Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Για μια διαλεκτική αποσύνδεση των (κοινωνικο-ψυχικών) δομών..


Το γενικό πλαίσιο
Η σημειακή άρνηση του όντος που θεμελιώνει το σημείον, θεμελιώνοντας ούτως και το ίδιο (το σημείον) ως μιαν οντική πραγματικότητα, συνκαθορίζει το ον σε συνύφανση με την σημαινότητα, το σημαίνον.
Δεν υπάρχει απόλυτη διάκριση (μεταξύ) σημείου και σημαίνοντος (σημαινότητας), αλλά μια ασυμμετρία και μια διαφορετική λειτουργία τους εντός μιας ενιαίας γλωσσικονοητικής διεργασίας.


Ας δούμε τώρα μια πρώτη εικόνα των ψυχικών και κοινωνικών δομών που μας απασχολούν, εμβάλλοντας στο τέλος αυτής τής (αρχικής) τοποθέτησής μας το στοιχείο τής σημειακότητας:


Για μια διαλεκτική αποσύνδεση των (κοινωνικο-ψυχικών) δομών
Η (ολοκληρωμένη) είσοδος του υποκειμένου εντός τής τάξης τού σημαίνοντος δεν λαμβάνει χώρα, όπως ισχυρίζεται ο Λακάν και "αναδρομικά" διά αυτού ο Φρόϊντ, μόνον με το "οιδιπόδειο σύμπλεγμα", αν και όντως η διεργασία λαμβάνει χώρα σε σχέση με το υπερεγώ και την "πατρική" ούτως ειπείν τάξη που τούτο (το υπερεγώ) αντιπροσωπεύει και ενσαρκώνει είτε ταυτιζόμενο/συναπτόμενο είτε όχι (ταυτιζόμενο/συναπτόμενο) με το οιδιπόδειο. 
Εννοοείται επίσης (πάντα για εμάς) ότι η εμπλοκή του υποκειμένου στο οιδιπόδειο δεν είναι άσχετη από την προαναφερόμενη είσοδο και στην συμβολική τάξη (η οποία έχει ήδη συμβεί) και στην ειδική τάξη του υπερεγώ (η οποία όμως διασυμβαίνει κατά την γενική είσοδο του υποκειμένου σε μιαν ιεραρχική πλέον συμβολική τάξη του σημαίνοντος).
Δεν ισχυριζόμαστε πως δεν υπάρχει "οιδιπόδειο", ούτε από την άλλη το θεωρούμε ως ένα ιστορικό αποτέλεσμα τής υπερβολικά διογκωμένης (ερμηνευτικά-ιδεολογικά) πατριαρχικής δομής, αν και είναι επίσης προφανές πως (για μας) και τούτη (η πατριαρχική δομή) μπορεί να συνυφανθεί με τις διεργασίες εισόδου των υποκειμένων στην συμβολική τάξη, το υπερεγώ κ.λπ. όταν (η πατριαρχική δομή) είναι κυρίαρχη ή παίζει (ακόμα) έναν κυριαρχικό ρόλο.
Το οιδιπόδειο συνδέεται καθοριστικά με την πατριαρχική δομή (όταν τούτη ισχύει) και δια μέσω του οιδιποδείου λαμβάνει χώρα μια ειδική πατριαρχική μορφή τής διεργασίας σύναψης και δομοποίησης των διαφόρων μορφών εισαγωγής και εδραίωσης του υποκειμένου στην συμβολική τάξη και το υπερεγώ.
Το κρίσιμο στοιχείο είναι να δούμε όμως ότι η "πατρικότητα" του υπερεγώ σε όλο αυτό το ειδικό σύστημα μόνον εξ΄αντανακλάσεως (καθοριστικής εισέτι) συνυφαίνεται με το οιδιπόδειο, άρα και με την πατριαρχική δομή, στον βαθμό και όταν βέβαια (που) τούτη ενσαρκώνεται στην διεργασία τής δια του υπερεγώ συγκρότησης της εισόδου (του υποκειμένου) στην τάξη τού σημαίνοντος.
Το υπερεγώ ως "πατρική" αρχή δεν ταυτίζεται οντικά-οντολογικά (άρα "πάντα") με την πατριαρχική αρχή αλλά ούτε και με το υπερεγώ ως αυτό να ήταν μια πάντα εξουσιαστική μορφή με το αποκλειστικό "περιεχόμενο" ή νόημα το οιδιπόδειο.
Το σημαίνον ως υπερεγώ και το υπερεγώ ως σημαίνον έχει μιαν πρωταρχική ριζική σημασία και μιαν οντική αυτονομία από τις ειδικές (ιστορικές) μορφές διενέργειας και διαρκούς (ανα-)θεμελίωσής του όπως το οιδιπόδειο, με έναν τρόπο μάλιστα που υπερβαίνει και τις πιο αφηρημένες εννοήσεις του οιδιποδείου αλλά και της πατρικής αρχής (εντός τούτου) (όπως η εννόηση του Ζ.Λακάν).
Υπάρχει λοιπόν παρά τις καθοριστικές εισέτι κοινωνικο-ιστορικές και ψυχοϊστορικές συνάψεις και συνυφάνσεις, μια οντική και δομική αλληλο-αποσύνδεση (μεταξύ) των εξής "στοιχείων" : της εισαγωγής στην τάξη του σημαίνοντος δια του υπερεγώ, τής πατρικής αρχής ως αρχής του υπερεγώ, τής πατριαρχικής αρχής, του οιδιποδείου.
Το σημείον ως ένα πρωταρχικό ριζικό και αναφαίρετο στοιχείο τής τάξης του σημαίνοντος διαμεσολαβείται ούτως ως εκείνο το πιθανόν μη λιβιδικό διαμεσολαβόν της δομής το οποίο υπερβαίνει και καθορίζει ή επικαθορίζει την τάξη του σημαίνοντος, εφόσον δύναται ή είναι "αναγκασμένο" να λειτουργήσει ως εκείνο το ξενωτικό στοιχείο του Λόγου που διαμορφώνεται και εντός αλλά και πέραν της πατρικής αρχής ως αρχής συγκρότησης του υπερεγώ. 
Αυτή η υπερεγωτική σημειακή δυνατότητα ενώ είναι εύκολο να διαπλασθεί από την πατριαρχική αρχή (όταν τούτη υπάρχει κυριαρχώντας) την ίδια στιγμή λόγω τής ξενωτικότητός της (και προς αυτήν) μπορεί να λειτουργήσει σε ένα μη πατριαρχικό πλαίσιο, χωρίς τούτο να σημαίνει (ως μη πατριαρχικό πλαίσιο) ούτε άρση της πατρικής υπερεγωτικής αρχής ούτε δογματική άρση (ντελεζιανή λ.χ) του οιδιποδείου, ντε και καλά, για να οδηγηθούμε έτσι (με αυτές τις άρσεις) στο χάος τής πολιτικής/ιδεολογικής σχιζοψύχωσης (αριστερισμός) τάχαμου για να αντιμετωπίσουμε την πολιτική/ιδεολογική ψυχωτική παράνοια κ.λπ.







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..