Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Στοχασμοί μιας νύχτας..



Δεν αναγνωρίζω κανέναν σύμμαχο σε έναν αγώνα στρατηγικού αυτοκαθορισμού σημαίνει πως τα πράγματα δεν πάνε χάλια μόνον για "μένα" αλλά και γι΄αυτούς που θα μπορούσαν να είναι σύμμαχοί μου.
Αλλά τούτο ας απασχολήσει και αυτούς κάποτε.
Ελπίζω να μην θεωρηθεί ένας τέτοιος στοχασμός ως μόνον ταυτοτικός ή "προσωπικός", αν και θα μπορούσε να είναι και αυτό, αλλά όχι ως "μόνον".

Η ανοικειότητα στους τρόπους ενός υποκειμένου μπορεί να σημαίνει πρόβλημα των άλλων, ειδικά όταν τούτοι ζούνε την ζωή τους ως κατασφαλισμένη θεωρησιακά, ή όπως λένε "ιδεολογικά".
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες μυστικές μορφές λαμβάνει αυτή ή μάλλον προς τα ένδον στρεφόμενη αλλά κοινωνικά εδραιωμένη κατασφαλιστική διεργασία, θα έλεγα πως έχει την έκταση τής ανθρώπινης ζωής.
Ακόμα και η κριτική των κατασφαλίσεων μπορεί να μετατραπεί μια χαρά σε κατασφάλιση η ίδια.

Η ζωή ενός ασήμαντου ανθρώπου που φαντάστηκε τον κόσμο ως άξιο να υπάρχει, ακόμα και έτσι όπως είναι, θα παραμείνει ασήμαντη, εφόσον είναι προτιμότερο για φιλοσοφικούς γκομενισμούς και έντονα συναισθήματα να φαντάζεται κάποιος πως αυτός ο κόσμος είναι άξιος να υπάρχει μόνον αν τον δεχτείς όπως είναι ή αν τον αρνηθείς όπως είναι.
Λέτε για αυτό και οι διχασμοί του υποκειμένου να ενδύονται τόσο σπουδαία ενδύματα ενότητας και διχασμού;
Η απόλαυση τού διχασμού (του/των υποκειμένου/ων) είναι απόλαυση της άρσης του και η απόλαυση της άρσης τού διχασμού στο Εν είναι απόλαυση του διχασμού, σε έναν κόσμο όμως που απαρτίζεται από ανθρώπους που δεν μπορούν να τον δούνε ως κόσμο και όχι ως κόσμο που ντε και καλά πρέπει να τον δεχτείς ή να τον αρνηθείς όπως είναι.
Θα άξιζε να φανταστεί κάποιος μια κλίση που τέμνει αδιάφορα τους διχαζόμενους και ενωνόμενους διαρκώς, αλλά δεν ξέρω άλλο τρόπο από την φυγή.
Το ίδιο ξέρουν και εκατομμύρια άλλοι, άλλο που κανείς δεν το βλέπει έτσι -- από αυτούς που τους "αναλύουν". 
Ακούγεται πολύ φιλοσοφικόν να θεωρεί κάποιος την φυγή ως μια στάση τομής μεταξύ και αδιαφόρως προς τους διχασμούς και τις ενοποιήσεις.


Σε μια εντελώς παράδοξη οπτική θα έλεγα πως η ανέφικτη συμμαχία που επιθυμούν όσοι δεν την έχουν είναι μια συμμαχία φυγής, αν και όχι περιπλανητικού τύπου.
Ποιός θέλει να περιπλανάται συνέχεια;
Αναγκάζεται, μόνον αναγκάζεται ένας φυγάς ή ένας νομάδας από περιστάσεις και τρόπους παραγωγής και πολέμου, και εν πάση περιπτώσει δεν είναι κάθε περιπλανώμενος ένας φυγάς.
Ο φυγάς είναι ένα διωκόμενο ον. 
Από όλους όμως.

 

Μεταξύ των διαφόρων απείρων δεν προτιμώ τελικά το πεπερασμένο, ούτε ως έναν σταθμό κατά την φυγή από τους διωγμούς, αλλά μια αρμαθιά που όλο μεγαλώνει από παράξενους αριθμούς, όχι κατά αποκλειστικότητα δεσμευμένους από το Εν.


Τι είναι ένας παράξενος αριθμός;
Παράξενος αριθμός είναι ένας ψευδοαριθμός, ένα φαντασιακό ψευδομαθηματικό πλάσμα που έλκει παράξενους συλλογισμούς για την σάρκα, τον άνθρωπο, την ζωή την ίδια μέσα στην γοητευτική ανυπαρξία της.
Έτσι το Εν συλλέγει χωρίς κανέναν Λόγο όλα και είναι άπειρο χωρίς να είναι μεγάλο ή ένα πλήθος με την έννοια που έχει το πλήθος στην άμεση εμπειρική σκέψη.
Το Εν όταν διχάζεται, κάτι σαν την αόριστη πλατωνική δυάδα, είναι ακόμα φυλακισμένο στην υπόσταση του Εν-ός και τότε εμφανίζεται ο τρίτος, το τρίτο που πάντα διαμεσολαβεί το άγονο αντικαθρέφτισμα που είναι το Εν ως διαιρούμενο, αλλά τότε αντί να συμβεί το χριστιανικό ή παραχριστιανικό (ψευδο-)θαύμα το ψευδοπλήθος αυτό αναδύεται ως ένας στρόβιλος τού ίδιου τού Εν-ός.
Αν δεν έχει παρανοήσει ο χειριστής αυτής της ψευδοδιαλεκτικής θα δει πως το Εν παραμένει πάντα ένα Τίποτα, ένα κενό και απόλυτα μη νοητό Τίποτα, που χαλκεύει όχι μόνον τους αντικατοπτρισμούς τού Εν-ός αλλά και το Εν το ίδιο.
Με λίγα λόγια, δεν ξέρω αξιοπρεπή άνθρωπο που να μην είναι και μηδενιστής.
Πέρα όμως και πάνω από αυτή την (μηδενιστική, σκεπτικιστική) αξιοπρέπεια υπάρχει η παραξενιά (αυτών) των μικρών και ασήμαντων μεγεθών της ποσότητας, τα οποία (μεγέθη) χωρίς κανέναν εμφανή τρόπο να αποδειχθεί πως υπάρχουν και αυτά και τα αποτελέσματά τους κραυγάζουν την έννοια της ποιότητας σε διάκριση προς το πλήθος και την ποσότητα.
Μέχρι το ένα, το δύο, το τρία, το τέσσερα άντε και το πέντε, δεν υπάρχει μέτρημα, αλλά μια άγνωστη και αφιλόξενη ποίηση για ανθρώπους που επιθυμούν να παραμείνουν άγνωστοι και απομακρυσμένοι, παραμένοντες σε έναν κόσμο αστάθμητων αναπόδεικτων και μάλλον ανυπόληπτων -πλέον- ποιοτήτων.

Θα αναρωτιέται κανείς, μετά από όλα αυτά, τι στο διάολο σχέση μπορεί να έχει ο στρατηγικός αυτοκαθορισμός, οι συμμαχίες (μέρες πού'ναι) με όλα αυτά τα εντεινόμενα σε παραξενιά πράγματα.
Έχει από την σκοπιά των πρώτων αποφάσεων, και αν τελικά το πεπερασμένο δεν έχει θέση ως αξία σε μια ελευθεριακή δυναμική, αυτό που μένει σε μας, όσους το υπερασπιστήκαμε και το υπερασπιζόμαστε είναι μια φυγή σε ένα σύστημα παράξενων (ψευδο-)αριθμών, που μα τον άγιο Γεράσιμο, δεν συγκροτούν κανένα άπειρο που να είναι σόϊ πράμα ως άπειρο.

Θα υπερασπιστώ τη γη μου.. 





Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [10] - Αν η μεταβατικότητα έχει μιαν υπόσταση αυτή είναι η μουσική. Το τέλος δεν υπάρχει, όμως τίποτα δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε με την ιδέα πως δεν υπάρχει...
    Πριν από 4 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 3 ημέρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..