Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Ο Άσσαντ και η Συρία: εθνοτικές και κυριαρχικές τοπικές πτυχές..


Η χημική επίθεση στην Συρία δεν έχει επιβεβαιωθεί ως προς την ταυτότητα του δράστη, αλλά έχουμε κάθε λόγο να υποψιαζόμαστε τους πάντες.
Οι αντιάσσαντ δυνάμεις, εντός και εκτός δύσης, ευνοούνται αντικειμενικά από το χτύπημα αυτό εφόσον έτσι σταματάει απότομα το αμερικανικό μορατόριουμ και η πολιτική τής αμερικανικής κυβέρνησης επιστρέφει με γοργό τρόπο στην προ Τράμπ συριακή πολιτική, είτε βρίσκοντας απλά αφορμή μέσω του χτυπήματος είτε όντως ανακαλύπτοντας αυτό που είχε ανακαλύψει η προεδρία Ομπάμα, ότι δηλαδή ο Άσσαντ δεν έχει κανένα όριο και τίποτα δεν πρόκειται να τον σταματήσει αν δεν υποστεί μια καίρια στρατηγική ήττα.
Υπάρχει και η άλλη, πιο πιθανή για μένα εκδοχή.
Αν το χτύπημα δεν είναι προβοκάτσια των τζιχαντιστών και των Τούρκων, τότε μας παρουσιάζεται ένας ηγέτης και ένα καθεστώς με μεγάλο θράσος και έλλειψη στοιχειώδους φρόνησης στην χρήση των πολεμικών μέσων.
Όμως γιατί να το κάνει το καθεστώς αυτό το έγκλημα; τι νόημα έχει μια τόσο αποτρόπαια πράξη για να προωθήσει τα συμφέροντά του;
Μήπως τελικά το καθεστώς Άσσαντ τρέφεται από την σύγκρουση των μεγάλων δυνάμεων και των άλλων μικρότερων συντελεστών του πολέμου;
Στο παρελθόν υπήρξανε αναλύσεις που προωθούσαν την ιδέα-πληροφορία ότι ο ίδιος ο Άσσαντ ήταν αυτός που απελευθέρωσε ένα μεγάλο πλήθος τζιχαντιστών από τις φυλακές του, ούτως ώστε τούτοι να εξουδετερώσουν έμμεσα τους μετριοπαθέστερους (πάντα συγκριτικά και μόνον) αντιπολιτευόμενους ισλαμιστές φιλότουρκους και φιλοσαουδάραβες.
Σήμερα, κάτι ανάλογο μπορεί κανείς να υποθέσει και για την πράξη αυτή, της χημικής επίθεσης, εφόσον το άμεσο αποτέλεσμά της είναι η ανακοπή της αμερικανορωσικής δυναμικής επιδιαιτησίας και ειρήνευσης και η ανακοπή μιας τελικής συμφωνίας μοιράσματος των ζωνών επιρροής και διάσπασης τής χώρας σε αυτόνομα καντόνια.
Αυτό που ενισχύει αυτό το σενάριο έχει να κάνει με την πραγματική επιρροή του καθεστώτος στην πλειονότητα των Σύρων σουνιτών μουσουλμάνων, η οποία είναι μηδενική-ελάχιστη.
Ο Άσσαντ, το καθεστώς του και οι Αλαουίτες ομόθρησκοι ομοεθνείς του είναι μειονότητα στον συριακό λαό, και αν υπήρχε ειρήνευση θα περιορίζονταν σε ένα σιιτικό αλαουιτικό καντόνι, πράγμα που θα είχε επίσης ως αποτέλεσμα την προσωπική και οικογενειακή εξάλειψη του Άσσαντ, αφού η αλαουιτική κοινότητα με το καντόνιό της θα φρόντιζε με τον γνωστό και φρικώδη απίθανο κυνικό μεσανατολικό και αραβικό-τουρκικό τρόπο να ξεφορτωθεί τον Άσσαντ και το ματοβαμμένο σόϊ του. 
Όπως ακριβώς ο εχθρός του Ερντογάν έτσι και ο Άσσαντ τρέφεται πλέον από τα υπαρξιακά εθνοτικά προβλήματα της ειδικής του εθνοθρησκευτικής ομάδας, και ενώ ο Ερντογάν πατάει πάνω σε μιαν ανασφαλή πλειονότητα (Σουνίτες) ο Άσσαντ πατάει πάνω σε μια πρώην κυρίαρχη και πλήρως ανασφαλή μειονότητα (Αλαουίτες). 
Αν ο Ερντογάν τράφηκε και τρέφεται από την σύγκρουση με τους Κούρδους, και είχε (και έχει ακόμα) προβλήματα με την ίδια του την πολιτική αλλά και βιολογική επιβίωση, φανταστείτε σε τι θέση βρίσκεται ο Άσσαντ.
Ό Άσσαντ έχει αιχμαλωτίσει την αλαουιτική (πρώην κυρίαρχη) μειονότητα τής Συρίας, όπως ο Ερντογάν έχει αιχμαλωτίσει την σουνιτική πλειονότητα τής Τουρκίας αλλά και τους κοσμικούς υπερεθνικιστές-φασίστες (Γκρίζοι Λύκοι).
Όλοι ξέρουν ότι αν παύσουν τα όπλα και δεν είναι ο Άσσαντ ο νικητής, πράγμα απίθανο πλέον (να είναι ο νικητής), η κυρίαρχη σουνιτική πλειονότητα θα κυριαρχήσει στην μεγαλύτερη επικράτεια τής Συρίας, αλλά αν υποθέσει κανείς ότι οι Αλαουίτες και κάποιοι κοσμικοί θα δέχονταν μιαν κυριαρχία σε ένα τμήμα της χώρας, άρα ένα δικό τους ξεχωριστό εθνοτικό κράτος, τούτο θα ήταν θάνατος για τον ίδιο τον Άσσαντ και την οικογένειά του (το μεγάλο αραβικό σόϊ του). 
Άρα ο Άσσαντ έχει κάθε λόγο (και αυτός) να συνεχίζεται ο πόλεμος με κάθε τρόπο και αν είναι δυνατόν για πάντα.
Το ίδιο συμφέρον έχουν σίγουρα και οι Τζιχαντιστές, πάντως το έχουν και εκείνοι από τους (υποτιθέμενους) μετριοπαθείς τζιχαντιστές (σαουδαραβόφιλοι και τουρκόφιλοι) τής αντιπολίτευσης (που, επαναλαμβάνω είναι και αυτοί Τζιχαντιστές) που εξυπηρετούν άμεσα τα συμφέροντα τής Τουρκίας, του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας.
Αν ο Άσσαντ στην αρχή ανέκοψε την επέλαση τής "αραβικής άνοιξης" και την ορμή τής νέας κυριαρχίας των δυτικών και των τζιχαντιστών δυτικοπρακτόρων και τουρκο-σαουδαραβο-πρακτόρων, χρησιμοποιώντας μεν άθλια κυνικά και απάνθρωπα μέσα αλλά παρα ταύτα λειτουργώντας συγκυριακά σωτήρια για τον πολιτισμό στην Συρία (φανταστείτε να είχαν επικρατήσει οι γενειοφόροι βρυκόλακες τής Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, από την αρχή και για τα καλά), σήμερα έχει έναν και μοναδικό τρόπο να ζει και αυτός και το καθεστώς του: να τρέφεται από φρέσκο ανθρώπινο αίμα σε έναν διαρκή πόλεμο, και να φέρνει συνέχεια στο προσκήνιο τής ζωής/επιβίωσης της σουνιτικής πλειονότητας τής Συρίας την αναγκαιότητα των αμερικανοκίνητων τουρκοκίνητων και σαουδαραβοκίνητων/καταριανοκίνητων δυνάμεων "υποστήριξής" της.

Τώρα, αν οι μαρξιστές (μή μ-μ) μέσα σε όλες αυτές τις και τοπικοσεκταριστικές και κρατικοσοϊλίδικες διαμάχες βρίσκουν μερίδες του "ντόπιου συριακού κεφαλαίου", όπως τις βρίσκουν στο εδάφιο α, παράγραφος 4 του "Κεφαλαίου", εμέναν να με πάρουν τηλέφωνο.
Μιλάμε πάντα για το (ανύπαρκτο) "ντόπιο συριακό κεφάλαιο" κατά την μαρξική έννοια. 
Ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο πάντως, με την τυπικότερη έννοια του όρου, υπάρχει και παραϋπάρχει μέσα και δίπλα και πάνω από όλα αυτά, και δεν εργαλειοποιεί μόνον αλλά και εργαλειοποιείται από τις "τοπικές δυνάμεις".
Δεν το βρίσκω πάντως εύκολο Αλέκα να ξεμπερδεύεις, θεωρητικά πάντα (γιατί η ζωή συνεχίζεται), (με) το "ντόπιο συριακοκαπιταλιστικό" κουβάρι..
   
Αριθμός τηλεφώνου: Μηδέν (0)






Ιωάννης Τζανάκος    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..