Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Χιμαιρώδης κολυμβητής..



Κατηφόριζαν οι παρέες στην θάλασσα
έγνοια τους στην αμμουδιά να αφήσουν
τις τελευταίες νύχτες,
μπας και γυαλίσει ο γυαλός
χαρίσει κανένα χάδι
δια τας δυσκόλους ημέρας,
Φεύ!
Αν και γυάλιζε ο γυαλός
κράταγε μέσα του όλα τα είδωλα
Κανείς δεν ήξερε την τύχη τους
Άλλος μας είπε πως γίνονταν μαργαριτάρια
Άλλος βούταγε, τά φερνε στον αφρό
μα τον ρούφαγε αμέσως ο βυθός,


Πάντως, σε μιαν στημένη χίμαιρα
χαρούμενες οι παρέες κατηφόριζαν
στην θάλασσα
να αφήσουν και να τραγουδήσουν
τό που έγνοια τους ήταν να αφήσουν
όχι δα να ξεπροβάλλει ξανά, το ήξεραν
όχι δα,
μπορεί και να φοβόντουσταν, 
το δα,


Οι τελευταίες νύχτες, α!
Πόσο τις τραγούδησαν πάλι,
Μαζί τους ενώθηκε μια αδέσποτη φωνή
α! ήτο το κερωμένο τους σύμφωνο
φωνηεντικό σύμφωνο,
όπως το έψιλον όταν χρίζεται σίγμα
ή το ίδιο το άλφα, α! σαν πιστέψει βαθιά
σαν βαθιά πιστέψει ωρέ 
ότι θα φτάσει
ως το ωμέγα,
για τέλος δεν μιλάμε;


Ε να, και αυτό το τέλος των αμέριμνων
καλοκαιρινών [που λέγαμε]
διερχόμενο από μια χίμαιρα, θες δε θες
βρήκε ένα σύμφωνο, φωνήεν ήτο
χρισμένο σε κοινή αλήθεια,
κάπου εκεί ο παρείσακτος, που λέγαμε,


Νομίζω καταλάβατε [άρα],  ότι
υπήρχε εκεί κι ένας πιστός
που άπιστος όντας ωστόσο
ωστόσο πάλιν διέρχονταν το τραγούδι
όπως είναι κάθε, τραγούδι, κάθε,
και ενώνονταν εις ήχον πλάγιον 
φωνηεντικών συμφώνων
ή νέτα σκέτα φωνηέντων,


Και οι χιμαιρώδεις κολυμβητές
ήντουσταν ενήμεροι
για φωνήεντα, σύμφωνα, 
Κάτι ακουστόν
[ως μαγεία παραχαράκτου ηλιακών ακτίνων]
τους είχε συνεπάρει και τούτους,
Ακουστά μεν αλλά με δάκρυα και λυγμούς
όπως να ακούς Μπετόβεν
και να πλαντάζεις κάτω σαν σαύρα
με δάκρυα και λυγμούς ανάρμοστους
αλλά είναι αληθινοί, τι να κάνεις;
Να τους αρνηθείς την αλήθεια-τους;


Όπως λοιπόν, δια τής ακουστής ή φήμης
έμαθαν για τις μεταμορφώσεις 
των φωνηεντοσυμφώνων
Έτσι, γιατί να μην ενώσουν μαζί
εαυτούς και τούτο τον ξεκάρφωτο;
έλεγε κι αυτός α!
θυμάστε νομίζω [για] ποιόν λέω 
[δεν διαβάζετε τώρα και την Ιλιάδα]


Η νύχτα, η νύχτα τούτη
των πολλών αναμνήσεων
των αποφασισμένων να βυθιστούν
σε μάταια φωνήεντα, χωρίς τύχη
[ή έστω μοίρα σκαφανδροφόρου]
είχε μέσα της έναν πιστό, αλλόκοτο
[τι δεν χρειάζεται να το πω, το αλλόκοτον,
αλλά την δόξα να μην του την στερήσω]
Το κοινόν γράπωμα 
πιστών απίστων, σε μια κατάβαση
χωρίς ελπίδα βύθισης
[τρελές επαναλήψεις]
δεν είχε ήχο, για εικόνα
ας μην μιλήσουμε, για ήχο,
αλλά ούτε γράμμα, ούτε γραφή,


Οι μεταμορφώσεις του παρείσακτου
θα τις έλεγες βουβές,
όμως ακούγονταν κι αυτός,
ήταν εξάλλου γνωστός τροβαδούρος
εξασκημένος σε σπουδαιότατες σφαγές,
Κάπου θα έλεγες πως τους καβάλαγε όλους
με την γλυκοφωνάρα του
το α!-του ήταν μεγάλο και καθαρό, ένα Α!
κανονικότατο, 
όχι ολοστρόγγυλο, αλλά κάπως κύρτωνε
με τρόπο ηγεμονικό, όχι παίζουμε,
Κι εκεί ως συνωμότης δολιότατος
έκανε την λαδιά,
όπου ά και Α, νά σου ένα Σίγμα, 
στο τέλος πάντα το Ωμέγα, για ξεκάρφωμα
[Το Ωμέγα είναι πάντα το ξεκάρφωμα
των συμφώνων, και όχι το τέλος, παιδιά μου]



Θα περιμένετε το τέλος να σας πω
και αν υπήρξε κάτι, τελικάΩ.
Πόσο μάλιστα, αν έγινε το θάμα
της φανερωμένης ουσίας, στο γυαλό γυαλό,
Μα δεν θα σας πω ακόμα
γιατί ζω ρε διάολε!





Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..