Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Το σημείον ως (ένα) πτυχωτικό υλικό Είναι // Όχι στην οντολογία..


Το σημαίνον δεν σημαίνει μεν τίποτα ως μια καθαυτή οντότητα, ως τέτοιο που λέει και ο κύριος Ζακ Λακάν, αλλά τούτο είναι δυνατόν να νοηθεί ως κάτι και λογικό και περιέχον κάποια σχέση με την εμπειρική δομή τής (ανθρώπινης) ζωής όταν αγκυρώνεται στην  ειδική μορφή του που σημαίνεται ως σημείον.
Το σημείον δεν είναι ένα "φυσικό" σήμα βεβαίως όπως πάλι το εννόησε μάλλον παραδοσιακά προεπιστημονικά και μισο-ορθά ο κύριος Ζακ, ούτε (όμως) το σημαίνον και το σημειακόν της ανθρώπινης τάξης του νοήματος είναι μια "ομαλή" εξέλιξη ή εκδίπλωση της προανθρώπινης "ζωϊκής" επικοινωνίας.
Μολοντούτο δεν υπάρχει κάποιο απόλυτο φυσικό ή μεταφυσικό ρήγμα.
Η ίδια η σημειακότητα όσο και να προσπαθούν οι δομιστές και μεταδομιστές τής "νεογραμματολογικής" σχολής είναι εδρασμένη πάντα στην υλικότητα τής φωνής (ή του νεύματος στις γλώσσες των κωφαλάλων), έστω σε ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης τής έννοιας τής υλικότητας ή "φυσικότητας".
Ωστόσο δεν είναι η (άμεση) υλικότητα ή "φυσικότητα" της φωνολογικής θεμελίωσης του σημείου, άρα και οι δομικές της συνέπειες στην ίδια την οικοδόμηση της ανθρώπινης γλώσσας, που μας αφορούν εδώ, αλλά η εσωτερική ούτως ειπείν μορφή του που αναφέρεται άμεσα σε μιαν έννοια της ολότητας, αν και βέβαια όχι με την έννοιά της κατά την πρώϊμη ρομαντική ή μεταρομαντική εκδοχή.
Το σημείον ως ένας κρίκος σημείων που ωθούν σε ένα ολικό σημείο δεν εγκαθιδρύει ούτε κατά την φανταστική πορεία του προς το όλον-του ένα όλον ούτε κατά κάποια κατάληξή του.
Το σημείον υφίσταται εν όλω σε κάθε σημείο τού σημαίνοντος ενόσω το σημαίνον υπάρχει ήδη, ενόσω το σημείον υπάρχει ήδη χωρίς επίσης να έχει εγκαθιδρυθεί από ένα δημιουργόν ή παράγον σημαίνον. 
Όμως και έτσι, ως ένα στοιχείο ενός άλλου στοιχείου κατά την δομική συνγένεσή τους, το σημείον εξέχει κατά τι από την σημαινότητα, εφόσον δεικνύει πλεονασματικά όχι μεν το αναφερόμενο ως πράγμα ή ον αλλά ως ένα άλλο, άρα, το σημείον αίρει ήδη από την συστατική του μορφή το άλλον ως άλλον-απλά ή Άλλον.
Η πλεονασματικότητα του σημείου ως σημείου διαφαίνεται λαμπρά και στο γνωστό πλέον δεδομένο μιας σχετικής αυθαιρεσίας του (συμβατικότητάς του), αλλά δεν πρέπει να μείνουμε εκεί, αν και είναι πάντα χρήσιμο απέναντι στην επαναφορά του οντολογικού (και αστείου πλέον) ετυμολογισμού.
Θα ήταν παραγωγικότερο και συναρπαστικότερο να ανακαλύψουμε δι' αυτού ξανά μιαν ετερογενή αλλά και επιστημονικά ευσταθή έννοια της ολότητας (και) ως γνωσιογλωσσικής ενέργειας. 
Η ολότητα αυτή δεν μπορεί να είναι μια κλειστή ολότητα, ή μια ολότητα εν εαυτώ, αφού το ίδιο το σημείο αν μη τι άλλο σημαίνει ένα χάσμα, ένα κενό, ένα ρήγμα με το ον που όμως ταυτόχρονα ιδρύει ως ον.
Δεν υφίσταται καμμία οντο-λογία, το ον και το σημείο-του ή το σημείο και το ον-του παραμένουν πάντα σε ένα οντικό φάσμα. 
Υπάρχει μόνον το οντικό, δεν υπάρχει κανένας "νόμιμος" χαϊντεγκεριαν-ισμός, ειδικά έμμεσος, για μας. 


(συνεχίζεται)




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..