Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Μη γράμμα..



Θέλω να σου μιλήσω, αλλά το ξέρω πως δεν έχεις χρόνο για τέτοια. 
Ίσως να μην με ξέρεις καλά, ίσως να με ξέρεις, ποτέ δεν θα μάθουμε, η ζωή μας δεν έχει χρόνο για τέτοια. 
Ποτέ δεν είχε, ένα πέρασμα ήταν από ζωή σε ζωή, από θάνατο σε θάνατο, χωρίς να μάθει κανείς τίποτα, δεν το θελήσαμε κι όλας. 
Με πιάνει ένα παράπονο, να μάθουν όλοι τα παθήματά σου, αλλά δεν γίνεται, ούτε είμαι τόσο ανόητος να το θέλω κι αυτό, αφού το ξέρουμε καλά οι δυό μας ότι δεν νοιάζουν κανέναν τέτοια παθήματα, ούτε θα γίνει τίποτα.
Τι θα γίνονταν εξάλλου; αυτό που μας νοιάζει όλους είναι να υπάρξουμε μια μέρα ακόμα και να αποστρέψουμε το βλέμμα, αφού και να μην το αποστρέψουμε πάλι τα ίδια και τα ίδια.
Θα κάτσω κάτω και θα γράψω ένα βιβλίο γεμάτο αστρικούς υπαινιγμούς για σένα, αλλά φοβάμαι μήπως το μάθουν τα άστρα και με διώξουν από την παρέα τους, είναι όρος να μην μιλάς γι' αυτά σε χυδαίους ανθρώπους. 
Ούτε αυτό δεν το τελείωσα σαν σκέψη, ξέρω τόσο καλά τα πράγματα πλέον που δεν με αφήνουν να τα αγαπήσω, να τα παραβιάσω με την αγάπη, ούτε τα πράγματα έχουν πια αγάπη μέσα τους να με δεχτούν, ο κόσμος είναι πάντα ξένος, αλλά εμείς το μάθαμε αργά αγάπη μου, καλύτερα ίσως. 
Ήδη κοιτάς αλλού, και περιμένεις να σου πω για τους φίλους μας, αλλά τι να σου πω που δεν το ξέρεις; 
Ζούνε και γκρινιάζουν χειρότερα κι από μένα, το φαντάζεσαι; κι όμως, έγινε κι αυτό.
Μια μέρα άκουσα τον Γ, να μου λέει πως δεν βλέπει φως πουθενά, κι έφυγα τρέχοντας, το φαντάζεσαι, ο Γ, να μην βλέπει φως; που έτρεχε τόσο γρήγορα πίσω από τον ήλιο, μάζευε όλες τις ακτίνες και μας τις έφερνε μαζί με το ψωμί.
Τώρα, όλα μοιάζουν αστεία μπρος στο φευγιό, χτές έμαθα πως την κοπάνησε ο Α, ούτε που κατάλαβε κανείς πως και που, μην τον είδατε, κάποιος μου είπε πως πέθανε, αλλά δεν τον πιστεψα αφού τον είδα στον ύπνο να γελάει μαζί μου, και μετά κάθησα και έκλαψα, ανόητα πράγματα, να κλαίς και να λυπάσαι με τους ανθρώπους, μπορεί και να σε στείλουν σε κανέναν παπά ή σε κανέναν γιατρό, θεός φυλάξοι.
Άνοιξα μια μέρα την πόρτα αποφασισμένος να έρθω κοντά σου, αλλά σε λίγα λεπτά θυμήθηκα τους λόγους που δεν θέλεις να έρθω ακόμα, σε πιστεύω, δεν θέλω να μου τους ξαναπείς, αν και δεν τους θυμάμαι καλά. 
Ξέχασα και τον αριθμό τους, 2, 3, δεν θυμάμαι καλά, θυμάμαι μόνον πως είναι σοβαροί λόγοι, σοβαροί σαν τον κύριο Χ, αλήθεια τον θυμάσαι; με την γραβατούλα του, την ευγένειά του; Τρελάθηκε, τον έκλεισαν μια μέρα στα ξαφνικά, τι έκανε ο άνθρωπος; έπιασε μια μέρα τον διευθυντή του από τον λαιμό και δεν τον άφηνε με τίποτα, σούσουρο μεγάλο, νομίζω τελικά βγήκε, ζήτησε συγγνώμη, πήρε και ένα επίδομα και ησύχασε. 
Περνάει ο καιρός και φοβάμαι πως αν δεν σε δω σύντομα θα τα ξεχάσω όλα, όλα θα τα ξεχάσω σε μιαν εικόνα των άλλων πραγμάτων, προσπαθώ να θυμηθώ πως είσαι με όλα αυτά, φαντάζομαι τις αντιδράσεις σου και γελάω, ακόμα γελάω πως έφευγες με αυτό το χαμόγελο, το σαρκαστικό.
Είναι όλοι τρελοί μου έλεγες, κι ήταν καλοί καιροί τότε, φαντάσου τώρα τι γίνεται.
Είναι όλοι τους λογικοί, τέτοια κατάντια, να είσαι λογικός όταν πρέπει να τρελαθείς και τρελός όταν όλα πάνε καλά, αλλά δεν πήγαιναν θα μου πεις, πάντα το έλεγες, δίκιο είχες. 
Ήρθαν οι τρελοί στα συγκαλά τους όταν τρελάθηκαν τα πράγματα, έτσι το φαντάζομαι, αλλά σκέψη είναι, χαζή σκέψη.
Μπορεί όμως κάτι να γίνεται έτσι. 
Αφού οι άνθρωποι πάντα κάνουν λάθος γιατί να μην κάνουν και τώρα; κάνουν λάθος τώρα να είναι σωστοί, όλα στραβά είναι και αυτοί τώρα θυμήθηκαν να είναι σωστοί σαν κατηχητικόπουλα.
Τι σου λέω τώρα; σκέψεις χωρίς έρμα, υποθέσεις κάνω για να καταλάβω, αλλά δεν καταλαβαίνω πολλά πιά, είναι όλα τόσο αθόρυβα, τώρα που χτυπάνε όλα τα τύμπανα οι θάνατοι και οι ζωές έχουν γίνει αθόρυβες, σιωπηλές, υποτακτικές, σαν να συρρικνώθηκαν στην ουσία τους και να μη θέλουν να ξαναϋπάρξουν, αλλιώς δεν μπορώ να καταλάβω τόση σιωπή.
Αλήθεια, πως πάει η μελέτη; έμαθα από ένα πουλάκι πως έφτασες στο τελευταίο κεφάλαιο τής μελέτης σου αλλά δεν μου είπε γιατί κόλλησες.
Υποθέτω πως δεν θέλεις να τελειώσεις, αλλά να, στο είπα και τότε που έφυγες ότι δεν θα τελειώσεις εύκολα χωρίς εμέναν τον γκρινιάρη, στο είπα, δεν μπορείς να αρνηθείς ότι στο είπα, και τώρα περιμένω αν θέλεις να απαντήσεις, πές μου δηλαδή, υπάρχει τέλος σε όλα αυτά; αυτό πρέπει να μου το πεις, έχω το δικαίωμα να στο ζητήσω, εδώ εξάλλου δεν έχουμε άλλο να κάνουμε, περιμένουμε απαντήσεις, έστω σε τέτοια αόριστα και εκλεπτυσμένα ζητήματα, είναι ένας τρόπος να περάσει ο χρόνος.
Περιμένω απάντηση, αν θυμάσαι βέβαια ποιός είμαι.
Γειά χαρά...








Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..