Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Ερωτήματα, α-Α μικρομέγαλον και ακεραιοανήμπορον,



Έχω κάποια θεματάκια, ίσως να μην σας ενδιαφέρουν, οπότε τι θέλετε και έρχεστε εδώ;
Γουστάρετε λοιπόν, το απολαμβάνετε, οπότε ο δρόμος είναι στρωμένος για να σας τα εξηγήσω στο πλαίσιο εκείνο που συμφέρει κάθε πονηρό εραστή, ο οποίος μαζί με την απόλαυση που προσφέρει παίρνει και άλλα πράγματα, οφέλη ας πούμε, ή πετυχαίνει να περάσει τις ιδέες του για κάποια πράγματα, πράγμα το οποίο είναι ένα μάλλον παράξενο όφελος αλλά είναι και αυτό όφελος.
Καλά δεν τα πάμε; μπορούμε ακόμα καλύτερα, όσο μάλιστα δεν τολμάτε οι μεγαλύτεροι "εχθρικοί" ανταγωνιστές μου στο κοινό αντικείμενο να μου φέρνετε ανόητες αντιρρήσεις, γιατί αντιρρήσεις θέλω και επιθυμώ, ανόητες αντιρρήσεις δεν θέλω αν και μπορεί να τις επιθυμώ, που ξέρεις, η ανοησία μπορεί και να επιθυμείται, ο Λακάν ξέρει, εμείς τι να ξέρουμε;
Θέτω ερωτήματα, μπορεί αυτό να είναι τελικά ένα υστερικόν φαινόμενο, μάλλον έτσι εννοείται από τους πάντες αναλυτές, είναι και πολλοί οι άτιμοι, ο κάθε μαλάκας αριστεριστής αγάμητος έχει σήμερα θέσει εαυτόν στον ρόλο του αναλυτή ψυχαναλυτή, όλα τα ξέρουν για όλα έχουν άποψη, να μην φορέσουν ψυχοπολιτικές και προσωπικές κουστουμιές όπου δεν τους βολεύει να απαντάνε σε ερωτήματα;
Όπως καταλάβατε έχετε μπλέξει άσχημα, πολύ άσχημα, και λόγω του μη κοινού (μεταξύμας) σημασιακού φορτίου κατά την ανάλυση των πραγμάτων είστε υποχρεωμένοι να απαντήσετε σε κάποιο κοινό πεδίο, κάποιο θα υπάρχει.
Αν το ρίχνετε στην ψυχ-ανάλυση μαθαίνω και γω, μία σας και μία μας ή μία μου, ξέρετε, όλοι ξέρουν να μελετάνε, και αν σκυλιάσουν μπορεί να κάνουν μεγάλη ζημιά, κι ήρθε η ώρα τής μεγάλης ζημιάς, αν χρειαστεί τέρμα τα δίφραγκα.
Τα μαθαίνουμε τα κόλπα, αν θέτε τα λέμε αλλιώς, μάθαμε και τι σημαίνει τελικά καθηγητής και μάλιστα δυνάμει, και θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα, άρα;
Έχουμε λοιπόν μια νέα γενιά εξεγερμένων που τώρα αρχίζει να κορυφώνει την παράνοιά της και την αλήθεια της, το δάχτυλο σηκωμένο να δείχνει τον "μικροαστό", έχουμε τους παλιούς καθηγητές, έχουμε ένα φορτίο σημασιών κάπως διάχυτο παντού, όπως παντού, και ας μην ξεχνάμε, έχουμε πάντα τους δεξιούς τους αντιδραστικούς, το παπαδαριό (υπάρχει κι αυτό), έχουμε και ένα πράγμα, το οποίο υπάρχει πάντα και παντού, το οποίο είναι το μη νοητόν το αόριστον τής κοινωνίας, λέμε κοινωνία γιατί δεν έχουμε άλλο εύκαιρο όρο.
Επίσης, έχουμε παραδίπλα, ποιόν; τον Ερντογάν!
Αλλά το παιδί αυτό δεν θα μας απασχολήσει εδώ, τα έχουμε πει και αλλού περί τούτου, κάπως άκομψα, άρα δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνουμε..
Περιμένω πάντα την εκτέλεσή του, αλλά αυτό δεν είναι κάτι το οποίο θα έπρεπε να επιμένω, αν και εισακούσθην, όχι προσωπικώς βέβαια, μη λέτε πως είμαι νάρκισσος, ζήτησα την εκτέλεσή του πολύ πριν γίνει κάτι επ' αυτού συγκεκριμένως αλλά και κάπως αορίστως, αφού δεν έχει ακόμα διευκρινισθεί τι έγινε τελικά. 
Πάντως, ως ένας επιθυμών προφήτης συντονίστηκα με τον "αμερικάνικο ιμπεριαλισμό", κάπου μου τα χάλασε ο ρωσικοπουτινικός παράγοντας, και περιπλέχθηκε η κατάσταση.
Όλα αυτά ήταν επιθυμητικοί συντονισμοί μέσα από την κάμαρή μου, δεν υπάρχει περίπτωση να εισακούσθην κυριολεκτικώς, το βλέπετε νομίζω, κάπως έτσι την βαράει σε μερικούς, τους βγαίνει μια φορά, συντονίζονται με κάτι ευρύτερον και την ψωνίζουν τελικά, εμείς, δηλαδή εγώ, δεν την ψώνίσα(με) ακόμα, αν και οι μ-λ ή μ-μ (το μ-μ μπορεί να μείνει μ σκέτο, αυτή είναι η ορθότερη καταγραφή του), αν και τούτοι λοιπόν, δίπλα και οι αναλυτές που είπαμε, προτιμούν να μιλάνε σαν να είναι οι δομές αυτοπροσώπως, άλλο που είναι αυτοπροσώπως, μιλάει μια δομή ως εγώ; όχι βέβαια, έτσι λένε και έτσι μας ψήνουν ότι λένε, αλλά ξέρουμε ότι αυτό λένε, οπότε τους έχουμε για τον πούτσο, άλλο είναι το θέμα μας.  
Είδατε, είπα να ξεπετάξω τον Ταγίπ, και κόλλησα μαζί του, δεν ξεκολλάς έτσι με τον Ταγίπ και κάθε Ταγίπ, άλλο όμως είναι το ζητούμενον, το ζητούμενον είναι το υστερικό υποκείμενον, η Υστερική που λεν εις αργκόν φροϋδική, και κατά πόσο είμεθα υποχρεωμένοι να ομιλούμε ζητώντας απαντήσεις χωρίς τούτο να θεωρείται πως ζητάμε να μας γκαμήσουν, γιατί αν δεν το ξέρετε, όποιος μιλάει εντόνως και όχι λε-λο-γι-σμέ-να, είναι ύποπτος, τον ρίχνουν στο τραπέζι της ανατομίας, φαντάσου να έχει και ερωτήσεις πάθους, την έβαψε ο άνθρωπος, υπάρχει το στίγμα έτοιμον.
Όμως κάποτε υπάρχει, όπως είπα αρχικώς, το αιτούμενο απαιτούμενο κοινό πεδίον.
Υπάρχει; 
Λένε, ποιοί;, ότι υπάρχει.
Σε αυτούς τους ποιούς όμως λέω εγώ, που δεν είμαι αριστερίστικο αρχιδάκι, ότι λένε ψέματα, ο διάλογος έχει τελειώσει πριν αρχίσει που λεν.
Τι είναι ένας διάλογος πριν αρχίσει;
Δεν είναι, είναι ένα όλον, ή μήπως ένα μη όλον;
Γειάσου Ζακ με τα ωραία σου! αυτά είναι που κάνουν τη ζωή μας νοηματογαμημένη, κάτι τέτοια περί μη όλου με κάνουν να χύνω δάκρυα μίσους, θέλω να αρχίσω πάλι τα βρισίδια, αλλά όχι, ως εδώ, το ζήτημα είναι να το λύσω το θέμα.
Πολλά θέματα μαζεύονται, πολλά ρε γμτη.
Και αυτά περιστρέφονται τελικά γύρω από την μη ολότητα "τού" (συμβολικού, ούτως ειπείν) θήλεως, το ζήτημα "τού" κοινού τόπου και φυσικά σχετίζονται με τι άλλο; με το θέμα του ευνουχισμού.
Θα ήθελα μια γνωμάτευση περί τούτων, αλλά ήδη έχω περιμένει πολύ, άσε που ο Δήμος μάλλον καράφλιασε και ή συγκροτεί απαντήσεις σε άλλα θέματα σχετικά ή με έχει σικτιρίσει, αλλά πάντως τον φόρτωσα με ερωτήσεις κι αυτόν.
Είδα και ένα σήμερα που με έκανε να αγαπησωμισήσω πάλι τον Ζακ, είπε πως το υπερεγώ λέει "απόλαυσε!", ε μα αυτό είναι άλλοέναδεδομένο, εκεί που λέω εγώ το ξέρετε όσοιμεδιαβάζετε ότι γουστάρω υπερεγώ και πρέπει έρχεται ο Ζακ και κάνει κάτι περί επιτακτικού και απόλαυσης, χωρίς να λέει, εκεί που το διάβασα, ότι τούτο είναι συναφές με το σαδιστικόν στοιχείο, μήπως το λέει αλλού; θα δούμε. 
Πάντως η μη απόλαυση που δεν πρέπει και δεν είναι, τόσα και τόσα κάνει ο άνθρωπας (ο Ζακ) για να μην αφήσει την γυναίκα να ολοποιείται, αλλά είναι η "γυναικεία" απόλαυση, που εν πάση περιπτώσει κάνει την μέλισσα και την γύρη, τα άνθη και τις περιπέτειες των ανέμων παρα-λογικές υποθέσεις σημείων που φέρονται μάλλον μόνον από γυναίκες αν είναι να κάνει έρωτα ο παπάρας (ο άντρας) και όχι να διατρήσει πάλι τον φαλλό του με τον ίδιο τον φαλλό του (είμαι καυλός Ζάκ;), αυτή λοιπόν η απόλαψη, έχει σχέση με ερωτήματα όπως:, πόθεν έρχεται το αδιέξοδον ανθρωπιδών υπό την σκέπη υποστηρικτών ΤΟΥΣ που σφυρίζουν τραγουδάκια για το εδώ και το εδώ και το εδώ και μόνον εδώ;
Πόθεν;
Μήπως από την εμμονή αυτών (των υποστηρικτών) να απολαμβάνουν πολύ το δικό τους και μάλλον στενούρικο διανοητικό/ιδεολογικό αδιέξοδο;
Απ(ο)λαμβάνουν το αδιέξοδο, και όχι μόνον αυτό, το κατά-δικό τους, και έχουν την πρόθεση επιθυμία γκάβλα, που υλοποιήθηκε τελικά, κατά λάθος και σκόπιμα κατά λάθος, τυχαία αναγκαία, να αποκτήσουν και γιόκες κόρες, έτοιμους/έτοιμες (καλά γαμώ αυτό το οι/ες, χύσιμο αριστερί), να συνεχίσουν το ίδιο βιολί, βιολί βιολάκι.
Δεν υπάρχει χώρος εκεί, δωνά εδωνά νταζάϊν, για ερωτήματα, και κοινούς τόπους, εκτός κι αν κάτσει κανείς να τον γκαμήσουν πρώτα, ε τότε για τους αριστεριστές υπάρχει κοινός τόπος.
Μ<ι>λά-με για πολύ αντιπατριάρχεςς τα άτομα..
Μα καλά ρε φιλάρ, ποιά είναι τα ερωτήματα;
θα πείτε.. 


Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..