Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Το σημαίνον τής έλλειψης, όμως, υφίσταται;



Το σημαίνον τής έλλειψης, όμως, υφίσταται;
Γιατί, αν η έλλειψη εκκεντρώνει εκ τής (πλασματικής ως) υποστάσεώς τής το νόημα τού όλου και το όλον ως νόημα, είναι ωστόσο η ίδια ως ένα νόημα ή μη νόημα;
Γιατί, αν στερείται ωστόσο το προηγούμενο ερώτημα τής όποιας ουσίας, η συνύφανση σημείου και σημαίνοντος (αν και όχι με την άμεση έννοια μιας οντολικής αλληλοαναφοράς τους -έτυμον και τα σχετικά) δεν το επαναφέρει συνέχεια;
Η στάση σε μια λογική κυκλοφορίας ή αέναης κίνησης μεταξύ των (δηλαδή, του σημείου και του σημαίνοντος) μπορεί να είναι απλά μια ευφυής υπεκφυγή, ούτως ώστε να μην τεθεί το βασανιστικό αυτό ερώτημα από την έποψη τής ουσιώδους ύπαρξής του, η οποία αναφέρεται πάντα σε σχέση με την σημασία τής έλλειψης, πριν ακόμα τεθεί ηγεμονικά με την κεπλεριανή της εκδήλωση (και σε αυτό ο Ζ.Λακάν έχει δίκιο να το παρουσιάζει και μόνον).
Ίσως το ερώτημα του νοηματικού αυτοκαθορισμού τής έλλειψης να μην είναι τίποτα άλλο από τον ίδιο τον (συκοφαντημένο) μηδενισμό σε όποια μορφή του, ίσως όμως, σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, να είναι μια ένωση του ερωτήματος της Υστερικής (ανεκπλήρωτη επιθυμία) και του Ψυχαναγκαστικού (ανέφικτη επιθυμία) που δεικνύει (ως ένωση) ότι και τούτοι (ως υποερωτήματά του/της) είναι εκδηλώσεις μιας ακόμα βαθύτερης και πυρηνικότερης ερώτησης, τής μη ερώτησης περί της παρουσίας μας σε αυτό το Κάτι που μας συνέχει και μας διαλύει, ταυτόχρονα και ταυτότοπα, αν και άγνωστο "γιατί".
Η έξοδος από τον κόσμο ως ολότητα αχνοφέγγει έναν άλλο ολικό καθορισμό του, που κι αν ακόμα δεν πληρούται ποτέ ή δεν έχει καν νόημα με ένα κέντρο ή πολλά κέντρα, έχει ωστόσο εντός του έναν προορισμό.
Αν ήξερα πως δεν θα με ακολουθούσε η αμφιβολία ίσως και να τον αναζητούσα στην περιπλάνηση και την φυγή εώς αν εντός του[ς] να μην μπορούσα μεν να ανακαλύψω το νόημα ή το μη νόημα, αλλά κάτι ή Κάτι.
Όμως μιας και με έχετε φιλέψει από νωρίς με αμφιβολία και την αδυναμία/δύναμη που χαρίζει η συνεχής και ανίκητη έλλογη απόσταση από κάθε οντολογία έστω και προκύπτουσα από όλες αυτές τίς διαμεσολαβήσεις, τότε δεν γίνεται αλλιώς από το να ζητήσω αλλού την απάντηση, πάντως όχι σε ένα ακόμα πέραν του κόσμου, ή εντός του κόσμου ή κατά του κόσμου.
Γιατί, αν και ο κόσμος έχει αποκαλυφθεί με όλες τις τιμές ως μη όλον και ως μη υπάρχων κατά την ενότητά του, παραμένει ένας κόσμος που θα συνεχίσει μυστηριωδώς να υπάρχει και μετά από εμέναν και από εσάς.
Αυτή η μυστηριώδης συνέχεια δεν είναι βέβαια κανένα από αυτά τα θρησκευτικά ή μυστικιστικά μυστήρια που υπόσχονται παραπλανητικές επιβιώσεις ή συνέχειες στο ίδιο το υποκείμενο που την εννοεί ή σημαίνει, αλλά απορρέει ακριβώς από την αντίστροφη ή ανάστροφη εκδοχή και πτύχωση τής ασυνέχειας ως ήδη υπάρχουσας ως ασυνέχειας, χωρίς την επικουρία κάποιας συνειδησιακής ή γλωσσικής εμμένειας ή λειτουργίας αν-και-παρά το γεγονός πως γίνεται εμφάνιση ή παρουσία στο ον μόνον δια τής γλώσσας<>σκέψης.
Γυρνάω ανάποδα το σακάκι τής νοητικής σφαιροποίησης ή κεντροποίησης τής σκέψης και της εμμονής στην ακεραιότητα ή την επιθυμία τής ακεραιότητας, και αντί να συναντώ οπτικά ή να ψαύω απλά την φόδρα τής εμμένειας (ως) τής έλλειψης ή ως άρνησης ή διαρκούς εξέγερσης απέναντι στην κεντρικότητα και την σφαιρικότητα (που μόλις αναφέραμε) συναντώ οπτικά ή ψάχνω ψαύω πάλι ένα ον, ένα Είναι, ή ακόμα και ένα Μηδέν το οποίο δεν θα είναι μόνον η άρνηση του κάτινος σφαιρικού κ.λπ ή δεν θα είναι μόνον ένας αστερισμός από άπειρους αστερισμούς πολλαπλοτήτων ή ενικοτήτων.




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..