Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Η κουρδική σπάθα..



Το ζήτημα του Κουρδιστάν, και ειδικότερα του ΡΚΚ, είναι για μένα ζήτημα αλήθειας.
Η ταύτισή μου με το κίνημα του κουρδικού λαού είναι βέβαια συν όλα τα άλλα κύρια και σημαινόντως μια προσωπική επιλογή, μια προσωπική υπόθεση, μπορεί λοιπόν να σημαίνει πολλά πράγματα για τα οποία "δεν φέρουν ευθύνη" ούτε οι Κούρδοι αδελφοί ούτε κανένας άλλος ενδιαφερόμενος.
Όμως πέραν των προσωπικών ιδιομορφιών και ταυτίσεων που όπως ξέρουν όλα τα εδώ εξυπνοπούλια, τα οποία έχουν ξεσκονίσει και ξεσκολίσει Λακάν και λακανίσκους και άλλους, μερικές φορές αποκλίνουν ή διαφέρουν ριζικά από το ίδιο το αντικείμενό τους, υπάρχει και η αλήθεια, και αυτή μερικές φορές επίσης προκύπτει, έρχεται στην πορεία, ξεπηδάει θα έλεγα περισσότερο ως ερώτημα, ως ένα πάθος ή ένα πάθημα που πλέκεται με αδιέξοδα, με τοίχους που ορθώνονται και άλλα.
Βέβαια και στην χώρα υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν και βοηθούν τους Κούρδους αγωνιστές, έχουν είμαι σίγουρος περισσότερη σχέση με αυτούς από΄τι εγώ. 
Η δική μου εμπειρία περιορίζεται κυρίως σε ένα απώτατο παρελθόν που με ξαναέκανε κάτι το οποίο είχα αφήσει, και με ανέστησε ή με έμπλεξε ίσως με αυτό το κάτι.
Αυτό όμως που προέκυψε από την καλώς εννοούμενη πιστεύω νοητική και αισθητηριακή εργαλειοποίηση του πράγματος από μέναν, ήταν πάλι για μένανε ένα πλήθος ερωτημάτων, μια αρμαθιά πληγών ερωτήσεων που είχαν να κάνουν και με το εδώ πλέγμα καταστάσεων εις το οποίο μάλιστα υποτίθεται πως επανήλθα μέσω του θέματος τούτου.
Τα έχω πει και θα ήταν καλό να ψάξει κάποιος τι έχω πει, σε ποιές αντιφάσεις έχω περιέλθει αλλά και σε τι επιβεβαιώσεις επίσης, ρισκάροντας μια τέτοια ταύτιση, πριν με κρίνει και πριν κρίνει αυτές τις θέσεις αντιφάσεις παλινωδίες και νίκες επί του πραγματικού εν όλω και επί του πραγματικού επί του συγκεκριμένου.
Πέραν των δικών μου αντινομιών που είναι πολλές και αναμενόμενες για έναν ταπεινό και επεισοδιακό μισθωτό σκλάβο ενός ξεφτιλισμένου ημι-προτεκτοράτου (με γελοίες ηγεμονικές φιλοδοξίες ενίοτε), αυτό που επίσης προκύπτει (για μένα πάντα) είναι μια μεγάλη απογοήτευση σε όλα και προς όλους, αναφερόμενος σε μιαν εγκάρσια οριζόντια τομή που έχω κάνει με την σπάθα του Κουρδιστάν σε όλα τα σημεία επίπεδα τής εδώ ιδεολογικής και πολιτικής σκηνής.
Όσο χρησιμοποιώ αυτή την κουρδική σπάθα που είναι και πληγή, όχι μόνον για μένα βέβαια, τόσο απομακρύνομαι ξενώνομαι από το εδώ σκηνικό, σε κάθε περίπτωση για εντελώς διαφορετικούς λόγους, και τελικά προσπαθώντας να ενώσω τους λόγους αυτούς, τους διαφορετικούς λόγους, δεν βγαίνει τίποτα και πουθενά και για κανέναν.
Βλέπω μια στενότητα, ένα περιορισμένο βλέμμα, ακόμα κι αν οι φορείς του έχουν κατά τα άλλα ανοιχτεί σε απέραντες θεωρητικές θάλασσες για να κατανοήσουν πράματα και θάματα, όπως πάντα έκαναν οι τυχαίοι μάλλον ένοικοι αυτής της ανατολικομεσογειακής χώρας.
Το να το περιγράψω αυτό που σας λέω τώρα, φεύγοντας και από το ειδικό κουρδικό βλέμμα, θα μου έπαιρνε μεγάλο χρόνο, και το προσπαθώ, διαφεύγοντας και σε άλλες πτυχές των πραγμάτων, φαινομενικά που λένε άσχετες με αυτό που το βλέμμα τούτο περικλείει.
Ας περιοριστώ σε λίγα πράγματα λοιπόν, επεισοδιακά, έχω να διαχειριστώ και την έκλαμψη Λακάν που με βασανίζει, άλλο ένα βάσανο προστέθηκε στην αδύναμη πλάτη μου.
Καληνύχτα, ξέροντες..





Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..