Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Κάποιες ψυχογραφικές παρατηρήσεις..




Παρατηρώ τους αφρούς στο στόμα σας, κι αναρωτιέμαι, εντάξει, κάτι θυμίζει λύκο, τσακάλι, ή λυσσασμένο σκύλο, αλλά δεν μπορεί, επίσης κάτι θα είναι ειδικά ανθρώπινο.
Δεν διακρίνω εύκολα το ανθρώπινο σε αφρισμένα στόματα.
Ούτε γνωρίζω λυσσασμένα σκυλιά να πετυχαίνουν κάτι άλλο από το να τα δέσουν με κάποια αλυσίδα, για να πάψουν να δαγκώνουν τον περαστικό.
Τώρα, αν νομίζετε πως το αλυσόδεμα έστω θα σας κάνει ειδικά ανθρώπινους, μιας και όπως να το κάνουμε ό,τι δένει και ό,τι δένεται έχει πάνω του το σημάδι του ειδικά ανθρώπινου, ε τι να πω, μπορεί και να έχετε δίκιο. 
Οπότε, γιατί δεν δένεστε από μόνοι σας; δεν είναι αναγκαίο να δένεσαι από κάποια αρχή ή από έναν ιατρόν για να κατακτήσεις τούτο το ειδικά ανθρώπινον, μπορείς και μόνος σου, να δεθείς, τι αυτόνομος αουτονόμ είσαι ρε αδερφάκι μου αν δεν δεθείς από μόνος σου αφού για δέσιμο είσαι;

Είναι κωμικό και αστείο, δεν ταυτίζονται, να πρέπει να νιώσεις πως αυτή η χώρα δεν σου ανήκει, δεν είναι η χώρα σου, για να μπορέσεις να βγείς έξω από όλα αυτά τα βρωμόσκυλα και τις αγέλες τους.
Δηλαδή, τι πρέπει; να πάω στην Παταγονία για να γίνω ένας ολοκληρωμένος έλληνας, ή ρωμηός, εθνιστής; 
Μάλλον, αυτό πρέπει να κάνω, εκεί στην Γη του Πυρός δεν θα είμαι περιστοιχισμένος από εθνικιστικά και διεθνιστικά λυσσασμένα σκυλιά.
Είναι ελληνικά αυτά τα σκυλιά, εξόχως ελληνικά, και το μόνον που με ανησυχεί σε μιαν τέτοια περίπτωση είναι το ενδεχόμενον κάποιος Παταγών βοσκός να έχει κάνει το λάθος να έχει πάρει έναν τέτοιο σκύλο.

Αν φύγεις μακριά, έστω μέσα σου, υποτίθεται πως παύεις να μιλάς, αλλά ισχύει το αντίθετον.
Μακριά σημαίνει πάντα πάνω, πραγματικά πάνω, και από εκεί υπάρχει μια σίγουρη φλυαρία.
Τη βάψατε, αγαπητοί.

Θα συνεχίσει να με απασχολεί το ζήτημα τής φυγής, ακόμα κι όταν φύγω, όπου φύγω, όπου φύγει φύγει, γιατί τον αγαπώ τον τόπο μου, όπως κάθε φυγάς. 
Αν δεν τον αγαπούσα γιατί να φύγω;
Μένουν με πάθος κάπου όσοι είναι βασανιστές ή θέλουν να βασανίζουν, αν και δεν είναι όλοι όσοι μένουν κάπου, ακόμα και με πάθος, βασανιστές.
Υπάρχουν και οι βασανιζόμενοι, τι θα κάνανε οι υποψήφιοι βασανιστές χωρίς βασανιζόμενους;

Τα πράγματα είναι όντως πολύπλοκα, για μας τα υποψήφια θύματά σας. 
Πρέπει να την κάνουμε, όπου φύγει φύγει όπως είπα, αλλά δεν έχουμε τα κότσια ή την ηλικία, ή ακόμα και τα λεφτά, οπότε θα μείνουμε μάλλον.
Εσείς τον έχετε δέσει τον γάϊδαρό σας, έχετε έτοιμα τα δωμάτιά σας, στην θέση του βασανιστή που βασανίζει ή στην θέση του βασανιστή που τον βασανίζει ένας άλλος βασανιστής. 
Το ιδανικό θα ήτο να υπήρχε ένας τόπος μέσα σε έναν τόπο σαν τον δικό μας όπου όλοι οι δυνάμει και ενεργεία βασανιστές θα ασχολούνταν με τα θεματάκια τους, μόνοι, αλλά τέτοιος τόπος δεν υπάρχει. 
Οπότε το ζήτημα είναι να την κάνουμε, πάντα αυτό είναι το ζήτημα, και το κυριότερο, το ζήτημα είναι να ζήσουμε χωρίς βασανιστές.



Ιωάννης Τζανάκος

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..