Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Da-sein καπιταλισμός ή, ο αντικαπιταλισμός ως Πόκεμον και ο πόλεμος ως Πόλκεμον..



Με αφορμή μια αναρτησούλα για την αντιπάθειά μου προς τον Λακάν (γιατί τον κύριο δεν τον ξέρω καλά, και ως συμπαθών την ψυχιατρική κυρίως και αντιπαθών την ψυχανάλυση δεν τον εκτιμώ πολύ, αν και ήτο και ψυχίατρος) με αφορμή αυτό το πρά(γ)μα λοιπόν πυροδοτήθηκε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, την οποία ανέμενα και προέβλεπα, αλλά δεν περίμενα να την συναντήσω στην συγκεκριμένη (ανάρτηση).
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτή η σύμπτωση θεματολογιών, αν και προκλήθηκε λίγο με ένα φωτογραφιάκι στο τέλος της λακανοειδούς ανάρτησης, δεν είναι σύμπτωση αλλά ένα κάτι που περιέχει και σύμπτωση και ανάγκη, οπότε τι επιβεβαίωση των λακανικών ερμητικών λόγων-Λόγων! αν και δεν είμαι σίγουρος, μόνον ο ίδιος ο Λακάν θα μπορούσε να μας πει, ή έστω ένας λακανικός, αν υπάρχει κάποια συμπτωματολογία ή κάποιος συμπτωματο-Λόγος που σχετίζει Λακάν Οτσαλάν ελληνοτουρκικά, και ίσως και το ίδιο το πρόβλημα της "χώρας ημών" ημών των ιδίων ή άλλων, δεν έχει σημασία, η χώρα έχει ένα θέμα, δεν νομίζετε;
Δεν το έχει η ίδια, αφού δεν υπάρχει ως κάτι το σωματικό ή υλικό με την άμεση σημασία τού όρου, αλλά ξέρετε σεις τι υπάρχει ως τέτοιο; 
Ο ανυποστασιακός υλισμός του κυρίου Λακάν μου άρεσε ως ιδέα, και κάτι θυμίζει από όλα αυτά, εξάλλου εδώ και χρόνια, εντελώς ερασιτεχνικά έχω κηρύξει πόλεμο στην υποστασιακο-κεντρική εννόηση και υπόσταση τής φιλοσοφίας, αλλά υποθέτω πως αλλιώς το εννοεί ο Λακάν-λακανικός (πρόκειται πλέον για το ίδιο παραμένον σταθερά στον ιδεολογικό κόσμο και αιώνιο πλέον όντως ον, τύφλα να έχουν οι υπόλοιποι, μαρξιστές και τα ρέστα).
Δεν θα κάτσουμε να σκεφτούμε τώρα πως εννοείται από το παρελθόν-παρόν-Λακάν αυτό το ανυποστασιακόν (άρα και υλικόν ή υλιστικόν) γενικά αλλά το ανυποστασιακόν του ζητήματος που μας αφορά και είναι υποτίθεται η ζωή μας εντός αυτής τής κατάστασης, εννοώ τής χώρας, που είναι "χώρα ημών" ημών, αλλά και κάποιων άλλων ίσως;
Ποιών;
Οι άλλοι είναι πολλοί, μερικοί από αυτούς είναι και γείτονές μας, όπως ο συγκάτοικός μας στην πολυκατοικία, τον οποίο στραβοκοιτάμε και μας στραβοκοιτάει, πάντα χαιρετούρα με ένα σφίξιμο στο στόμα και από τους δυό μας, συνάδελφός (μας) στην δουλειά, το αφεντικό (μας) ή ο διευθυντής (μας), ο συνοδοιπόρος (μας) σε μια τεράστια λεωφόρο της μητρόπολης που ζούμε, αν ζούμε εκεί και αν έχει νόημα να λέμε ότι ζούμε εκεί ή ότι ζούμε, και ένα πλήθος αγνώστων ομοεθνών ή αλλοεθνών εντός του χώρου που συνεχίζει να λέγεται χώρα ή θέλουμε να μην την λέμε έτσι αλλά κάπως θα την λέμε ή θα την λένε αυτοί που πάντα κάτι λένε για έναν τόπο.
Ήδη έχουμε ανακαλύψει ότι υπάρχει και παραϋπάρχει ένα ανυποστασιακόν σε όλη αυτή την περίσταση, αν μάλιστα σκεφτώ τον τρόπο με τον οποίο οι διάφορες κοινωνικές μηχανές πάνω και από τον άμεσο εργοδότη (μου) φέρθηκαν σε μένα έχω την τάση και γω να σκεφτώ και να ονομάσω αυτό το ανυποστασιακόν ως κάτι μη δυνάμενο να έχει σχέση με την όποια ζωή (μου) και ζωή σου ή ζωή (μας) και ζωή σας, άρα το γλυκό έχει δέσει και δεν πρόκειται παρά να φαγωθεί καταποθεί από την καταπιόνα (ή μήπως καταπιώνα) μιας τεράστια χοάνης που λέγεται εκμηδενισμός κάθε ενότητας μέσα σε ένα ακαθόριστο χωρικό πλαίσιο το οποίο μαζί με τον χρόνο ως αφαίρεση μας κάνει ένα εχθρικό, ένα Είναι που καλύτερα είναι να πάει στο διάολο και στα τσακίδια.
Αν θελήσω να πιάσω κάτι ωστόσο αυτό υποτίθεται μου το παρέχει η εξουσία των κοινωνικών μηχανών που προσφέρονται να με πιάσουν με μια τσιμπίδα και να με βάλουν πάνω από μια θράκα να σιγοψήνομαι μέχρι να γίνω κάρβουνο αν τολμήσω και εναντιωθώ σε αυτήν.
Έτσι, εντός αυτών των συνθηκών, είναι το απτό να επιθυμείς την εξουσία, όχι για να γίνεις μέρος της αλλά για να σε αγγίξει με έναν τρόπο που να νιώθεις ένα άγγιγμα, άρα να υπάρχεις, και σε αυτό το ειδικό πλαίσιο η αφή της εξουσίας (των κοινωνικών μηχανών αυτών) δίνει το αίσθημα της αφής όχι σε αυτούς που πίσω από τα γρανάζια και τους ιμάντες της τήν κινούν υποτίθεται αλλά σε όσους άπτονται κατά συγκεκριμένο απτικό αισθητό τρόπο, άρα σε κάθε συλλαμβανόμενο ον από αυτήν.
Εκεί είναι που κι΄αυτή, η εξουσία δηλαδή, αποκτά μιαν υπόσταση που δεν έχει ούτως ή άλλώς κατά κυριολεξία σε ένα καπιταλιστικό καθεστώς, ίσως και σε μια αταξική ή σοσιαλιστική κοινωνία αν τούτη μπορούσε να υπάρξει στο τώρα.
Άρα, η εξουσία υποστασιοποιείται και γίνεται απτή, πάντα σε αυτές τις αφηρημένες συνθήκες, ακριβώς εκεί όπου εφαρμόζεται, και προκαλείται η εφαρμογή της, εξουσία υπάρχει όπου αναδύεται η ανάγκη για μια απτική εμφάνιση τής γενικευμένης αλλοτρίωσης τής εργασίας ή τής ζωής μας-τους-του-της-μου.
Είναι προφανές πως όσο αφαιρετικοποιείται η αλλοτρίωση τούτη τόσο και η ανάγκη να απτοποιηθεί θα στηρίζεται στην πρόκληση αφής από τον αμεσότερο μηχανισμό εξουσίας, άρα θα υπάρξει σίγουρα κάθε μορφή αντεξουσίας ακόμα και η αλλοτριωτικότερη, ως απόλυτη ψυχική ανάγκη για να χτυπήσει κάποιος κάτι, και να μην τρελαθεί μόνον και μόνον με την ιδέα πως το μόνο που έχει να κάνει μέχρι να πέσει αυτό το σύστημα (ζήσε Μάη να φάς τριφύλι ή μήπως τριφύλλι;) είναι να κουνάει τα χεράκια του κυνηγώντας δαίμονες που πάντα θα είναι αόρατοι και μάλιστα σιωπηλοί, και πάλι πολλά λέμε, υπάρχει και η τελεβιζιόν, το θέαμα, όλα αυτά γνωστά και κοινότοπα πλέον και μη πλέον.
Θέλω να επιστρέψω στα προηγούμενα και λέω ατάκα κι επί τόπου πως δεν υπάρχει περίπτωση σε ένα τέτοιο πρωτο-αντιστασιακό πλαίσιο, ακόμα κι αν έρθουν όλες μαζί οι λεγεώνες των ιμπεριαλιστών δαιμόνων, δεν υπάρχει λοιπόν περίπτωση να  υπάρξει αντίδραση παρά μόνον αν νοηθεί ως αντίσταση στο απτόν του "κράτους". 
Οφείλω να πω βέβαια, εδώ, για να μην παρεξηγηθώ από τους αορθολογιστάς ότι κατ΄εμέ δεν υπάρχουν δαίμονες, αλλά ιμπεριαλιστές-δαίμονες υπάρχουν, όπως (οφείλω) και να πω πως δι΄εμέ πάλι δεν υπάρχουν σατανάδες αλλά δυτικοί-σατανάδες υπάρχουν, νομίζω πέρασα τις εξετάσεις, έτσι; Συνεχίζω.
Με δεδομένη αυτή την ανάγκη λοιπόν, όσων θέλουν να κάνουν κάτι που να μην είναι χτυπήματα αέρηδων, είναι προφανές πως τούτοι οι αέρηδες πρέπει να λάβουν την μορφή του μηχανισμού, τής ύλης, και τότε μπορεί κανείς να ξεκινήσει Πόλεμον, μπορεί και να είναι πόλεμος Πόκεμον, οπότε θα λέγεται Πόλκεμον ως (προερχόμενον) από την σύνθεση του Πόλεμον και Πόκεμον, αλλά καλύτερα από εδώ και στο εξής να το λέμε αυτόνομος, αουτονόμ, αντιαντί, αντίο γενικά, και όταν θα έρθει η ώρα πείτε μου, ή μάλλον μη μου πείτε, κλάστε μου κανένα αρχίδι, μιλάω πάντα στους αουτονόμε τουρκοπρακτόρε που δεν είναι οι άνθρωποι, απλοί άνθρωποι είναι, σας και σένα και μένα και τον άλλο, μικρό μεγάλο, εννοώ Άλλον ή άλλον, ξέρουμεταπάνταπλέον, και να χαιρετάμε και να χαιρετάμε τον πλάτανο.
Δεν είναι πράκτορες, το ξεκαθαρίζω, είναι καλά παιδιά, ψυχούλες ψυχούκες ψυ γενικά, και έχουν δίκιο, πίσω απόλα,,εννοώ από όλα, είναι το κράτος, πάντα το δικό μας, που δεν είναι δικό μας, αλλά το κάνουμε επιτέλους δικό μας με το να το κάνουμε δικό τους, αυτοί οι σατανικοί κακοί καπιταλιστές δεν είναι Είναι παρά (είναι) ένα κακό χέρι που μας παίρνει την ζωή, ένα ατσάλινο χέρι, πάνω από όλα αυτοί εδώ, εδώ Da-sein, φέρε την λαχανόσουπα κομμουνιστή του Βερολίνου, θα στην ρίξω στη μάπα, αλλά φέρε την εσύ.
Όταν είναι να δι-ώξουμε αμερικάνσκι, μη κάνεις ότι τότε δεν είναι κράτος, γιατί εκτός από την σούπα θα φάς κι άλλο πράγμα στη μάπα, όπως ας πούμε σκατά..
Ο Λακάν μου κάνει καλό τελικά, θα τον συνεχίσω.
καμία σχέση...





Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..