Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Η σκηνοθεσία του μαζικού εγκλήματος, ή αλλιώς, η Ιστορία...



Όπως με το γιουγκοσλαβικό, όπως με την Βοσνία και το Κόσοβο, όπως με τα ελληνοτουρκικά, όπως με το ουκρανικό, όπως με το κουρδικό, όπως με το παλαιστινιακό, όπως με την Συρία, όπως με όλα, ένα πηχτό σκοτάδι, ένα μαύρο, χωρισμένο σε αλληλοφωτισμένα σκότη, όπως όταν φωτίζοντας τον έναν φονιά να κρύβεται ο άλλος και αντίστροφα.
Ποτέ μια ολότητα διαύγασης, είναι και αμάρτημα μάλλον να ομιλεί κανείς σήμερα για ολότητα, ψυχαναλυτικόν αμάρτημα, το μόνον που δικαιούνται οι άνθρωποι είναι να παίρνουν θέση στην μία ή την άλλη ηγεμονία του ετεροκαθορισμού, αν και συνεχίζοντας την ζωή τους σε ένα σύστημα παραγωγής και (κατανομής τής) παγκόσμιας ισχύος επιθυμούν πότε πότε να μάθουν, όσοι το επιθυμούν κάποιες στιγμές και αυτό.
Αλλά ούτε έτσι δεν είναι δυνατόν να είναι αθώοι όπως ποτέ δεν τους γέννησε κανείς, άλλο ένα αμάρτημα, να είσαι άγραφος σαν τον πίνακα των στοιχείων πριν ακόμα αυτά σχηματιστούν πάνω του, ας αφήσουμε όμως την λέξη αυτή, ας πούμε τίποτα, το Τίποτα ένδοξον και μοναχικό στους μόνους τόπους που πραγματικά υπάρχει και θα υπάρχει.
Αναβοσβήνουν τα φώτα και μερίζεται ο κόσμος, ένα μοναδικό πλάσμα απαρνιέται τα ονόματα και φεύγει όπου φύγει φύγει, κι ό,τι κι αν γίνει δεν επιθυμεί πιά, δεν θέλει τίποτα,  ούτε το Τίποτα, μόνον να φύγει στον ανέφικτο και ανύπαρκτο προορισμό ενός τόπου που δεν θα είναι, δεν θα είναι καν ένα δεν-θα-είναι.
Που όμως; πως θα σωπάσει η ορχήστρα των πόλων, των διπόλων, των τρι-πόλων των πολυ-πόλων; πως θα ακουστεί η μουσική της άφατης σιωπής, τής σιωπής που σιωπά και δεν κραυγάζει τον εαυτό της αποζητώντας κι αυτή ένα βλέμμα, ένα κάτι που να δείχνει ενδιαφέρον προς έναν σκοπό;
Όσο και να φαίνεται άσκοπο και ανόητο να το λες, αυτό έχει σημασία, να πέσουν πραγματικά όλες οι σημαίες των όντων, ακόμα και οι σημαίες που σημαίνουν τον πόλεμο στις σημαίες, και να υψωθούν αυτά τα ίδια τα όντα στο πρόσωπο καθημερινών ανθρώπων, χωρίς τούτο να μετατρέπεται συνέχεια σε μιαν άλλη ρητορεία, σε έναν ακόμα σκοπό να καταληφθούν τα πάντα από μια σημαία και από ένα μαρκάρισμα.
Αλλά δεν πέφτουν οι σημαίες και τα λάβαρα μόνον αν ρίξεις τα δικά σου, ή αν ρίξεις τις/τα τού εχθρού, αυτό κι αν είναι φενάκη, αυτό κι αν είναι ψέμα, ούτε έχει σημασία να αποδίδουμε τελικά στις σημαίες και τις αντι-σημαίες τόση σημασία, αφού η διαφυγή των όντων από τον εγκλεισμό τους μπορεί να μην είναι δυνατή να συμβεί αποκλειστικά ή μόνον μέσω μιας διακοπής όλης αυτής τής σκηνοθεσίας αλληλοετεροκαθορισμών και σκοτοφωτισμών ή φωτοσκοτισμών (αντιπάλων και φίλων) αλλά δεν είναι επίσης δυνατόν να συμβεί χωρίς τούτη, την διακοπή.
Οπότε, αν μη τι άλλο, και όλη αυτή η παράλληλη ή διαγώνια, οριζοντιοειδής ή καθετοειδής διαλεκτική σκηνοθεσία περί υπέρβασης και χωνέματος του κακού θεατρικού έργου που λέγεται ιστορία ή αλλιώς μαζικό έγκλημα, δεν μου λέει τίποτα πια, άσχετα αν παραμιλώντας πάντα, κι εγώ κάπου εκεί θα ζω, αν και όχι ολάκερος, όπως όταν είσαι ένας άνθρωπος που πιστεύει ή δεν πιστεύει τίποτα..




Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..