Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Το σημείον και η βία του κόσμου..



Στην άκρη του σημείου ή στο σημείο ως άκρη δεν υπάρχει βέβαια κανένα σημαινόμενο, σαν τούτο, το σημείο δηλαδή, να είναι τελικά ένα δάχτυλο που εξερχόμενο από τον λαβύρινθο του σημαίνοντος δείχνει το ον ή το πράγμα, αλλά (υπάρχει) μια άρνηση ή απάρνηση κάθε τινός, ίσως χρησιμεύουσα και στην σήμανση του αντικειμένου της.
Πλέοντας ο λόγος του λέγειν σε μια απέραντη θάλασσα σημασιών, λέξεων, και λειτουργικών (γλωσσικών) "μορφών" που αλληλοαποκλείονται και αλληλοπλέκονται δια του αλληλοαποκλεισμού των, δεν ορθώνει ποτέ μια άμεση δείξη πρός ένα πράγμα ή ον, αλλά σημαίνει αναδύοντας το πράγμα και το ον μόνον δια της συνολικής άρνησης, σαν να χαράζει πρώτα ένα αρνητικό περίγραμμα ή φόντο του πιθανού δεικνυόμενου.
Το πράγμα ή ον όμως, ως ούτως αναδυόμενο δεν είναι σαν να παράγεται από μιαν προϋπάρχουσα θεσμοποιημένη γλωσσικά ή φιλοσοφικά άρνηση του όντος, ή του όντος ως αναδυόμενου εκ του μη όντος, αν και παρουσιάζεται σαν να συμβαίνει έτσι.
Η άρνηση που σχηματίζει το φόντο μέσα από το οποίο αναδύεται το σημαινόμενο ως σημαινόμενο είναι στηριγμένο στο σημείο καθεαυτόν, θα ήταν όμως λάθος εκ τούτου να υποθέσουμε από την άλλη μιαν αυθύπαρκτη ουσιακότητα ή μάλλον υποστασιακότητα τού σημείου, ως τούτο πάλι να ήταν ένα είδος παράξενης ή τροποποιημένης υπόρρητα σημαινότητας ενός ολικού αρνησιακού σημαίνειν, εφόσον η ίδια η σύσταση του σημείου ως μέρους της ζωής, ως η ζωή του Λόγου που είναι ο ίδιος μια μορφή ζωής, δεν μπορεί να απαρνηθεί την υφή και την ποιότητα τής ζωής που είναι να ζει, να ζει μέσα στην ξένωση αλλά να ζει ως η ζωή της όποιας ζωής.
Το σημείον δεν είναι ένα Είναι ούτε ως Είναι ούτε ως ένα λειτουργικό μη-Είναι, το οποίο κάνει το έργον της τελικής σήμανσης, και η ξενότητά του είναι μια ξενότητα που διατηρείται πάντα ως ξενότητα, όπως είδαμε όμως αυτή η ξένωση, το σημείον ως το καθαυτόν ξένον του σημαίνοντος, είναι ζωή.
Σαν μοίρα-του ο κάθε υπηρέτης αυτής της σημειακής ξενότητας είναι να ενωθεί με κάθε ξένον εις τον κόσμο αυτό, αν και δεν είναι οι υπηρέτες αυτοί συνήθως έτοιμοι να πραγματοποιήσουν ή ακόμα και να δεχτούν αυτή την παράξενη ένωση.
Η ξενότητα του σημείου τότε είναι σαν να περιπλανάται πάνω στον κόσμο των αδιάφορων για τέτοιες ενέργειες, το πνεύμα του κόσμου, ο Λόγος του, διαχέεται σε κάθε γλώσσα και σε κάθε βίωση που τείνει ανεπίγνωτα να διαβεί τον δρόμο της ξένωσης, η ομοιότητα τής καθημερινής ζωής με την ζωή του πνεύματος και του σημείου λαμβάνει ούτως μιαν χροιά αναγκαστικότητας, που διόλου δεν λύει την ευθύνη αυτών που όφειλαν να υπηρετήσουν τον ρόλο και τον σκοπό τής διαφύλαξης του σημείου.
Η ξένωση του σημείου ως σημείου διατηρείται ως ένα περιπλανώμενον του πνεύματος, ώσπου να τηρηθεί επιτέλους και πάλι λειψά το καθήκον να διέλθει το ξένον του κόσμου, το ξένον του σημείου, μέσα από το σημαίνον και τους λαβυρίνθους του. 
Και πάλι όμως η ανάδυση του αντικειμένου μέσα από το φόντο που σχηματίζει το σημείο ως ειδική μορφή ζωής τής ίδιας της ζωής που είναι το σημαίνον, δεν έχει την μορφή ή την σημασία μιας αναφορικής θεώρησης προς το κάτι ον ή πράγμα.
Είναι η υφή του σημείου ως ζωντανού ξένου ή ξένου ως ζωής που κάνει το ίδιο το αναδυόμενο ον η πράγμα του να αποκτάει το φάντασμα μιας ζωής.
Όλος ο κόσμος είναι έτσι σημαδεμένος ονομασμένος στιγματισμένος από το σημείον-ξένον, όλος ο κόσμος παρουσιάζεται ως ένας τόπος ανάδυσης του μη τόπου που έχει πάντα η ζωή όταν εξορίζεται στο αχανές του σημείου το οποίο ωστόσο δεν είναι άπειρο, δεν είναι μια γενική υπέρβαση του πεπερασμένου.
Αν όμως διέλθουμε από την εικόνα αυτού του κόσμου, και ζητήσουμε την εικόνα του ξένου, το ξένον ή ανοίκειον ως σημείον και το σημείον ως το ανοίκειον, δεν θα δούμε, εκεί, στον "πραγματικό" κόσμο, απλά έναν Λόγο ή ένα λέγειν, δεν θα μπορέσουμε να δούμε πως και όλο αυτό το παρά-ξενο παιχνίδι της γλώσσας και του σημείου της συμπλέκεται με το ίδιο το γεγονός της ξένωσης όπως μας παρουσιάζεται μέσα και από άθλιες και από ουδέτερες και από απολαυσιακές μορφές.
Δεν θα δούμε έναν τακτοποιημένο κόσμο σήμανσης όπου το "θέμα" είναι να σημανθεί το ον ή πράγμα δια του σημαίνοντος και του σημείου-του ή σημείου-ξένου και προς τούτο (το σημαίνον).
Ο κόσμος αυτός διαμεσολαβεί την απάθεια, το πάθος, την δύναμη, το ιδιάζον και το νομοτελώς αναγκαίο του σημείου-ξένου δια της βίας και του τρόμου, και οι αδιαφορότερες ακόμα σημάνσεις του από ένα δεικνύον σημαίνον-σημείο στιγματίζονται από την βία μιας ξένωσης που η δύναμή της μας διαφεύγει ακριβώς και διότι συμπλέκεται με την λειτουργία-μη/λειτουργία του σημείου-ξένου..



Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..