Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Η δυνατότητα για το αθώον..



Η ψυχοϊστορία είναι ένα ανέφικτο ερευνητικό πρόγραμμα, αν και όλα-εντός αυτού του πράματος που ορίσθηκε πολλαπλώς ως ιστορία [μάς] παρουσιάζονται σαν να σημαίνουν μιαν ψυχοϊστορία ή και μιαν ψυχοϊστορία.

Η εννοιακή γενίκευση είναι μια απαραίτητη γνωσιοθεωρησιακή και γλωσσική φρίκη, την οποία επιτελούν όλα τα ανθρώπινα όντα ως ομιλούντα, κατά μίαν τυπική αλλά-όχι λανθασμένη γενίκευση, και αυτή είναι γενίκευση.
Όταν ο αγαπητός κύριος Κύριος Λακάν αποκαλύπτει με επίταση αλλά και τόση-τόσο επηρμένη μετριοπάθεια, την εμπλοκή ή συνύφανση τής γνώσης ή επιθυμίας-προς-γνώση με την γλώσσα (γλωσσικότητα), και όλων τούτων (ίσως και άλλων) με την απόλαυση, δεν λαθεύει καθόλου, μπορώ και γω να υποκλιθώ στο[ν] εύστοχο, όλη η ζωή ενός λόγιου ή παρα-λόγιου είναι μια σειρά υποκλίσεων σε αποκαλύψεις-φορείςτων, αλλά συνεχίζει να τέμνει/τέμνουμε ούτως [αρχικά ο Φρόϋντ, και έπειτα ο Λακάν και εμείς -ως- οι υποκλινόμενοι, σε συνάφεια προς τις προαναφερόμενες γλωσσικές δομές κ.λπ] το αρχικό πλήθος των όποιων αρχικών αναπαραστάσεων επιθυμιών παραστάσεων ή παραστάσεων-μη-παραστάσεων από την ιδιάζουσα-ως-ανθρώπινη ή ανθρώπινη-ανθρώπινη προϋπαρξη τής (παιδικής) σεξουαλικής απολαυσιακότητας πριν την σεξουαλική ωριμότητα, σε αντιπαραβολή προς την ταύτιση αυτών των δύο πτυχών στο (υπόλοιπο) ζωϊκό βασίλειο. 
Όπως είπα αυτό δεν είναι ένα σκέτο λάθος, η θεώρηση του ανθρωπίνου νεοσσού ως ενός απολύτως "αθώου" ερωτικά όντος έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με τα δεδομένα τής οποιασδήποτε επιστημονικής/παρατηρησιακής ψυχολογίας ή ακόμα και καθημερινής εμπειρίας/παρατήρησης, αλλά όμως υπάρχει παρά τούτα τα προφανή ή ημι-προφανή μια κάπως συντηρητική θεώρηση ή και ιδεολογική θέση την οποία σέβομαι και εν μέρει συμμερίζομαι, η οποία επιμένει να αντικρύζει στο βρέφος και το παιδί έναν πραγματικό αθώο και αμέτοχο όλων αυτών των ενήλικων προβολών, εφόσον, πάντα, ό,τι από την επιθυμητική ή απολαυσιακή στάση και τοπο-θέτηση του βρέφους/παιδιού παρουσιάζεται στο πεδίο τής ενήλικης σκέψης είναι [ούτως] ανυπεράσπιστο από τις ίδιες τις ενήλικες προβολές και προ[σ]βολές.
Με λίγα λόγια, έχουν πληθύνει τα ενήλικα βλέμματα, και έχει αποϊεροποιηθεί [και] η οντότητα του βρέφους/παιδιού, πράγμα εκφράζον τον επιστημονικό ρεαλισμό, αλλά την ίδια στιγμή αυτό σημαίνει ίσως άλλη μιαν απώθηση, άλλη μια μονδέρνα απώθηση της φυσικότητας, [αν σας πειράζει ο όρος φυσικότητα εχέσθημεν τελικά, δεν θα ζούμε προσέχοντας συνέχεια τι σας και τι δεν σας πειράζει], αλλά επίσης [σημαίνει μιαν απώθηση] και τής ευρύτερης μη απολαυσιακής ή μη  ερωτοειδούς έννοιας τής επιθυμίας, της ευδαιμονίας, ακόμα και της αγάπης, ενσώματης ή μη ενσώματης.

Μπορώ να το σταματήσω εδώ, όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν έχει και νόημα να συζητάμε με τους δυτικούς από ένα σημείο και πέρα, αλλά δεν το σταματάω όσον αφορά στην υπεράσπιση τής πιθανής ψυχοϊστορίας ως μιας καταγραφής όχι μόνον των παθημάτων που προκαλεί μια σειρά εννοιακών ή ιδεολογικών γενικεύσεων, αλλά και ως μια καταγραφή, ίσως μάταια σήμερα, τής αστήρικτης και κακεντρεχούς υποψίας μας ότι αν σε κάτι μοιάζει η Δύση (και η αρχαία Ελλάδα βέβαια) και το Ισλάμ ως ψυχοϊστορία και ως ψυχοθεώρηση είναι ότι έχουν μια παράδοση παιδεραστίας, όχι άσχετης τελικά με την ίδια την διαρκή θεωρητική (επιστημονικη;) ιδεολογική και "φυσικά" κοινωνικοπατριαρχική βεβήλωση της παιδικότητας.

Η ανακάλυψη τής συνύφανσης γλώσσας, αλήθειας, σκέψης, γραμματικής, απόλαυσης και ασυνειδήτου, έχει την αυτοτέλειά της ως ανακάλυψη, και την καθιστά  "ικανή" να "μας" οδηγήσει σε μια μη σεξουαλικο-κεντρική απολαυσιακο-κεντρική θεώρηση τής επιθυμίας, τής γλώσσας, τής αλήθειας, τής σκέψης, τής γραμματικής, και τού ασυνειδήτου κατά την ιδρυσή τους ή επανάληψή τους στο αρχικό υποκείμενο.

Η εποχή των βεβηλώσεων των πάντων, έληξε-λήγει με άσχημο τρόπο.

Η ψυχή είναι το αθώον.

Δεν ομιλώ με γενοκτόνους ή επιθυμούντες γενοκτονίες, αλλά πλέον ούτε με τους βεβηλωτές της δυνατότητας του αθώου.
Ή μάλλον, μιλώ, αλλά πολεμώντας.





Ιωάννης Τζανάκος
  

2 σχόλια:

  1. «αλλά όμως υπάρχει παρά τούτα τα προφανή ή ημι-προφανή μια κάπως συντηρητική θεώρηση ή και ιδεολογική θέση την οποία σέβομαι και εν μέρει συμμερίζομαι»

    Αν και ακόμα υποφέρω από τη λοίμωξη, να επισημάνω ότι το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η «αθώα» παιδική πολύμορφη σεξουαλικότητα·[*] αλλά το ότι στην παιδική ηλικία η απόλαυση ενέχει τον κίνδυνο ψυχολογικού τραύματος.[**] Αυτός είναι ο μόνος θεμιτός λόγος για τις όποιες νομικές απαγορεύσεις. ---Αν στην Ελλάδα είχατε σεξουαλική εκπαίδευση από το δημοτικό χωρίς ηθικολογίες και χωρίς την ανάμιξη τής εκκλησίας, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα και για τις ώριμες σεξουαλικές σχέσεις, και για την αντιμετώπιση τής εφηβικής σεξουαλικότητας και λιγότερη υστερία γύρω από το σεξ θα υπήρχε, αλλά δυστυχώς.

    ---Δεν λέω ότι τα πράγματα είναι καλύτερα στο ΗΒ από πλευράς διαμόρφωσης τής προσωπικότητας, παρ' όλο που είναι συνηθισμένο η έναρξη τής σεξουαλικής δραστηριότητας (συνουσία) να τοποθετείται στο 13-14 έτος· για μια περίοδο, προ δεκαετίας, η ανάμιξη των κοινωνικών «λειτουργών» (και του τύπου) είχε τραγικά αποτελέσματα: ποινικές απειλές σε ανήλικα ζευγάρια, αντιμετώπιση των ανήλικων μητέρων σαν σκουπίδια κ.ο.κ.

    Να επισημάνω και κάτι άλλο, η υστερία, από το '70 και μετά στις ΗΠΑ, για την «παιδοφιλία» (σε εισαγωγικά, θα δεις γιατί) υποκινήθηκε ή καλύτερα βρήκε «ακαδημαϊκό» πάτημα σε έναν ανανήψαντα φροιδιστή τον JM Mason (μεταφραστή των επιστολών Φρόιντ-Φλις). Καλό θα ήταν να ρίξεις μια ματιά στις επιστολές. Λοιπόν, σύμφωνα με τον Mason η φροϊδική πρωταρχική σκηνή (φαντασία) αντιστοιχεί πάντα σε μια πραγματικότητα βιασμού. Έτσι ξεκίνησε η «υπερπαραγωγή» τής ανάσυρσης απωθημένων «μνημών» βιασμού (abuse) κατά την παιδική ηλικία στο πλαίσιο «counselling» ενηλίκων, οι δικαστικοί αγώνες (λεφτά να βγάζουν οι δικηγόροι) και όλα τα υστερικά φαινόμενα στην Ευρύτερη Αγγλοσαξωνία.

    [*} Να σου δώσω ένα παράδειγμα: η ψυχαναλύτρια Σαμπίνα Σπίλραϊν (την σκότωσαν οι ναζί στη Σοβιετική Ένωση) είχε διαγνωστεί με ηβηφρένεια (δεν θυμάμαι ακριβώς τη διάγνωση --- δηλ. το είδος τής ψύχωσης--- και την ηλικία, αλλά νομίζω ήταν έγκλειστη από την ηλικία των 9 ετών. Το σύμπτωμα ήταν η συνειδητή κατακράτηση κοπράνων. Η ψυχωσική φαντασία ήταν ότι μέσω τής κατακράτησης εξασφάλιζε μια απόλαυση που την περιέγραφε ως ανάληψη στον ουρανό. Νομίζω ότι κάποιο ρόλο έπαιζε και ο μύθος της Λήδας και του κύκνου. Εδώ είχαμε παιδική ψύχωση, όχι τραύμα (μετατραυματικό σύνδρομο) ή κάποια νευρωσούλα.

    {**} H ταινία τού Καζάν «splendor in the grass» απεικονίζει καλά το «τραύμα» στην εφηβεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι, όντως υπάρχει μια υστερία, στις Η.Π.Α κυρίως, αλλά και στους δεξιούς αντιφροϋδικούς κύκλους, νομίζω πάλι στις Η.Π.Α, η οποία όμως έχει και μια σχέση και την υφέρπουσα διαμάχη καθολικισμού προτεσταντισμού, και αναφέρεται και στα διαρκή όντως απίστευτα σκάνδαλα των καθολικών ιερέων κ.λπ. Εννοείται πως υπάρχει ακόμα και σε αυτό το επίπεδο ένα είδος προπαγάνδας, αν και η καθολική (βρωμο)εκκλησία έχει πολύ λερωμένη την φωλιά της. Από την άλλη υπάρχει ο δυνατός προτεσταντισμός κ.λπ, η αμερικανοϋστερική μορφή του κ.λπ πράγματα αναμφίβολα. Εδώ, η ελλαδική εκκλησία μετά τον πόλεμο όπως έχουν δείξει οι νεοορθόδοξοι, όταν ήταν στην αντιπολίτευση ήτο επηρεασμένη από τον νεοπροτεσταντικό ηθικισμό, ταμάμ και με την αμερικανοκυριαρχία, και υπήρχε γενικά ένας αηδής συνδυασμός παραδοσιακής σκοταδιστικής ορτοντόξ κστάστασης (με αρκετά βορβορώδη σεξουαλικό "άντεργκράουντ" μέσα στην εκκλησία και παρακείμενα) σε συνδυασμό μείξη με τις νεοπροτεσταντικές διδαχές. Πράγματα γνωστά επίσης.
    Αλλά. Αλλά,,,
    Εγώ μιλάω για τον εκτεταμένον της παιδεραστίας, την κρυφή ιστορία της και μια γενικότερη σχέση στρατοκρατίας παιδεραστίας εφηβοπαιδολαγνείας από την σκοπιά και της νέωτερης τέχνης (δες σκάνδαλο Πολάνσκι, που δεν είναι μάλλον κατασκευσμένο) ερωτισμός με λολίτες παιδούλες και τα λοιπά, τα οποία αν θέλεις δεν σκοπεύω να κρίνω με συντηρητική ευκολία, αλλά σαν πολλά δεν μαζεύτηκαν. Να μην σου πω για την πολύπαθη Ταϋλάνδη και τις "βόλτες" των δυτικών, μαζικά σε σημείο αηδίας. Στην γερμανία, στις μπυραρίες άκουγα ιστορίες για την Ταϋλάνδη, οι απίστευτοι τύποι, λαϊκοί, αφηγούνταν ένα σωρό από τα αηδιαστικά κατορθώματά τους με παιδούλες στην Ταϋλάνδη. Θεωρώ πως ένα κίνημα λ.χ σαν τους βιετκόγκ για να μην πω και άλλα παραδείγματα, θα τους έκοβε τον πούτσο. Υπάρχει και το Ισλάμ, εκεί σηκώνω τα χέρια ψηλά, θα παρεξηγηθούμε αν μιλήσουμε. Τώρα θα μου πεις, τι φταίει ο Φρόϊντ, Λακάν κ.λπ. Νταξ, δεν φταίει, αλλά φταίει κι αυτός (αυτοί) λίγο, το πράγμα έχει ξεφύγει δεν νομίζεις; το που και πως έχει ξεφύγει είναι τεράστια συζήτηση η οποία μονοπωλείται από την δεξιά και μάλιστα την άκρα δεξιά και τις εκκλησίες, εντός των οποίων βέβαια, ταυτοχρόνως. γίνεται της κακομοίρας.
    Ποιό είναι το σημείο που με ενοχλεί; δεν μπορώ να το ορίσω με ακρίβεια, αλλά θα έλεγα να κρατήσουμε κάποιες αποστάσεις από το καθαρά θεωρητικό μεν αλλά όχι και τόσο αθώο (νομίζω) περί "πολύμορφης παιδικής σεξουαλικότητας" παρά το προφανές πως όλο αυτό δεμ μπορεί να είναι ψέμα.
    Το ότι είμαι κάπως πουριτανός, δεν χρειάζεται να στο πω βέβαια..
    Άντε πια με την λοίμωξη, σε καταλαβαίνω, και γω όταν αρρωσταίνω είναι για μήνες..πολύ σπαστικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..