Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Γα το αθώον και αγνόν -- απολογία..



Μπορούσε δε μπορούσε, ήταν προορισμένος να ψάξει, εκεί όπου κανείς άλλος δεν θέλησε, γιατί να σου κρατάει το ίσο ο άλλος; ούτε μόνος, μη το πεις αυτό, τό΄λεγε και το ξανάλεγε στον εαυτό του, πως κανείς δεν μπορεί να είναι μόνος, κι ας είναι περίκλειστος σε ένα σύμπαν χωρίς την συντροφιά των φίλων και των εχθρών.
Θα ζήταγε από όλους, αυτούς που μένουν δίπλα και παραδίπλα, κάποιες εξηγήσεις, αλλά στα πεταχτά, στα γρήγορα, όπως κάνουν στο δρόμο όσοι συναντιούνται μετά από ένα δικαστήριο, πεταχτά στα όρθια και χωρίς πολλά πολλά.
Γιατί το ένα, γιατί το άλλο, πάντα για κάτι που δεν αφαιρείται η αγνότητά του, άτιμη λέξη, έλα όμως που χρειάζεται που και που, το θέμα είναι να εύρεις τον άλλον εκεί που θα τον πόναγε αυτή η λέξη.
Θυμάται, μια φορά, είχε μιαν άσκοπη αντιδικία με κάποιον κάποτε φίλο, ακριβώς για αυτή τη λέξη και ό,τι έσερνε μαζί της, δεν μπορείς, τού λεγε αυτός ο κάποτε, να πιάνεις τέτοιες λέξεις σαν να είναι ένα στυλό ή μια τσάπα, άστες καλύτερα, μίλα σε ένα άλλο επίπεδο, την θυμάται αυτή την αντικατάσταση ακόμα: 
Ένα άλλο επίπεδο! 
Από την μιά (μεριά) μιά ύποπτη, κατά τα πάντα λεγόμενα, αγνότητα αθωότητα και από την άλλη (μεριά) ένα επίπεδο, με σημεία συντεταγμένες άξονες -- δε ξέρω πώς το διάολο τα λένε όλα αυτά και πόσα είναι τελικά. 
Μια στρατιά επιπέδων σημείων αξόνων και άλλων σχετικών απέναντι στην κουρελιασμένη στρατιά της αγνότητας, καμία τύχη, αν ειδικά ζείς σε μια διαφωτισμένη μεριά του κόσμου, δεν φτουράνε αυτά.
Θυμάται ακόμα πως αυτή η κουβέντα του είχε στρίψει το στομάχι, ήταν τόσο άγρια στην ουσία της που δεν μπορούσε να την αφήσει να ξεχαστεί, τριβέλιζε το μυαλό του με αυτό τον φανταστικό πόλεμο μεταξύ αξιομνημόνευτων γνώσεων και κουρελίδικων αξιών, δεν μπορεί, κάποιο δίκιο είχε αυτός ο δικηγόρος, μάρτυρας ήταν; δεν θυμάται, όλοι δικηγόροι είναι, πήξαμε στους δικηγόρους, δεν θέλουμε δικηγόρους, θέλουμε δε θέλουμε από παντού έρχονται και σε κοζάρουν με αγάπες και επιχειρήματα, τέλος πάντων.
Αν δεν ήταν αυτή η κουβέντα θα ήταν ακόμα πιο απότομος στα δικαστήρια του λόγου, ξέρετε τι εννοώ ως δικαστήρια του λόγου, αυτές τις κουβέντες όπου τίθενται από όλους τους πραγματικά ελεύθερους ανθρώπους οι όροι και οι καταστατικές αρχές των όντων τής περίλαμπρης ελευθερίας τους, ούτως ώστε τούτη να χυθεί πάνω και στα μυαλά και τις ζωές των αδαών όχλων, δεν τους λένε έτσι αλλά αν δεις με τι περιφρόνηση τους κοιτάνε, τους όχλους-τους, θα καταλάβεις πως όχλους τους ανεβάζουν όχλους τους κατεβάζουν.
Αν δεν ήταν το ένα και το άλλο, θα μίλαγε όπως είχε μάθει να μιλάει για το αθώον, υπήρχε αυτό, ό,τι κι αν σκαρφίζονταν οι εγκέφαλοι των δικηγόρων που λέγαμε, μαρτύρων κατηγορουμένων δικαστών ενόχων και αθώων εντός τής αιθούσης, τής διαδικασίας, του αχτίφ, ό,τι στο διάολο.
Όμως, το είδε άλλη μια φορά, ίσως την τελευταία και χαριστική, ως βολή πάντα, ότι αν ήθελε να κάνει μεταλήψεις σε φως και αν όντως πίστευε ότι το φως διπλώνει σε λέξεις, ότι το φως μιλάει και ακούει όπως μιλάει και ακούει το σκοτάδι, αν λοιπόν ήθελε να τα λέει όλα αυτά, εντός κάποιων ορίων βέβαια, θα έπρεπε να προστρέξει εις τους λειμώνας των ποιητάδων, άντε ψυχαναλυτάδων, εις την καλύτερη περίπτωση, και άντε να ήταν μόνον ένας μαρτυράκος σε καμία περιθωριακή δίκη, για την γενοκτονία ασήμαντων λαών, που όπως και να το κάνουμε, τα είπαν κι αυτά, "έδρεψαν κάποιους καρπούς δικών τους πράξεων", κι "είναι και μάσκες [ανεπιγνώτως, το παραδέχονται τούτο όλοι] κάποιων άλλων", δόλιων εργαλειοποιούντων αυτούς, αυτούς τους ασήμαντους λαούς. 
Κι έτσι όμως, πάλι θα πρέπει να έχει το στόμα σφαλιστό, να προσέχει τι λέει, το βλέμμα τής εξεταστικής επιτροπής των λόγων, δεν παντού, δεν του ξεφεύγει τίποτα, είτε ορθίως είτε πλαγίως, πάντως τίποτα δεν του ξεφεύγει, εφόσον δεν είναι ένα όποιο κι όποιο βλέμμα, περιέχει τον λόγο σε αναδιπλωμένη μορφή και έχει μονόκλ. 
Είναι όπως ήταν πάντα δύσκολο να μιλήσεις για το αθώον τελικά, δεν αρκεί να αναδιπλωθείς και συ σε μιαν ακτίνα διπλωμένων λέξεων που είναι σαν να επιθυμούν να ακούσουν και να κάνουν τον κόσμο ικανό να ακούσει, έστω και μια φορά.
Είναι δύσκολο, όταν ειδικά έχεις να κάνεις με ανθρώπους τόσο καλοκαμωμένους, όλα καλά τα έχουν συνταιριάξει, και τους καυγάδες τους και τα φιλιώματά τους.





Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..