Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Η σημαινότητα ως δυνητική κόλαση..Η επιθυμία του σημείου..



Η σημαινότητα εμβάλλει στην ζωή μιαν ιδιάζουσα διάσταση αχρονικότητας που συνάπτεται με την απόλαυση, και τούτο ημείς οι ταπεινοί το θεωρούμε ως μια δωρεά και ως μια κατάρα, συνάμα, αλλά δεν είναι και για διαρκώς υπάρχοντα ουτοπικά γεύματα εις παραδείσους ή για (αντίστοιχες) σαδομαζοχιστικές απολαύσεις εις την παραδεισοκόλαση τής κυριαρχίας.
Τώρα αν εσείς γουστάρετε, τι να πω, κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γεύτηκε ή το ένα και το άλλο, ή και το ένα και το άλλο, σε ένα φαντασιακό σε ένα συμβολικό μέσα, τι να σας πω πάλι, ρωτήστε τις μετενσαρκώσεις του Ζακ εις τας Αθήνας.
Πάντως, ούτως ή άλλως, όλα τα απολαυσιακά έχουν ένα τέλος, και παρακαλώ να μην το λάβετε τούτο μόνον εις ένα πλαίσιο κατανοήσεως που θα σας βόλευε, ως εμπλεκομένους στο ένα ή το άλλο σχήμα, ή  σε κάποιο τριολέ σύνθεσής των. 
Ας μιλήσουμε με ειλικρίνεια, ή τέλος πάντων με την επιθυμία να δομήσουμε και μια τέτοια παραπλανητική αξία.
Η κίνηση μέσα στο σημαίνον, ή στην σημαινότητα ως το διηνεκές του (όποιου) σημαίνοντος, σημαίνει μεν την ανακάλυψη τής αχρονικότητας αλλά και την εμπλοκή σε μορφές απολαυσιακής μετοχής στην κατά τα φαινόμενα μόνον γνωσιακή ή μόνον πολιτική μορφή της.
Οι δυνατότητες για διάφορες πλοκές, καθώς και οι ερμηνείες περί της προελεύσεως των λιβιδικών πλοκών, ανήκουν στην επιστήμη ή παρα-επιστήμη της ψυχανάλυσης, αλλά εκείνο που δεν ανήκει σε αυτήν, αν θέλετε, είναι το απείκασμά τους σε ένα όλον.
Πάλι, θα υπάρξει ίσως ένα ψυχαναλυτικόν που θα ερμηνεύσει το ολικόν (απείκασμα, ίσως), όπως και να το εννοήσει κάποιος πάλι αυτό το ολικόν, και έχω ήδη εύκαιρο το πρώτο πρώτο που ακούγεται από τα λακανικά παρασκήνια τής νέας θεωρίας περί των (μη-)φύλων, ότι δηλαδή η ολότητα δεν μπορεί παρά να είναι απείκασμα μόνον της μίας πτυχής των εμφυλοποιημένων υποκειμένων, συγκεκριμένα τής ανδρικής ή "ανδρικής".
Τι να πω πάλι, όλα τα είπε ο Ζακ, και ό,τι είπε δεν μπορεί να έχει μιαν οποιαδήποτε αντιμετώπιση, οσονούπω όμως θα σας την ετοιμάσω ως οποιαδήποτε αντιμετώπιση.
Το όλον έχει σπάσει, και δεν προβλέπεται κάποια γρήγορη ή εύκολη ανασύστασή του, και όλο τούτο μας φέρνει την εικόνα τής καταστροφής των θεμελίων τής εμφυλοποίησης λαμβάνοντας την μορφή της (ως κρίση) ως ιδεολογική, πολιτισμική ακόμα και πολιτική κρίση.
Σίγουρα κάτι από αυτό το σχήμα είναι αληθές.
Όμως παραβλέπεται νομίζω με γλισχρό (μετα-)λακανικό τρόπο ότι το όλον αν και ανήκον εις τον κυρίαρχο μέχρι τώρα ρόλο του "ανδρός" δεν ταυτίζεται αναγκαία ιστορικά με αυτόν, πάλι ως ρόλο, παρά το γεγονός βέβαια πως η απο-σύνδεση μεταξύ των (του όλου και του "ανδρός") δεν είναι μια θεωρητική ή εργαστηριακή υπόθεση.
Το όλον είναι σπασμένο ως ανδρικό όλον, και τούτο μπορεί, μπορεί όμως, να σημαίνει την τελική καταστροφή του, ή, το αντίθετο, να σημαίνει μια ανθρώπινη, πέραν των έμφυλων ρόλων ή μη ρόλων, οικειοποίησή του.
Πάντως η λογική για μιάν ανθρώπινη οικειοποίηση του όλου, αν είναι εφικτή ως κάτι γενικό και κοινωνικο-ιστορικά "κατεχόμενο" δεν είναι δυνατόν να αγκυρώνεται ή να ριζώνει σε μια ροή ρόλων ή σε μια ροή που υπερβαίνει δια του γλοιώδους queer, τάχαμου, τον ρόλο.
Πρόκειται για μια μη ολιστική ή μήπως τροποποιημένη ολιστική αντίληψη και κοσμοθέαση που δεν τυγχάνει της υπολήψεώς μας. 
Δικαίωμά μας.
Κατά κάποιο τρόπο, αναδείξαμε από τούτο το ταπεινό σελιδάκι, δια υπερβολών είναι αλήθεια, ότι τούτο το ροϊκόν υπερβατικόν μπορεί να έχει μια χαρά την καπιταλιστικότατη και εξουσιαστικότατη φιλελευθερότατη εκδήλωσή του εις τις λατρευόμενες και (αυτο-)θαυμαζόμενες μητροπόλεις του (δυτικού κυρίως) κόσμου.
Τώρα, σκέπτομαι, μήπως και υπάρχει κάποια ευρύτερη σύνθεση του ουτοπικού απολαμβάνειν με το κυριαρχικό, απολαμβάνειν πάντα.
Η οποία σύνθεση, πέραν του ότι είναι συνηθισμένη σε όλη την ιστορική διαδρομή, δηλαδή την καταραμένη κόλαση ένωσης σημαινότητας και (ταξικής) παραγωγικής  ζωής σε ένα διηνεκές χρονικόν, ίσως να φτάνει τώρα στο απόγειό της.
Τα απολαυσιακά άχρονα της ουτοπίας και της κυριαρχίας συγκλίνουν σε μιαν νεοπατριαρχική και συνάμα ή παραπλεύρως περιφερειακή αλλά εντός του νεοπατριαρχικού πυρήνα queer ενότητα.
Αυτή η μάλλον αλλόκοτη και ανησυχητική ενότητα είναι το τελικό κατάντημα του "ανδρικού" όλου;
Είναι η πλήρης άρνησή του σε μια πορεία αναντίστρεπτης καταστροφής του; είναι δηλαδή η κατάληξη της αποτυχίας οικειοποίησης του όλου από το (τότε) όλον-άνθρωπο πέραν έμφυλων, ταξικών και άλλων διαχωρισμών διαιρέσεων;
Ή μήπως είναι ένα νέο είδος σημαινότητας όπου τείνει η ανθρωπότητα υπερβαίνοντας αργά και βασανιστικά αλλά και με ρήξεις το πατριαρχικό ταξικό όλον;
Εμένανε, πέραν των θεωριών και των άλλων μερικές φορές φαιδρών μεταξύ μας αντιπαραθέσεων, αυτό που με φοβίζει είναι ακριβώς η ενότητα των απολαύσεων, η ενότητα των (μη ηθικολογικώς εννοούμενων) διαστροφών, που εκδηλούται στην αντιπαράθεση και στο αγαπομίσος μεταξύ των διαφόρων μορφών ουτοπικοπαραδείσιων και παραδεισιοκολασμένων "παρατάξεων".
Διότι, η ηδονή του φιλοσόφου, ακόμα κι αν είναι ένας πένητας, αιώνιος και άσημος μαθητής των μεγάλων, είναι η ουδετ-ετερότης και η κατασίγαση των παθών ακόμα και των απολαύσεων. 
Αυτό δεν είναι ενεργός ηδονή, απόλαυση, επιθυμία, ή ορμή για καταστροφή ή οικοδόμηση, αλλά η ισχύς του ύψους που επιφέρει η απάθεια.
Και το ύψος του σημείου ως διακριτού όντος από το σημαίνον είναι τούτο, ότι εξορίζει λυτρωτικά από τις λιβιδικές πλοκές αχνοφαίνοντας ένα άλλο όλον, ίσως το μόνο αληθινό ως όλον.
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..