Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Για τον σαθρό "αριστεροπατριωτικό" χώρο και τα αδιέξοδά του..



Το γενικό περίγραμμα
Το ότι οι λαοί της Μέσης Ανατολής και της Μεσοποταμίας άγονται και φέρονται μέσα σε ένα φρικαλέο αδιέξοδο δεν πρέπει μάλλον να απασχολεί και πολύ μερικούς στην Αθήνα και την Λευκωσία.
Ακόμα και τώρα μερικοί, και δεν μιλάω για τον κοσμάκη που ζει συνήθως σε ένα μισοσκόταδο, νομίζουν πως ζούνε μεταξύ Βελγίου και Γερμανίας και μπορούν άραγε εκ του (σχετικά) ασφαλούς να χαράζουν γεωπολιτικές και πολιτικές στρατηγικές και να έχουν προτιμήσεις ανάλογα με τις εσωτερικές τους ιδεολογικές επιλογές ή μάλλον παρακρούσεις.
Ο λαός μας είναι κλεισμένος πιά σε έναν γεωπολιτικό βρόγχο και αντί να κινητοποιηθεί σε μιαν κοινωνική δημοκρατική κατεύθυνση με στόχο και την δημοκρατική υπεράσπιση της χώρας αλλά και την ευαισθητοποίηση για τα προβλήματα των γειτονικών λαών, αντί για αυτό --για αρχή τουλάχιστον, βυθίζεται σε μια ιδεολογική δυτικορατσιστική αυτοαναφορικότητα, ή ακόμα και στις "καλύτερες" πτυχές του (στην ριζοσπαστική νεολαία) αναλώνεται σε έναν υπερθεωρητικίζοντα αντικαπιταλισμό, ο οποίος μια χαρά συναρμόζεται με την αδράνεια τής προαναφερόμενης μαζικής αυτοαναφορικότητας και λειτουργεί ως ένας ετεροκαθορισμένος και ετεροκαθορισιακός πόλος απέναντί της.


Ο χώρος του σαθρού "αριστεροπατριωτισμού"
Οι λεγόμενοι εναλλακτικοί "αριστεροπατριωτικοί" χώροι (Λαε, Κωνσταντοπούλου, πρώην α-συνέχεια "Δρόμος τής Αριστεράς", Άρδην-Καραμπελιάς, Καζάκης, Περιεκτική Δημοκρατία-Φωτόπουλος) όταν είναι αυτό που λένε και δεν είναι (όπως δικαίως ίσως υποψιάζονται πολλοί για κάποιους από αυτούς) ένας προθάλαμος της χρυσής αυγής λάϊτ που όλο ετοιμάζεται αλλά δεν εμφανίζεται ωστόσο, όχι μόνον δεν λειτουργούν σε μιαν ούτως ειπείν υγιή κατεύθυνση αλλά οδηγούν στην πολιτική παράνοια και σε ένα "νόθο" αλλά και επίσης ύποπτο δημοκρατικό αστικό ή μικροαστικό εθνικισμό, χωρίς να έχει τούτος ούτε ερείσματα στο πραγματικό γεωπολιτικό πλαίσιο αλλά ούτε στέρεες αξιακές βάσεις.
Με λίγα λόγια ούτε ρεαλισμό βλέπω ούτε αξιακή ευαισθησία, σε κανέναν από αυτούς, ακόμα κι όταν όπως ο Ρούντι (πρώην α-συνέχεια Κοε) φαίνονται, μόνον φαίνονται όμως, ότι "έχουν κάτι". 
Δεν αναφέρομαι τελικά στο προσωπικό επίπεδο, αν και δεν έχω αφήσει πολλούς από αυτούς στο απυρόβλητο.
Η πολύ βαριά σοβαροφάνεια όλων αυτών, κρύβει πολλές φορές το αστείον τους (το λέω τρυφερά) ως προσώπων, το κωμικό έως αριστερομουσολινικό τους ύφος.
Και δεν έχουν την δύναμη να παραμερίσουν για να αρχίσει μια ανοιχτή, σκληρή αλλά ανοιχτή διαδικασία, πέρα από παραγοντισμούς και τα σχετικά, για να γίνει ένας νέος αλλά και ένας πραγματικός Σύριζα (όπως δεν ήταν ποτέ ο Σύριζα), δηλαδή ένα νέο δημοκρατικό ανεξαρτησιακό αριστερό μέτωπο, έστω ως αρχική μαγιά και μετά βλέπουμε.
Αυτό είναι όμως αποτέλεσμα τής ίδιας τής ιδεολογικής και αναλυτικής ανεπάρκειας, όχι το ίδιο στον καθένα, και παλαιών στρατηγικών επιλογών που τώρα θα πληρωθούν μέχρι την τελευταία δεκάρα.
Παράδειγμα, αλλά κρίσιμο και από την ιδεολογική αξιακή, πολιτική και γεωπολιτική σκοπιά:
Κανείς από αυτούς δεν έχει λόγου χάριν ξεκαθαρίσει την σχέση του με τον αντισημιτισμό με την προβιά του αντισιωνισμού, και μερικοί από αυτούς είναι όντως αντισημίτες με την προβιά αντισιωνιστή. 
Όλο αυτό δίνει στο πράγμα μιαν ζοφερή νότα αρκετά αξιοποιήσιμη από τους "εσωτερικούς" κινηματικούς "εχθρούς" αλλά και περιορίζει την γεωπολιτική ματιά σε έναν μονοδιάστατο φιλοαραβισμό και "τριτοκοσμισμό" που έχουν πεθάνει ανεπιστρεπτί εδώ και δεκαετίες.
Δεν είναι τυχαίο που σε ένα τέτοιο πλαίσιο φυτρώνουν τα παράξενα φυτά του φιλοασσαντισμού φιλομπααθισμού και προσφάτως ακόμα χειρότερα και τα εντελώς σαλταρισμένα φυτά ενός νεόκοπου φιλοερντογανισμού φιλοοοθωμανισμού.
Δεν χρειάζεται νομίζω να αναφερθώ και σε άλλες πτυχές ή πρόσωπα που έχουν σαλπάρει εδώ και δεκαετίες προς την αγκαλιά της ελληνικής εκκλησίας.
Όλα αυτά πάντως βγάζουν νόημα ίσως με την προσδοκία επιθυμία και λαγνεία προς την μαμά, υποτίθεται μαμά, Ρωσία, τώρα ειδικά που αυτή έχει ξανά δυναμώσει και παρουσιάζει σε παγκόσμια προβολή το θέαμα "τρίτος εθνοδεξιός δρόμος" αλά Πούτιν.
Όλο αυτό "συμβαίνει" στα μυαλά αυτών των ανθρώπων, και γιατί έχει έρεισμα στην επιθυμούμενη και υπαρκτή λαϊκή βάση ενός τέτοιου εγχειρήματος, οπότε το αδιέξοδον επιτείνεται και γίνεται απελπιστικό εφόσον αν μη τι άλλο υπάρχει, από όλους τούτους, ένα είδος υποταγής σε ζοφερά στοιχεία τής ίδιας της λαϊκής ιδεολογίας.
Το μόνον που θα μπορούσε να κάνει ένα τέτοιο συνονθύλευμα σε αυτή την κατάσταση που βρίσκεται θα ήταν όντως να στρώσει το χαλί σε έναν ντούρο και απολύτως συνεπή δεξιό εθνικισμό εθνολαϊκισμό ή ακόμα και σε έναν εθνικοσοσιαλισμό.
Όλο αυτό, ως ένα εθνοανεξαρτησιακό σοσιαλιστικό μπλόκ τάση συνιστώσα και όχι ακόμα ως αριστερό εθνικοσοσιαλιστικό κράμα (θου κύριε..), λειτουργούσε κάπως νορμάλ στο παλαιό συριζαϊκό πλαίσιο, όπου οι ισορροπίες των τάσεων όλου του σύριζα δημιουργούσαν μιαν αλλόκοτη μεν αλλά δημοκρατική ιδεολογική σύνθεσή τους. 
Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει μείνει όρθιο, και αν ο δημοκρατικός μη δεξιός λαός κάτι κατανοεί, αν και ο ίδιος (σας διαβεβαιώ) είναι απόλυτα μπερδεμένος, είναι ότι αυτά τα απομεινάρια ή αυτά τα ακραία έθνικ αριστερά μικροκομματίδια όχι μόνον δεν έχουν πρόταση αλλά θα κάνουν κακό και στον ίδιο " από μέσα του". 
Είναι σαν να προφυλάσσεται ο δημοκρατικός μη δεξιός λαός και από τον ίδιο τον πιθανό "κακό" εαυτό του, θέλω να πω..
Αυτά..











Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..