Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Αντι-λακανικά σημεία..


Το σημαίνον δεν υπάρχει γενικά στην (οριζόμενη ως) φύση, όπως ισχυρίζεται, με έναν παράδοξο όμως τρόπο, ο κύριος Λακάν, εφόσον το σημαίνον υφίσταται κυρίως μεταξύ ανθρώπινων όντων αλλά πάντως όχι μεταξύ μη έμβιων όντων, αλλά και ως μια ευρύτερη ενότητα σημειακότητας-σημείου το σημαίνον εκφράζει την ξένωση του ανθρώπινου έμβιου και του έμβιου (ως) εν γένει από το ον, όπως το ον όμως περιλαμβάνει και το ίδιο (το ανθρώπινο, κυρίως) έμβιον.
Το ίδιο το ον υφίσταται μόνον ως σκέψη του ανθρώπου δια μιας σειράς σημαινόντων που βυθίζονται όμως ως σημαίνοντα στο σημείον όπως τούτο, όπως είπαμε, αποτυπώνει και ενσαρκώνει την ξένωση της σήμανσης από το σημαινόμενον.
Το ίδιο ωστόσο το γεγονός της ξένωσης αυτής δεν αποκλείει την ύπαρξη του σημείου ως όλον ως κατόπτρου του υλικού Είναι.
Σε γενικές γραμμές, αν αφαιρέσουμε μάλιστα την ξεπερασμένη θεωρητικά-ιστορικά ιδεολογική εμμονή στην αναφορική λειτουργία του, το σημείον ως σημείον του σημαίνοντος επιτελεί μια χαρά την λειτουργία της μαρξιστικής λενινιστικής έννοιας-κατάστασης τής αντανάκλασης.
Αρκεί πάντα να μην ξεχνάμε πως αυτή η έννοια κατάσταση θα έχει νόημα να εννοηθεί μόνον υπό το φως της νεώτερης φιλοσοφικής και επιστημονικής επανάστασης περί την γλωσσολογία και την αυτονομία καθοριστικότητα του σημειακού σημαίνοντος της (ανθρώπινης) γλώσσας. 
Αυτή η πραγμάτευση όμως είναι θέμα των μαρξιστών (λενινιστών) και όχι δική μου.
Δεν ασχολούνται να λύσουν τα πολεμολογικά προβλήματά τους, θα τους κάνουμε και τον δάσκαλο στα "θεωρητικά";
Αυτό που μας απασχολεί είναι να πραγματευτούμε τις πραγματικά αξιόλογες παλάβρες του κύριου Ζακ Λακάν, χωρίς να είμεθα μίζεροι κομματικοί ή κινηματικοί ινστρούχτορες.
Ο κύριος αυτός την ίδια στιγμή που αποκλείει κάθε γνωσιακή εμπειρική και έμβια ακόμα ανακλαστικότητα αλλά και αλληλοαντανακλαστικότητα (μεταξύ των έμβιων) του σημείου-σημαίνοντος προς τον κόσμο, το ανακαλύπτει παντού, πάντα με παραδοξολογικό και αλληγορικό τρόπο, ιδρύοντας ούτως μιαν ολόκληρη "σχολή" αντικειμενικού ιδεαλισμού, για να το πω κοφτά παλαιομαρξιστικά και παλαιοκομμουνιστικά.
Ούτε αυτό μας κόφτει και μας πονεί τελικά τόσο πολύ, ας ασχοληθεί η κομεπ όταν κάποτε γλυτώσει από τις ιστορικές μελέτες του Μαϊλη, του Μάκη.
Θέλουμε να σταθούμε στο ξενωτικόν και το ριζικόν του Λόγου ως σημείου, για να δούμε απορητικά τις δυνατότητες διαφυγής μας από το λακανικό και εν γένει μεταφροϋδικό και μετα-μεταφυσικό σαπιοκάραβο.
Δύσκολα τα πράγματα βεβαίως.
Αυτό που δεν κατανοούν οι παλαιομαρξιστές, αδερφοί μου κατά τα άλλα όπως όλοι οι παλαιό-, είναι ότι ο βαρβαρικώς σημανθείς ως αντικειμενικός ιδεαλισμός, που είναι στην πραγματικότητα ο μόνος ιδεαλισμός, ικανοποιεί ένα σύστημα επιθυμιών και ένα ολόκληρο σύστημα διαμεσολάβησης επιθυμιακών και οικονομικών δομών, σε κάθε κοινωνικό σύστημα, και όχι μόνον στα ταξικά συστήματα.
Αυτό συμβαίνει κατά την ταπεινή μας γνώμη διότι ο Λόγος-και-λέγειν και μάλιστα ως σημείον, περιέχει έναν αυτογενή αυτοκαθορισμό που υπερβαίνει τις γνωσιακές ή γνωσιοθεωρητικές δομές περιέχοντάς τες, εφόσον σημαίνει αυτή την εμβιωτική, ειδικά, αλλά όχι μόνο, ανθρώπινη, αντανακλαστικότητα-ανακλαστικότητα, είναι ούτως ειπείν μια υπερσύνθετη και σχετικά αυτογενής βιολογική δύναμη-διάσταση αυτή καθαυτή.
Το ξέρω, ακούνε βιολογική δύναμη-διάσταση και παθαίνουν κάτι, ανατριχιάζουν, μερικοί, αλλά τι να κάνουμε, η βιολογία με την ευρεία έννοιά της ως εξέταση των αφαιρετικά σημαινομένων ως βιολογικών δυνάμεων-διαστάσεων, είναι αυτό που ενώνει επιστήμη Λόγο-και-λέγειν και φιλοσοφία σήμερα, ειδικά και κατά αποκλειστικότητα περί την σύγχρονη μορφή της που έχει άμεση συνάφεια με την θεωρία της αυτοποίησης, των συστημάτων, και άλλων κλάδων του στοχασμού.
Νομίζω και ο φροϋδισμός παρά την λακανική ανάπτυξη, εμβάθυνση αλλά και ταυτόχρονη ιδεαλιστικοποίησή του, αυτό έφερε και τούτος στην φιλοσοφία και την επιστήμη, έτσι δεν είναι; ή θα ξεχάσουμε ό,τι μάθαμε;
Ας ξεχάσουμε όμως και τούτο το επίκεντρο, το οποίο δεν είναι όντως σε καμία περίπτωση δικό μας ειδικό ζητούμενο, η επιστήμη προχωράει, ειδικά η νεοδαρβινική επιστημονάρα της θεωρίας της εξέλιξης (με τον φαλλό έξω να τον κουνάει στους ιδεαλιστές) και άλλοι συναρπαστικοί κλάδοι αφορώντες την ζωή των (μη ανθρώπινων) ζώων, προχωρούνε χωρίς να πολυνοιάζονται για (τις) λακανικές αντιρρήσεις.
Αυτό που εισέτι δεν προχωράει όμως είναι η ίδια η νέα ορθολογική αυτοσημαινότητα μέσα στην θεωρησιακή θεωρία, την φιλοσοφία, τις ούτως ειπείν ιδεολογικές και πολιτισμικές θεωρήσεις.
Μαύρο σκοτάδι και καταχνιά όχι γιατί λείπουν οι συνθέσεις αλλά γιατί τούτες οι συνθέσεις, χρησιμοποιώντας και την επανάσταση της (νέας) γλωσσολογίας αντί να ωθούν (ως συνθέσεις) σε έναν μετριοπαθή ή σκληρό (υλιστικό) αναγωγισμό (η αλήθεια μετράει ως προς την ειδική επιλογή) ωθούν στην εντελώς αντίθετη αντιαναγωγιστική κατεύθυνση, την ίδια στιγμή που όλως παραδόξως το σημείο ως σημείον-του-σημαίνοντος κατακρημνίζεται στο αρλουμποτίποτα μιας στην πραγματικότητα αυτοαναφοράς του σημαίνοντος εις το σημαίνον του.
Το τελευταίο πρόβλημα είναι που με απασχολεί, γιατί μόνον αυτό μπορώ να πραγματευτώ ως άτομο, τα άλλα ας τα πιάσουν οι μαρξιστές που λέγαμε. 
Αλλά τούτοι έχουν πιαστεί στο γράπωμα της λακανικής σύνθεσης, και στην ψευδή γοητεία των παρα-λακανικών αιρετικών Ντελέζ και τα ρέστα, όχι ότι δεν το αξίζει τούτη και οι άλλοι, είναι γαμώ και οι δύο και όλοι αν είναι να περνάμε καλά, αλλά αυτό δεν βγάζει σε κανέναν νέο υλιστικό αναγωγισμό. 
Και για αυτό το πρόβλημα θέλετε κατεύθυνση από έναν μη σχετικό άνθρωπο; 
Δεν δύναμαι, και δεν επιθυμώ κιόλας, δουλειά ξέρω να δίνω πάντως.
Αυτά τα διευκρινιστικά.









Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..