Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Η Δύση, λακανικά πεθαίνει..



Περιορίζοντας ο κύριος Λακάν την σημειακότητα ως καθεαυτόν σε ένα προ-ανθρώπινο κυρίως, σε μια στοιβάδα του όντος εις την οποία δεν υφίσταται κάτι άλλο από ένα σήμα, έδειξε πέραν των άλλων αστικών κοινοτοπιών του ότι διαπερνάται όχι μόνον από το γνωστό (έλλογο βέβαια) μίσος απέναντι στο Ζώον, την ζωή των μη ανθρώπινων όντων, αλλά και (ότι διαπερνάται) από μιαν εκδοχή εννόησης του μη αποκλειστικά σημειακού τής γλώσσας κατά την οποία όλα εν τέλει καταλήγουν σε ένα οικειοποιούμενο νοηματικό περιεχόμενο.
Και τούτο συνέβει παρά το γεγονός βεβαίως ότι το σημαίνον ως ένας λαβύρινθος μετατοπίσεων και δυαδικών παραγωγών δεν ορίστηκε ως έχον όντως περιεχόμενο.
Το κρίσιμο σημείο τής μη σημειακής σημειακότητας του εννοούμενου λακανικώς ως σημαίνοντος είναι η μη αναγνώριση, παρά το αντίθετο λεγόμενο αν και υπαινικτικά και τούτο λεγόμενο, της ριζικής ετερότητας του Λόγου και του λέγειν, άρα η μη αναγνώριση του παράδοξου και του απειθάρχητου από το ον-Λόγος στοιχείου του ίδιου του Λόγου-λέγειν.
Ο πιθανός κόσμος της σημασίας, το πηγάδι των σημασιών όπως μας το λέει ο κύριος Ζακ, είναι ένας τόπος όπου βέβαια μπορεί η σκέψη ή η βίωση να βυθίζεται διαρκώς, αλλά ταυτώς θεωρείται πως είναι και θα είναι ένα ξένον και μάλιστα ένα αδιάφορον ξένον για την μεταδιαφωτισμένη διανόηση.
Εξορίζεται ούτως το ξένον και το ριζικά αλλότριον του Λόγου και ο (λακανικά κατεβασμένος) Λόγος τούτος παρά το αχανές των δυαδικών του σημάνσεων και νοημάτων παράγεται ως ένα σαφώς περιορισμένο στο ανθρώπινο σημαίνον ον-Είναι.
Δεν είναι διόλου τυχαίο που ακόμα και οι "ανοιχτότεροι" μεταλακανιστές ή ακόμα και φαινομενικοί αντίπαλοι του μάγου της δυτικής φυλής Ζακ, ζούνε και θα ζούνε πάντα εις αυτή την παράδοξη αναπαραγωγή και εμμονή στην δυαδικότητα, την ούτως σημασμένη και εξορθολογισμενη δυαδικότητα, η οποία αν και ψευδοεπεκτείνεται εις ένα άπειρο και εις ένα αχανές δεν παύει να περιορίζεται στο οντικό αυτής καθαυτής τής δυαδικότητας και στον σκοτεινό κόσμο της δυτικής εξόρισης του Εν-ός.
Μπορεί τώρα, με την έφοδο του ριζοσπαστικού Ισλάμ, να έχουν σφίξει πολλοί δυτικοί κώλοι, και να υπάρχει αιφνιδιασμός από το πάλι αναδυόμενον Εν, αλλά παραταύτα ελπίδα ο μεταδιαφωτισμένος να ξαναδεί το Εν δεν υπάρχει, το έχει ρίξει το παιδί του για πάντα στον κόσμο με τους καθρέφτες, άλλο που τούτος ο κόσμος των κατοπτρισμών και των αλληλοαποκλεισμών και αλληλοσυναφειών των εκάστοτε δύο πόλων κατόπτρων δεν είναι ο κόσμος του φαντασιακού και των άμεσων κατοπτρισμών. 
Αυτό μην σας ξεγελάει, εφόσον στον μεγάλο κόσμο των πολλών Λόγων, των πολλών (μη-)ταυτοτήτων, των πολλών εκδιπλώσεων των δυαδικοτήτων των σημαινόντων του σημαίνοντος, δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει Έν-ωση, δεν υπάρχει περίπτωση να ικανοποιηθεί η πραγματική επιθυμία που είναι προς το Εν, δεν υπάρχει βέβαια η δυνατότητα να υπάρξει πάλι σεβασμός προς την ζωή-ζών-ζώον, και επίσης παρά τα εξωτερικά φαινόμενα δεν υπάρχει η πιθανότητα να αναδυθεί και να αναπτυχθεί η έννοια και η κατάσταση τής ίδιας καθαυτής τής σημειακότητας, ακόμα και του Λόγου-λέγειν ως ριζικού ξένου προς τον οντικό κόσμο.
Δηλαδή, κάθε δρόμος που οδηγεί και στην άμεση ζωή (αλλά) και στην δημιουργική ξένωση από τούτη αλλά με οδηγό τον Λόγο και τα ιδανικά του, είναι λακανικά αποκλεισμένος.
Η Δύση, λακανικά πεθαίνει..

(Συνεχίζεται)




Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..