Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Λακανοκαταστάσεις..



Η δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής ή παράλληλης ψυχανάλυσης προς την φροϋδική ή μεταφροϋδική είναι νομίζω, υπό τους σημερινούς κοινωνικοϊστορικούς όρους, μια μάταιη και ανέφικτη υπόθεση, εφόσον τούτο θα προϋπέθετε μιαν άλλη οργάνωση τής κοινωνικής οντότητας, αν και όχι με τον τρόπο που θα επιθυμούσαν όσοι όρθωσαν αντίστοιχα εναλλακτικά εγχειρήματα (αντιψυχιατρική, ντελεζιανοί) ή όσοι παρέμειναν στα μάλλον συντηρητικά διαλεκτικοϋλιστικά νεοσοβιετικά πλαίσια (μετά την μετάβαση σε ένα μετασταλινικό καθεστώς πραγμάτων, και στην -ψυχιατρική- επιστήμη).
Σε αυτό το πεδίο, όπως και σε πολλά άλλα, όποιος θα βιαστεί θα σκοντάψει ή θα ενσωματωθεί στην αστική κατάσταση πραγμάτων, και στην ψυχανάλυση, ακόμα περισσότερο μάλιστα από΄τι σε άλλά πεδία όπου παρά τις ενσωματώσεις, τις επιρροές και τις "διαλεκτικές", πάντα υπάρχει μια οδός διαφυγής, εφόσον "εκεί" πάντα συνεχίζει να υπάρχει μια ελευθερία, άγονη ίσως αλλά ελευθερία, ως προς τους όρους συγκρότησης του γνωστικού αντικειμένου.
Βέβαια και πρέπει να ασχολείται κανείς, ειδικά αν θεωρεί τον εαυτό του με την όποια έννοια αντικαπιταλιστή, με όλα αυτά, η σκοταδιστική εννόηση του "αντιπάλου" ως α-πριόρι "ταξικού αντιπάλου" σε κάθε πτύχωση των αντιλήψεων και των προσπαθειών του είναι μεν μια συγκινητική, και σε πολλά πράγματα περιέχουσα αλήθειες, στάση, αλλά δεν βγαίνει σε ένα κάτι, δεν είναι κάτι που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο.
Την ίδια στιγμή και η ενθουσιώδης προσχώρηση στην αστική ή αστικοποιημένη επιστήμη, ναι έτσι θα συνεχίζω την λέω, ενώ προσφέρει καρπούς γνώσης και μιαν ευρύτητα πνεύματος που λείπει από όλους τους συνεπείς αντικαπιταλιστικούς χώρους αποτελεί πλέον μια μεγάλη παγίδα και μια τέλεια έκφραση τής κοσμοθεωρητικής ιδεολογικής και επιστημονικής ήττας του εργατικού στρατοπέδου, η οποία ενίοτε λαμβάνει τις παρδαλές και ασυνάρτητες μορφές του θεωρητικού αριστερισμού για να αναπληρωθεί ή να καλυφθεί το ηθικό και πολιτικό ιδεολογικό κενό που δημιουργεί το προφανές, για μας τους άλλους, ότι οι αριστεριστές έχουν δώσει τα κλειδιά τής πόλης στους αντιπάλους μας, κάποτε κοινούς αντιπάλους, και αντί να το καταλαβαίνουν και να το δέχονται αυτό με σκυμμένο το κεφάλι, το κάνουν τουμπεκί, βγαίνουν και από πάνω.

Δεν υπάρχει περίπτωση η μαρξιστική μαρξική ή γενικότερα ελευθεριακή θεωρία να σχηματιστεί ως αντανάκλαση των ταξικών συνθηκών της μισθωτής εργασίας αλλά και ως το νέο επιστημονικό ιδεολογικό και νοητικό κοσμοείδωλο τής δυνάμει σοσιαλιστικής κοινωνίας, αν είναι φροϋδική, νεοφροϋδική, όπως δεν μπορεί να είναι ρικαρντιανή νεορικαρντιανή κ.λπ, αλλά και το γεγονός ότι έχει αποτύχει οικτρά, έχει χάσει κάθε αξιοπιστία ως επιστημονικό γεγονός δεν πρέπει επιτέλους να αποκρύβεται άλλο από τους πραγματικούς υπερασπιστές της αυτοτέλειάς της.


Εννοείται ότι και εμείς δεν έχουμε τις δυνάμεις να κάνουμε καν προτάσεις επί συγκεκριμένων θεμάτων, μόνον παρεμβάσεις κάνουμε, και αυτές πάλι σε ένα προσωπικό και μάλλον χιουμοριστικό στυλ, και θα συνεχίσουμε έτσι για να λέμε στη πιάτσα των σοβαροφανών υπερκομμουνιστών και άλλων συντρόφων και φίλων ό,τι δεν θα τους πει ποτέ η μαμάκα τους και ο μπαμπάκας τους.
Επίσης, υπάρχει η "λεπτομέρεια" ότι εμάς μας συνέχει ένα σύστημα αποφάνσεων και αξιακών επιλογών που δεν απασχολούν όλους τους προηγούμενους, ούτε θα τους απασχολήσουν μέχρι να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι τους, και τότε όμως, πάλι, δεν θα υπάρχουμε κάπου εκεί, είμαστε ήδη αλλού, στην πραγματικότητα εκεί που ήμασταν πάντα, ή αλλιώς χαίρετε!
Θα μπορούσα να πω Χαιρέτα μας τον πλάτανο, το ίδιο θα ήταν.
Το λέω, έτσι ή γιουβέτσι, για να αρθούν όλες οι παρεξηγήσεις και να γίνουν ακόμα βαθύτερες.
Θα επιμείνω, ένα μεγάλο "ποσοστό" αυτών που νεοπιστέψατε είναι μάλλον εκτός πραγματικότητας, όχι εντελώς, νταξ, αλλά είναι, και δεν πρόκειται να βγάλετε άκρη μέχρι το τέλος του αστικού κόσμου ή του κόσμου εν γένει αν δεν ξεμπερδέψουμε με τον αστικό κόσμο και εν τέλει μας πάρει μαζί του στην αργή η γρήγορη αυτοκαταστροφή του.
Θέλετε να σας το ξαναπώ;
Θα σας το πω αλλιώς, περιγραφικά.
Όπως σας έχω πληροφορήσει, διατρέχω εδώ και κάποιο καιρό ό,τι λακανικό ή φροϋδικό υπάρχει στην ελληνική γλώσσα (το φροϋδικό το επαναλαμβάνω), και ενώ έχω την δυνατότητα ή την υπομονή να μην είμαι πια και τόσο αφοριστικός όπως ήμουν, όταν εξέταζα τα πράγματα σε ένα άμεσο πολιτικοπαρανοϊκό επίπεδο -όπως όλοι σας-, ενώ λοιπόν δεν έχω πρόβλημα, από την άλλη υπάρχουν στιγμές που η αυθαιρεσία και το απατεωνίστικον των φροϋδολακανικών, πέραν των άλλων προφανών ιδεολογικών πολιτισμικών πτυχών, με κάνουν να γελάω οργίζομαι και πάλι γελάω.
Δεν έχω βέβαια την δύναμη ή δυνατότητα να αντιπαρατεθώ γραμμή γραμμή και σε αυτό, αλλά πλάκα μπορώ να κάνω και να προτάσσω μάλλον συντηρητικές αντιρρήσεις, παίζοντας τον δικηγόρο του διαβόλου και ίσως ερεθίζοντας τα προοδευτικά αριστερίστικα αντανακλαστικά (σας), δεν θα φάω όμως και την ζωή μου με μαλακίες, δεν έχω χρόνο.

Όταν είσαι έξω από ένα νοηματικό σύστημα, καταλαβαίνεις πολλά πράγματα και βλέπεις ελλείψεις απίστευτες, και αυτό είναι ένας πειρασμός, άλλος ένας πειρασμός, να το πιάσεις και να το καταστρέψεις, γιατί του αξίζει μερικές φορές.
Λόγου χάριν, αυτή η αστήρικτη και μανιακή τελικά τάση των ψυχαναλυτών να ψάχνουν παντού λιβιδικές μετατοπίσεις, χρειάζεται κάποια στιγμή ένα ραβδί, να πέσει ένα γερό θεωρητικό "ξύλο", το έχουν παραξεφτιλίσει οι άνθρωποι, και τους ανέχονται μερικοί (ονόματα δε λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε) γιατί τούτο βολεύει την πολιτική τους αργκό.
Άκομψα και βαρβαρικά, πάντα χιουμοριστικά, έχουμε πει αρκετά πράγματα, τα οποία νομίζω δεν είναι και για πέταμα μέσα σε ένα αποκαθαρμένο θεωρησιακόν, αλλά δεν είναι και η δική μας δουλειά, έχομε άλλες προτεραιότητες.
Πάντως εκπλησσόμεθα από την λιβιδομανία των φροϋδιστών κάθε τύπου, είναι κωμική και κωμικοεξοργιστική, και μου θυμίζει όντως πραγματικούς ψυχοπαθείς, να ναι καλά οι άνθρωποι μεν αλλά όταν είσαι ψυχοπαθής είσαι ψυχοπαθής, και οι φροϋδιστές αναλύουν ως ψυχοπαθείς, τα πάντα ως λιβιδικά και μάλιστα ό,τι και να λένε περί του αντιθέτου σεξουαλικολιβιδικά, ακριβώς όπως τούς το καταμαρτυρούν οι υπερσυντηρητικοί εχθροί τους.
Δεν θα ασχοληθώ, αν σε έχουν περιλάβει οι δεξιοί υπερσυντηρητικοί και σε έχουν στριμώξει τόσο, βάζουμε στο παιχνίδι και την αναγωγιστική νέα ψυχιατρική που έχει αποτελέσματα και δεν λέει παπάντζες (όπως εσύ), τότε έχεις πρόβλημα αδερφάκι μου και δεν θα στο λύσω εγώ.
Θα μου την πεις κι όλας, τι ήθελα και σου μίλαγα; "εγώ" σου μίλησα σκληρά αλλά με ειλικρίνεια νεοφροϋδομαλακομπούκωμα, και συ ξύνισες την μούρη με τας δογματικάς αντιρρήσεις μου; 
Κάτσε τώρα να σε γαμήσει η ψυχιατρική αλλά και ο λακανισμός.
Τόσο απλά είναι τα πράγματα, δεν λέγονται πάντα ή ποτέ, αλλά εγώ θα σας τα λέω να περνάμε και καλά.


Επί του συγκεκριμένου που σας υποσχέθηκα, την περιήγηση εις τας λακανικάς περιοχάς, λυπάμαι αλλά δεν θα είμαι συνεπής ή μάλλον θα είμαι συνεπής με μιαν ευρύτερη έννοια του πράγματος, εφόσον δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσω ένα τέτοιο θεότρελο άνθρωπο, τον Λακάν, τον Λακάν-Κείμενο εννοώ, έναν τόσο λαμπρό θεωρητικό-και-απατεώνα, χωρίς να τον αξιοποιήσω παντοιοτρόπως και χωρίς να συνεχίσω να περνάω εγώ καλά, "εντός" του λακανικού συστήματος, καταστρέφοντάς το αλλά και εξακοντίζοντάς το στους ίδιους τους λακανικούς, αλλά και στα εντελώς σούργελα, εννοώ ντελεζιανούς και άλλα αστεία πράγματα.
Θα υπάρχουν και αναφορές, όχι μόνον για να σπάμε πλάκα.
Γειά!







Ιωάννης Τζανάκος
 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..