Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Το αδιέξοδο, πάλι..



Πρέπει να συνεχίσουμε να εντοπίζουμε το αδιέξοδο, πρέπει να βλέπουμε παντού αδιέξοδο, για να έχουμε μιαν μικρή ελπίδα να το αντιπαλέψουμε, να το κάνουμε ένα κουβάρι καλύτερα από πολλά αλληλοεξουδετερωμένα αδιέξοδα.
Αυτό το τελευταίο με την έννοια πως αν τελικά υπάρχει μια συνεχής μάχη για την ηγεμονία στον χώρο των ιδεών και των "σημείων", μάχη που δεν πρόκειται ποτέ να καταλήξει σε μια ξεκάθαρη νίκη του ενός επί του άλλου, τότε δεν πρέπει τούτη να την εγκαταλείψουμε στους γνωστούς "συμμετέχοντες".
Η παρουσία ενδιάμεσων, θολών για τους μανιχαϊστές, χώρων, όπου δεν θα επικρατεί η γνωστή βαρβαρότητα μεταξύ των αλληλοαγαπώμενων και αλληλομισούμενων εθνικιστοαντιεθνικιστών, θα ήταν ένα σπουδαίο επίτευγμα, αν και όντως είναι σπουδαίο να συμβεί άρα σχεδόν αδύνατον σε "τόπους" που ως εξαρτημένοι και σαθροί έχουν ακριβώς αυτή την ανικανότητα, να συγκροτούν δηλαδή αυτούς τους ενδιάμεσους, "θολούς" για τους άλλους, τόπους.
Δημιουργεί έκπληξη σε πολλούς, συνήθως καθημερινούς και "αλλοτριωμένους" ανθρώπους, το λυσσαλέον τής ιδεολογικής αντιπαράθεσης στον τόπο "μας".
Αλλά αν το δεις από μακριά, ακριβώς ως μάλλον αμέτοχος πλέον παρατηρητής, χωρίς καμία εμπλοκή σε έναν ή άλλον χώρο, θα δείς ότι τούτο είναι το απολύτως αναμενόμενον.
Τι περιμένουμε από τόπους που είναι διαπερατοί από όλες τις αλλότριες δυνάμεις και παίζουν παραπληρωματικό συμπληρωματικό ρόλο σε μια αυτοκρατορία την ίδια στιγμή που η θέση τους αυτή είναι υπό συνεχή εκβιαστική διαπραγμάτευση και αμφισβήτηση από τους ίδιους τους "συμμάχους" κυρίαρχους;
Περιμένουμε να υπάρξει Τίτο, Χό τσι μινχ, Μάο; ή μήπως, Μπολιβάρ, Μπ.Σάντς, Οτσαλάν, Αλιέντε; 
Δεν είναι καθόλου τούτο το αναμενόμενον, ακριβώς γιατί η χώρα είναι στριμωγμένη σε μιαν ειδική (όχι μόνον ιδιαίτερη) ενδιαμεσότητα, σε έναν ειδικό βρόγχο, και σε μιαν οριακότητα, για την οποία άνθρωποι γαλουχημένοι σε άσπρο μαύρο, σε εθνικισμούς και διεθνισμούς του εγχειριδίου ή του λακανικού σεμιναρίου, ή ακόμα και των αυτονόμ μητροπολιτικών ταξικών πολυτελειών, άνθρωποι τέτοιοι λοιπόν, δεν έχουν ούτε μια στο τρισεκατομμύριο την πιθανότητα να την αντιληφθούν.
Η χώρα είναι "φτιαγμένη" έτσι, και ειδικά όσοι αποκτούν "εδώ" παιδεία και μόρφωση και κουραφέξαλα (οι συντριπτικά περισσότεροι διανοούμενοι ή διανοουμενίζοντες) είναι "φτιαγμένοι" έτσι, για να μην υπάρξει άνοιγμα σε "κεντριστικές" συνθετικές θέσεις, ή σε ανάδυση ανάδειξη αμυντικών δημοκρατικών εθνισμών και μετριοπαθών διεθνισμών.
Ό,τι χρειαζόμαστε ακριβώς αυτό μας λείπει, και αυτό που μας λείπει δεν θα μας "δοθεί", για να το χρειαζόμαστε συνέχεια και να είμαστε τα αέναα παρακολουθήματα κάποιου δυτικού ή "ανατολικού" διδασκάλου, χωρίς να υπάρχει η περίπτωση να σκεφτούμε μόνοι μας για την μη εγωτική αλλά ωστόσο πραγματική πάρτη μας.
Τελειωμένα πράγματα.
Στρώνετε όλοι σας το χαλί, αν είμαστε άτυχοι και πέσουμε σε βράχο, ή αν απλά εκφραστεί σοβαρότερη πολιτικοστρατιωτική κρίση, στρώνετε το χαλί λοιπόν για τον πιο σκληρό και αυτογενή πλέον εθνικισμό και δεξιό μιλιταρισμό.
Δεν θα σας ακολουθήσω ούτε στην θυσία ούτε στην κόλαση, δεν μπορώ να αντλήσω από θυσίες και κολάσεις καμία απόλαυση, όπως εσείς μάλλον.
Αυτό που επιλέξατε είναι δικό σας αντικείμενο απόλαυσης ή υπεραπόλαυσης, δεν με αφορά, αλλά δεν αφορά επίσης και τον καθημερινό "αλλοτριωμένο" άνθρωπο αυτής τής χώρας.









Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..