψάχνουμε την αιτία τής δημιουργικής τούτης ερήμωσης ή ξένωσης στον λόγο της ή την λειτουργία της; 
Έχει, ένα νόημα το έχει, αν δεν σκοπεύουμε να βυθιστούμε μόνον στις παραδοξότητες ή ακόμα και το αδιαφανές τής ίδιας της σημειακότητας ως να είναι ένα ακατάλυτο μυστήριο.
Από την άλλη, αυτό το παράξενο ξένον τού σημείου αποκτάει ένα λειτουργικό νόημα και μιαν σαφή αναφορά στην κοινωνική "ουσία" αν διατηρήσει τον παρά-ξενο χαρακτήρα του και το ειδικό φορτίο του ως μορφή ερήμωσης και ξένωσης από τον κόσμο των όντων ως αυτά να είναι άμεσα ή ακόμα και διαμεσολαβημένα.
Το σημείο απαγορεύει την αμεσότητα, αλλά ακυρώνει και μιαν ομαλή ή ψευδοεπεισοδιακή διαμεσολαβητικότητα του σημαίνοντος ως τούτο να είχε τελικά μιαν τελική αναφορά προς κάποιο άμεσο υλικό ή ιδεακο ον ή πράγμα, και τούτη η ριζική άρνηση συμβαίνει ακόμα κι αν δεν επιστρατεύσουμε την σχετικοποίηση ή διαλεκτικοποίηση των τελευταίων [ύλη, ιδέα, πράγμα και άλλα, ανάλογα όμοια].


3.
Μέχρις εδώ θα αρκούσε να περιφερόμεθα σε έναν κόσμο έρευνας ή ακόμα και οντοθεολογικής εννόησης των καταστάσεων, αν δεν ετίθετο συνέχεια το φλέγον για την ζωή των ανθρώπων ζήτημα τής εμβιωτικής συνύφανσής τους δια του λόγου ή εντός του λόγου ή ακόμα και παρά τον λόγο εις τον λόγο και ένα παραμιλησιακό λέγειν, το οποίο ας μην το περιορίσουμε στην τρέλα ή στο ποιητικό παραλήρημα κ.λπ
Ο λόγος είτε είναι γράμμα, είτε είναι φωνή, είναι πάντα και ένα σημείο, ένα παρά-ξενο σημείο που προχωράει στο υποδεχόμενόν του, ας πούμε σε ένα όχι και τόσο σαφές και έτοιμον υποδεχόμενον, σαν τούτο το υποδεχόμενον να είναι υποχρεωμένο να τεθεί σε μια θέση απόλυτης ακινησίας.
Το σημείον ως ξένον, ως ένα αμιγές σημείον, εδραιώνει και απαιτεί μιαν απόλυτη στάση του άλλου, του  υποδεχόμενου αυτό (το σημείον).
Όπως είχα το θράσος να πω κάπου αλλού, η φωνή προχωράει στον κόσμο μερικές φορές έστω σαν να μην έχει καμία ακοή του άλλου, πως αλλιώς άλλωστε;
Δεν είναι ήδη τρελό να λέμε πως μια φωνή θα μπορούσε να είναι αλλιώς; να μπορούσε δηλαδή να έχει ακοή, να μπορούσε να υπάρξει και ως συνυφασμένη με αυτό το οποίο την υποδέχεται;
Κατά την ύστερη μεταδιαφωτιστική διανόηση υπάρχει μια τέτοια διάσταση ή πτυχή των έλλογων και γλωσσικών συνυφάνσεων, όπου ο λόγος κατά κάποιο τρόπο πάντα παράγεται σε μιαν κατοπτρική ή μη κατοπτρική (σχεσιακή) ένωση με το υποδεχόμενο τούτον (δηλαδή τον λόγο).
Δεν είναι λάθος, ωστόσο κάτι λείπει ή μάλλον κάτι αποκρύπτεται πάλι ή υποτονίζεται, και τούτο το κάτι είναι το σημείον ως σημείον και τα άλυτα προβλήματα ή ετερότητες που τούτο ως οντότητα, κυρίως δια των κυρίων ονομάτων, παράγει στον ανθρώπινο κόσμο.
Ο λόγος ως σημείο παραμένει και θα παραμείνει πάντα ως κυρίως, ένας επιθετικός μονό-λογος που απευθύνεται προς ένα αεί εξουδετερωμένο υποδεχόμενον του, αλλά εκείνο που μονο-λογεί δεν είναι το εκπέμπον ή εκφέρον υποκείμενο τής φωνής αλλά το σημείον καθεαυτόν, η ριζική ξένωση όπως έχει για τα καλά θρονιαστεί στον λόγο ως λέγειν αλλά και στον λόγο ως Λόγο.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντικρύσει κανείς ένα τέτοιο πρόβλημα. 
Καταρχάς μπορεί να το δει ως μη πρόβλημα, ως κάτι δηλαδή που είναι γιατί είναι και πάντα έτσι θα είναι. 
Σίγουρα και έτσι θα είναι, όσο τουλάχιστον θα περιοριζόμεθα τελικά στον λόγο ή το λέγειν ως την μοναδική ουσία ή μη ουσία αλλά Κάτι αυτού του κόσμου εις την ειδική ανθρώπινη εκδοχή του.
Όμως έξαφνα οι άνθρωποι παρουσιάζουν άλλες επιθυμίες, ορθώνουν άλλες αξιώσεις, όταν κάτι δεν φτάνει, όταν κάτι περισσεύει ή λείπει, ή όταν απλά απλούστατα κάτι είναι άλλο από ένα σημείο ή ένα σημαίνον ακόμα και από ένα σημαινόμενο, και ο κόσμος πνίγεται να μιλήσει παρά όλα αυτά, γιατί δεν μπορεί παρά να θέλει να μιλήσει, να πλαντάξει, να δράσει, να εκφράσει το δικό του ον ή μη ον, όχι αναγκαία με τρέλα ή χωρίς τρέλα, για να ξεφύγουμε λίγο από τα στενά πλαίσια μιας διαρκούς τρελο-λογίας.
Τότε αυτό το ξένον παρουσιάζεται ως ένα ειδικότερο πρόβλημα, ως Κάτι που πρέπει, ναι πρέπει --μην σας φοβίζει άλλο πιά το πρέπει, να σπάσει τα φράγματα ή να τα παρασύρει σε μιαν βίαιη ή γαλήνια ή βιαιογαλήνια κίνηση προς κάπου αλλού.
Πρέπει το σημείον-ξένον να διπλώσει, να κουλουριαστεί τόσο, πριν ακόμα εκφερθεί, ή μήπως "εντός" και αυτής τής εκφοράς;, ώστε μέσα στην απόλυτη συρρίκνωσή του να υπάρξει "εντός" του αυτή η "ακοή" που σας είπα στην αρχή.
Είναι όμως αυτή η πιθανή πύκνωση, συρρίκνωση, υπερσυστολή ένας περιορισμός του σημείου-ξένου; ή μήπως είναι τουναντίον μια απειροποίησή του; άρα (είναι) ένας προάγγελλος μιας ηφαιστειακής έκρηξης που θα στείλει την λάβα της παντού όπου ζούνε σημεία σημαίνοντα σημαινόμενα άνθρωποι;
Ή μήπως να παραμείνουμε σε μια αφομοιωτική και "διαφωτιστική" λειτουργικοποίησή του; κρίνοντας μάλιστα όλη αυτή την κουβέντα ως επικίνδυνη.
Μην βιάζεστε να απαντήσετε, αφού οι απαντήσεις μας θα κρίνουν την τύχη του κόσμου, ή μάλλον θα κρίνουν την δική μας τύχη αν έχουμε αποφασίσει να τον ξεπεράσουμε έτσι καταντημένος που είναι.







Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..