Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Δομή εισόδου στο σημαίνον..


Η τάξη εισόδου στο σημαίνον δεν παθολογικοποιείται ή παθολογικοποιεί το "δόκιμο" υποκείμενο ως να ήταν (ως τάξη εισόδου) μια ήδη δομημένη δομή έτοιμη κατά κάποιον τρόπο να απαλείψει την κατάσταση τής σημασίας και όλα τα συνοδά ουσιαστικά στοιχεία τής σημασίας που η ίδια εξάλλου αναδύει (ως ενότητα δομής εισόδου στο σημαίνον και τάξης του σημαίνοντος), όπως το ερώτημα της γέννησης και του θανάτου, το ερώτημα τής προέλευσης των όντων και τής παρουσίας εντός τους μιας κατάστασης παρ-ουσίας που συνέχει το ον παρά την συνεχή εξαφάνισή του.
Είναι προφανές στον διαφωτισμένο ότι ακόμα και το ερώτημα των ερωτημάτων, ως μια αλλόκοτη ενίοτε σύνθεση των παραπάνω (ερωτημάτων), δεν μπορεί να διαφύγει της δομής του σημαίνοντος ακόμα κι αν επιστρατευτούν όλες οι τακτικές-στρατηγικές τεχνασμάτων προς την διόδευση μιας εξόδου, με σκόπο άραγε τι; να ανακαλυφθεί η σημασία ατόφια; 
Ξέρουμε πως σημασία ατόφια δεν υπάρχει, παρά όντως ως μια απελπισμένη απάντηση ψευδοαπάντηση στα ερωτήματα ή στο ερώτημα από ένα (παθολογικό) υστερικό υποκείμενο, το οποίο στην πραγματικότητα προσπαθεί δια τής απαντήσεως τούτης (τής εκάστοτε απαντήσεως) να αναδιατυπώσει το ερώτημα ή εν πάση περιπτώσει να θέσει το ερώτημα με έναν τρόπο τέτοιο που ίσως να εκπέμψει κάποια ρινίσματα σημασίας, αφορώντα πάντως, δυστυχώς για τους ρομαντικούς τής σημασίας, συνήθως αυτό που λέμε μια κοινή και περιορισμένη παθολογική ιστορία του ίδιου ως ίδιου.
Θα μπορούσαμε ωστόσο να βρούμε σε ένα σύνολο υστεριών, ούτως ειπείν σε μια κοινωνική υστερία, ένα νόημα που να ακουμπά το άγνωστο έδαφος μιας σημασίας;
Και πάλι θα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί, εφόσον δεν υπάρχει κάποια (γνωστή ακόμα, ίσως) συνεκτική ουσία που να ενώνει τις υποκειμενικές υστερίες και να τους δίνει ένα γενικότερο υπερυποκειμενικό ή διυποκειμενικό ή διαϋποκειμενικό "περιεχόμενο".
Το κωμικό μερικές φορές είναι πως αυτοί που κατηγορούν ή κατηγορούσαν κάποιους για την εμπλοκή τους σε μεταφυσικά υποδείγματα ερμηνείας περί την κοινή ουσία, έχουν οι ίδιοι υποκύψει σε μια ανάλογη γενίκευση και ταυτοποίηση, ίσως και στιγματισμό, των όποιων "άλλων" αντίκεινται στην όποια δική τους ταυτότητα σημειοποίησης, άρα και ερμηνείας, του κόσμου.
Η λιβιδολογία δίνει και παίρνει στον ωραίο κόσμο (άσχημος είναι) τής νεώτερης (μετα-)διαφωτίσεως, τα έχουμε πει από δω και δεν πρόκειται να μιλήσουμε τώρα (άλλο) περί τούτου.
Το δικό μας ερώτημα περί όλων αυτών το αναδύουμε και με τα δικά μας τεχνάσματα, μην νομίζετε πως δεν κατανοώ ότι κατανοείτε τα τεχνάσματά μου, και πως έχω την ψευδαίσθηση ότι πέφτετε μέσα τους.
Είστε, όσοι το κατανοείτε, τόσο ανόητοι που τα καταλαβαίνετε όλα, με λίγα λόγια δεν έχετε και πολλές ελπίδες σωτηρίας, ήτοι απωλείας.
Για την ακρίβεια δεν έχω και πολλές ελπίδες πως θα σας παραπλανήσω και θα σας οδηγήσω εις τον δρόμο της απωλείας, ήτοι τής σωτηρίας μέσα στην κραυγή τής σημασίας ή του Ζώου.
Η παιδεία σας και η διαφώτισή σας δεν σας επιτρέπει να αντιμετωπίσετε το φαινόμενο τής διερώτησης σαν κάτι άλλο από ένα σύμπτωμα μιας παθολογικής ή παραπαθολογικής υστερίας ή ακόμα και ψύχωσης, άσχετα αν μερικοί από εσάς είσαστε τόσο έξυπνοι, εντελώς ηλίθιοι δηλαδή, ώστε να αναγνωρίζετε και τον εαυτό σας μέσα σε όλο αυτό.
Το πρόβλημά μου, αν μπορώ να το ονομάσω έτσι, είναι σχετιζόμενον με την ίδια την δομή εισόδου στην τάξη του σημαίνοντος και την ίδια την αυτούσια ή μη αυτούσια αυτουσιότητά της ως τάξης του σημαίνοντος.
Η ίδια η δομή εισόδου στο σημαίνον περιέχει (άσχημη λέξη, έ;) μια μεταβατικότητα και έναν ρέοντα λειτουργικό χαρακτήρα, αυτό νομίζω μπορούμε να το κατανοήσουμε ακόμα και αν δεν έχουμε την τύχη/ατυχία να λακα*υνα*νιστούμε.
Θέλω να πω, η δομή=υπερεγώ ως δομή εισόδου προς το σημαίνον και την τάξη του, είτε θεωρείται ταυτή με το οιδιπόδειον (όλος ο φροϋδισμός μαζί, μέσα στα σκατά πάντα) είτε ως μια σχετικά αυτόνομη δομή, όλη αυτή η δομή λοιπόν (και ακόμα και η "πατρική αρχή", όπως την έχουμε αποσυνδέσει αλλού), είναι μια ομοιωματική αρχή, ένα σύστημα ροής, μια είσοδος, ένα συνεκτικόν αλλά κενόν, αν και συνεκτικόν.
Οπότε, με δεδομένη την ροϊκότητα και το διαλεκτικόν σαφές-ασαφές της, τούτη η δομή ήδη αποτελεί ένα ερώτημα, περιέχει (άντε πάλι!) μιαν προϋστερική δομή ή συμπτωματολογία, ή αν θέλετε είναι κάτι που διαφεύγει τόσο τής (καθαρής) συμπτωματολογίας ή τής (καθαρά) δομικής καταχώρισής της.
Περί τίνος όμως πρόκειται;
Στην επόμενη δημοσίευση..









Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..