Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Ω-


Ω-


Η κατάσταση ισχύος σε ένα εν-τοπισμένο σημείο του ευρύτερου κυριαρχικού χώρου [κεντρικού και περιφερειακού, όπου οι περιφέρειες ειδικά, ακόμα περισσότερο από το κέντρα, είναι δομημένες σε επάλληλες περιφέρειες, και όχι σε στεγανοποιημένα και απόλυτα διακριτά χωρικά υπο-συστήματα κυριαρχίας] είναι ανάλογη πάντα σε μιαν αντίστοιχη εσωτερική κατάσταση που την απεικονίζει, αντανακλά, ακριβώς.
Διάτρητο σημείο κυριαρχίας, σημαίνει διάτρητη "εσωτερική" δόμησή του ως "τόπου" ή ως εν-τοπισμένης έκφρασης τού γενικού-ειδικού ανάγλυφου τής κυριαρχίας.
Εξωστρέφεια με την έννοια τής έλλειψης μιας σχετικής κυκλικότητας στις μορφές παραγωγής, και όχι με την έννοια τής απομόνωσης ή αυτάρκειας, σημαίνει εξωστρέφεια και έλλειψη συνοχής και στις συμβολικές και πολιτικές μορφές.
Η έλλειψη ενδογένειας σημαίνει, σε μιαν παράδοξα συμμετρική αντιστροφική αναλογία απόλυτη κυκλικότητα και εξομοιωτική ταυτότητα των συμβολικών πολιτικών μορφών σε αυτές τις δομές της εξωστρέφειας, εφόσον η ούτως εννούμενη εξωστρέφεια σημαίνει στην πραγματικότητα ένα απλό πράγμα, μια κουρελού, και μια κουρελού έχει την συμβολική της αντιστοίχιση μόνον σε μια μορφή διαρκούς μπαλώματος στην σκέψη, την πολιτική κ.λπ και αυτό το μπάλωμα είναι πάντα μια άγονη χασματική ταυτότητα και ένας απόλυτος κύκλος. 
Ό,τι είναι συνεχώς προς-τα-έξω και προς τα ένδον όπως αυτό το ένδον είναι δεδομένο ως ένα-πάντα-προς-τα-έξω, είναι ένας κύκλος και μια ταυτότητα με τον τρόπο που είναι ένας μουσικός δίσκος που έχει κολλήσει σε μια στροφή του.
Ένα διαρκές μπάλωμα, ένας κολλημένος δίσκος, μια εξωστρέφεια χωρίς κανένα ενδογενές (σχετικοποιημένο) βάθος.
Κάτι που συμβαίνει σε όλους τους "χώρους" εντός αυτού του "χώρου" (ακόμα περισσότερο σε αυτούς που επικαλούνται την ανάγκη τής ενδογένειας και κάποιας υγιούς, υποτίθεται, αναδίπλωσης), και σηματοδοτεί κάτι ως αποκλειστική και μοναδική δυνατότητα:
Την διαρκή πτώση ισχύος, αλλά όχι μόνον ως αυτό το γεγονός ως γυμνό γεγονός, το οποίο είναι και σχετικά εύκολο να το διακρίνει κάποιος, συνήθως αυταπατώμενος πως "έρχεται η στιγμή του" (αστείες προσδοκίες).
Η διαρκής πτώση ισχύος σημαίνει και κάτι ακόμα: την πιό σκληρή αντιστοίχιση όλων των δυνάμεων, όλων των ιδεολογικο-πολιτικών και πολιτισμικών αποχρώσεων, σε αυτή την πτώση με την μετατροπή τους ολοένα σε πιο "εξωπραγματικές" και αναντίστοιχες με κάθε δυναμική ή δυνατότητα να υπάρξει έξοδος προς κάποια μορφή κυριαρχίας.

[Βέβαια, για να γίνω κατανοητότερος θα παρακαλούσα τους ηλίθιους, εννοώ όσους επιθυμούν κάποια μορφή κυριαρχίας χωρίς να την ονομάζουν έτσι, γιατί θα είναι συλλογική, θα τους παρακαλούσα λοιπόν αν θέλουν να καταλάβουν κάτι, να αντικαταστήσουν την λέξη και να βάλουν μιαν άλλη, δική τους, μπας και καταλάβουν τίποτα. 
Ας πούνε "κατάληψη εδαφών" και "προστασία απελευθερωμένων εδαφών και χώρων". 
Οι μπολσεβίκοι χρειάστηκαν έναν κάποιο χρόνο για να αντικαταστήσουν το γελοίο νέο "ημερολόγιο" των αξιωμάτων, και από κομισάριους να αρχίσουν να μιλάνε ξανά για υπουργούς, αυτοί εδώ οι ηλίθιοι χρειάζονται ακόμα περισσότερο χρόνο να λένε τα πράγματα με το όνομά τους..]

Ζητώ από τους φίλους, ειδικά κάτι βιαστικούς που κάνω ώρες στο τηλέφωνο για να τους εξηγήσω πόσο κοντά στην ηλιθιότητα της ανυπομονησίας είναι και αυτοί, να καταλάβουν ότι πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί η πλήρης πορεία όλων των αδιέξοδων και συν-εντροπικών δυνάμεων και μετά να έρθουν τα άλλα.  
Μιλάμε για πολλά χρόνια, ίσως δεν θα ζούμε.
Και πάλι, είναι τόσο ισχυρή η παρουσία τής ηλιθιότητας και της προσαρμογής στην πτώση προς τα κάτω, και σε πλήθος κόσμου, ειδικά στους πιο "πολιτικοποιημένους" και ενημερωμένους, και σε ποιότητα σήψης, γνωσιακής απροσαρμοστίας, παράκρουσης, ετεροκαθορισμού, και αυτοκαταστροφικών αντιστρατηγικών αντιλήψεων, που ο χρόνος θα είναι πολύς και ό,τι θα έχει απομείνει από τον τόπο θα είναι ίσως ένα κακομοιριασμένο απομεινάρι, πράγμα που θα κάνει τα πράγματα δύσκολα από μιαν άλλη σκοπιά.
Υπάρχει μάλιστα και μια ιστορική παρακαταθήκη, εκκρεμείς υποθέσεις, βεντέτες, σάπια προσκόλληση στο παρελθόν, όλα αυτά συνοψισμένα σε κεντρικά αναλυτικά και πολιτικά κατηγορήματα τα οποία δεν θα ξαναθίξω από εδώ, άλλα θα θίξω πάλι, ή θα θίξουν κάποιοι άλλοι πάλι στο απώτατο αυτό μέλλον, γιατί πιθανόν θα είναι τόσο μακριά η ώρα που εμείς θα έχουμε ήδη φύγει από τον μάταιον διόσμο-κόσμο. 
Θα τα θίξουν λοιπόν άλλοι με έναν μάλλον δραστικότερο τρόπο, δεν χρειάζεται να πω περισσότερα.
Οι πυρετοί που έρχονται θα είναι παραπλανητικοί, είμαι σίγουρος, βάζω στοίχημα με όποιον θέλει, θα το χάσει.
Θα διαλυθούν αργά αλλά θα διαλυθούν "χώροι" που σφύζουν από "ζωή", και άλλοι που έχουν την "ζωή" της αιωνιότητας, μιλάω για τα γνωστά μνημεία που ανάψαμε και μεις το κεράκι μας για λίγο, θα διαλυθούν και όλοι οι βιαστικοί, θα αλληλοδιαλυθούν δηλαδή, και θα έχουν όλη την ευθύνη, όπως έχει κάθε ηλίθιος με δική του πρωτοβουλία.
Όσο απομακρύνομαι από το λάθος τής άμεσης έκθεσης, τόσο δεν πρόκειται να σας γεμίσω με λεπτομέρειες.
Τα λάθη που προέκυψαν από τους ελιγμούς δεν είναι λάθη και θα σκαλιστούν, θα λαξευτούν, και σε ανύποπτο χρόνο θα υπάρξουν μερικές αναιρέσεις.
Εξάλλου υπάρχουν σκοτεινά σημεία που έτσι κι αλλιώς μόνον από μιαν απόσταση και μέσω τής θεωρίας μπορεί κάποιος να διαλευκάνει, έστω σπαργανωδώς.
Είμαστε η ζωή του μέλλοντος, ποιοί; 
Είσαστε τα αυτοπτώματα, μόνοι σας θα σαπίσετε, ξέρετε εσείς..







Ιωάννης Τζανάκος 

Ο Λόγος...[42-Ζ΄] Συστροφές, σχίσματα και λαβύρινθοι..


Η συνεχής παρουσία του Λόγου είναι και η αιτία τής παθολογικής του σύστασης, ακόμα και όταν όλα είναι τεθειμένα ως να ήταν εφικτή μια μορφή ελέγχου του από μιαν ευρύτερη παρουσία, κάποτε "κάτωθέ" του ή εμφανιζόμενη ως "κάτωθέ" του.
Η ίδια όμως η παθολογική πτύχωση αποτελεί μια πτύχωση τής ίδιας ένδυσης τού Είναι, όπου Είναι και ένδυσή του, εφόσον μιλάμε για το σημαίνον, είναι ταυτόσημες έννοιες, άρα την ίδια στιγμή, χωρίς να υπάρχει καμία συμμετρία, ο Λόγος υφίσταται και ως μια διαρκής παρουσία μιας αντιπαθολογίας ή μιας πτυχωτικής υπόστασης που υπάρχει και για να αντίκειται στην παθολογία και για να υφίσταται, έτσι απλά ως το φως του νοητού κόσμου.
Όμως, μιλώντας για παθολογίες και μη παθολογίες ξεχνάμε, ακόμα και χρησιμοποιώντας την μεταφορά της πτύχωσης πως ο Λόγος είναι ένας, το φαινόμενον παρά την έκτασή του είναι ένα ενιαίον ενείναι και συνείναι της σήμανσης εντός εαυτού, χωρίς να στερείται ούτε της αναφορικότητας προς κάποιο εξωτερικό "συλλαμβανόμενο" αντικείμενο ή πράγμα.
Στην ίδια την δίνη τής παθολογίας του Λόγου ως Λόγου υπάρχει το νήμα τής ανάδυσής του στο φως και το ίδιο το φως τής πτώσης, της εκπεσούσας υπόστασής του είναι και το φως τής ανόδου του στο υπαρκτό ως να είναι ο δρόμος τής ελευθερίας που δεν θα αλυσοδεθεί ποτέ.
Αν και φαίνεται πως η ίδια η παθολογία του Λόγου είναι τούτη που χαντακώνει τον άνθρωπο, τελικά ίσως δεν είναι αυτή καθαυτή αλλά ο πρακτικός φόβος να την ορίσουμε ως μια έκφραση τής εκτύλιξης του Λόγου προς την αλήθεια, όπου όμως η αλήθεια ας νοηθεί επιτέλους ως μια διαρκής απελευθέρωση από το ίδιο το πλέγμα τής παθολογίας που την εκλύει, ακόμα κι αν υπάρξουν οι "ιδανικότερες" συνθήκες κοινωνικής διαμεσολάβησης όλων αυτών.
Οπότε, όλες οι μορφές του Υψηλού ας αναζητηθούν άφοβα σε μια πτώση, αρκεί βέβαια αυτή η πτώση, αντίστοιχη τελικά του συμβολικού ευνουχισμού των ψυχαναλυτών, να μην είναι πτώση σε κάποια ανύπαρκτη γη ή την γη ως το υπερυπαρκτό ανύπαρκτο των χυδαίων, δεν μπορώ να το πω αλλιώς, υλιστών, και όλων αυτών των κάπως πιο εκλεπτυσμένων που ενόμισαν ότι με μια μικρή αναστροφή τής οντικής ιεραρχίας, όπως χονδροειδώς θα επαναλάβουμε ορίζεται στο τρίγωνο όρεξη/επιθυμία-θυμοειδές/βούληση-λογισμός, θα έβρισκαν τελικά το ελιξήριο τής "ανθρωπολογικής επανάστασης".
Ας πούμε, ότι τώρα, εδώ, κάναμε μια εισαγωγή στην συγκεκριμένη θέαση συγκεκριμένων περιδινήσεων προς κάποιες "αρχές", όπως την προκαθορίσαμε στην προηγούμενη δημοσίευση, κατά την διάρκεια ίσως μιας πτώσης που περιέχει τους πάντες, εννοώντας τους αντεραστές μιας ηγεμονίας επί του σημαίνοντος.






Ιωάννης Τζανάκος   

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Ο Λόγος...[42-ΣΤ΄] Συστροφές, σχίσματα και λαβύρινθοι..


Η θεμελίωση ενός κεντρικού σημαίνοντος σημαίνει την παραγωγή του θεμελιώνοντος στοιχείου ή θεμελίου από την ίδια την διεργασία τής θεμελίωσης.
Το θεμέλιο παράγεται ως θεμέλιο όταν είναι ένας από τους τελεστές τής δημιουργίας ή παραγωγής ενός όντος, εδώ ενός κεντρικού σημαίνοντος, από ένα άλλο θεμελιώνον αυτό.
Όμως στην "φύση", ήτοι στην μη ανθρώπινη εμβιότητα/μη εμβιότητα αυτό γίνεται με έναν τρόπο που καθιστά τον όρο θεμελιώνον-θεμελιωμένο μιαν πτυχή, ίσως και ασήμαντη, της ανάπτυξης των μορφών ή πεδίων τής άβιας/έμβιας ύλης.
Οι όροι θεμελιώνον-θεμελιωμένο υπό την έννοια δια τής οποίας τους συνάψαμε προηγουμένως, έχουν μια πρωτεύουσα σημασία σε ό,τι σχετιζόμενο με τον άνθρωπο σημαίνει μιαν δομική εμπλοκή τής διεργασίας τού σημαίνοντος.
Η σχέση θεμελίωσης, όπως περιστρέφεται γύρω από την αέναη και μάλλον αδιέξοδη διαλεκτική αλληλοκαθορισμού μεταξύ θεμελίου και θεμελιωμένου, αφορά στο σημαίνον.
Θεωρώ, αλλά σε μιαν άλλη προοπτική, και υπό άλλους όρους και υπό άλλες ποιοτικές δομές, ότι τούτο ισχύει και για την εργαλειακότητα.
Ο Λόγος συγκροτεί τα σημεία του και συγκροτείται ως ενότητα ή ενείναι/ενολότητα σε μια φαντασματική ή φαντασματωτική διεργασία εις την οποία η θεμελίωση λειτουργεί πάντα ως συγκρότηση μιας σειράς Αρχών ή μιας Αρχής.
Δεν υπάρχει τίποτα το αντικειμενικό ή "φυσικό" σε αυτή την διαλεκτική, παρά μόνον ίσως σε διαθλαστική-κατοπτριστική σχέση πρώτα με το άμεσα εγγύς πεδίο τής εργαλειακότητας και έπειτα, σε μιαν ακόμα μεγαλύτερη δομική "απόσταση", με το πεδίο τής "φύσης".
Το κατοπτριστικόν-διαθλαστικόν τής σχέσης αυτής του σημαίνοντος με το "άλλο" ον στο δομικό "ένδον" της ανθρωπικότητας, μπορεί να σχετικοποιεί την αυτονομία τού συμβολικού αλλά δεν αίρει την πυρηνική, αν και αόριστη και αφηρημένη, δομική αυτοτέλειά του ως σημαίνοντος.
Γι΄αυτό και η σχέση θεμελιώνοντος-θεμελιωμένου μπορεί να σχετίζεται δομικά δια διαθλαστικών-κατοπτριστικών συνάψεων με τις διάφορες άλλες δομές, πρώτα και κύρια με την εργαλειακότητα, αλλά αφορά κυρίως στην αυτοσχέση τού σημαίνοντος ή στο σημαίνον ως αυτοσχέση.
Αν κατορθώσουμε, με αυτή την αφαίρεση (επιτελώντας την με ένα συγκεκριμένο τρόπο, και όχι παραμένοντας μόνον στην πρώτη αυτή διατύπωσή της), αν κατορθώσουμε λοιπόν να αποκόψουμε-αποσυνδέσουμε με έναν διαλεκτικό τρόπο το σημαίνον-ως-σημαίνον κατά την πρακτική και λειτουργική υπόστασή του αυτή να συγκροτεί θεμελιώσεις όπως τις περιγράψαμε αφαιρετικώς πριν, τότε θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε αρκετά εμπόδια:
1) Ξεπερνάμε το εμπόδιο εκείνο που ενώνοντας συμβολικό και υλικό πεδίο, είτε αυτό το τελευταίο είναι η υλική παραγωγή είτε (είναι) η επιθυμητική παραγωγή, συγχέει τον ειδικό νόμο/κανόνα τού συμβολικού με τον ειδικό νόμο/κανόνα τού υλικού. 
Υπάρχει σχέση μεταξύ των δύο πεδίων, διαμεσολαβημένη πάντα και από το πεδίο της εργαλειακότητας, αλλά όχι ταυτότητα ή ενείναι/συνείναι.
2) Ξεπερνάμε το εμπόδιο τού επιστημονισμού, κατά τον οποίο υπάρχει υπέρβαση και αναγωγιστική λειτουργικοποίηση των Αρχών και των Κύριων Ονομάτων με κατάταξή τους σε έναν εξωτερικό φλοιό μιας εσωτερικής διεργασίας εις την οποία τον "πρώτο ρόλο" παίζει η διεργασία τής γνώσης, τής κυριάρχησης δηλαδή του ανθρώπινου όντος και της πολιτικής κοινότητάς του από παραγωγικοπρακτικές και επιθυμητικές ενέργειες και πρακτικές.
Η τελευταία χαλιναγώγηση, η άρνηση τού επιστημονισμού δεν σημαίνει άρση της επιστήμης ή της ορθολογικής γνώσης, αλλά ορθή τοποθέτησή τους στο σύστημα των θεωρητικών και πρακτικών ιεραρχήσεων, και τούτη (η χαλιναγώγηση, οριοθέτηση) συνδέεται ή συνδυάζεται, επίσης, με μια νέα, μετριασμένη ωστόσο, αναγνώριση τής ευρετικής θεωρητικής αξιακής και δημιουργικής σημασίας των βουλητικών και ελεύθερων οντικών πράξεων αυτοσχέτισης του σημαίνοντος, όπως έχουν καταγραφεί ως θεμελιωτικές πράξεις περιδίνησης γύρω από τις Αρχές και τα Κύρια Ονόματα.
Η αναγνώριση τής αυτοτέλειας και της πρακτικής σημασίας αυτών των θεμελιωτικών πράξεων δια του σημαίνοντος και στο "ένδον" τού σημαίνοντος, παρουσιάζει και τις παθολογικές μορφές τους αλλά δεν περιορίζεται σε αυτές.

Επειδή δεν υπάρχει θεός, όλα επιτρέπονται.
Επιτρέπεται και το πολιτικό αγαθό, όπως το καθορίζει η πολιτική/κρατική κοινότητα ως η κύρια μορφή τής αυτονομίας του σημαίνοντος.

Ας συνεχίσουμε, ωστόσο, την έρευνά μας για την πολιτική παθολογία εκείνη που μας παρακίνησε να ξεκινήσουμε.






Ιωάννης Τζανάκος
 

Ο Λόγος...[42-Ε'] Συστροφές, σχίσματα και λαβύρινθοι..


Όπως είδαμε, η Αρχή [Principium] είναι μια φαντασματωτική διεργασία, συναπτόμενη με την δόμηση των κεντρικών σημαινόντων.
Η ίδια η λειτουργία τής Αρχής ωστόσο δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ως η θέσμιση ενός μη υπαρκτού.
Όταν υπάρχει η κοινωνικο-ψυχική περιδίνηση τής συγκρότησης των κεντρικών σημαινόντων η Αρχή λαμβάνει την ίδια (ισοδύναμη) θέση ως προς τον βαθμό πραγματικότητας που ορίζουμε ότι περιέχει (σε "σύγκριση") με τα άλλα στοιχεία, και μόνον όταν έχει υπάρξει κρυστάλλωση σε ένα σύστημα κεντρικών σημαινόντων [ή ενός κεντρικού σημαίνοντος] παρουσιάζεται ως μια αφαιρετική πτύχωση των (ανθρώπινων) πραγμάτων η οποία κείται στο θεμελιωτικό βάθος, ενίοτε οριζόμενον ως ένα παρελθοντικόν θεμελιωτικό βάθος.
Τότε, είναι το κεντρικό σημαίνον που λαμβάνει στην κοινή συνείδηση τον χαρακτήρα τής Αρχής, και τότε είναι που παρουσιάζεται κάθε κριτική πραγμάτευσή του ως υποδεχόμενη μεν την δυνατότητα να είναι τούτο (το κεντρικό σημαίνον) περιέχον έναν βαθμό πραγματικότητας αλλά και εμφανιζόμενη δε (ως κριτική πραγμάτευση) ως απωθούσα την Αρχή σε ένα απόμακρο και μάλλον όχι και τόσο υπαρκτό βάθος.
Η κριτική της διεργασίας περί την Αρχή αποκαλύπτει ούτως την φαντασματωτική της υφή, αλλά αποκρύπτει τον βαθμό (υπαρκτής) πραγματικότητας που "περιέχει" τόσο κατά την διεργασία δημιουργίας συγκεκριμένων κεντρικών σημαινόντων όσο και γενικότερα ως μια μορφή συμβολικού-γλωσσικού "αποθέματος".
Η κριτική που ασκούμε και ημείς στην φαντασματωτική υφή της Αρχής, δεν σημαίνει όμως ότι δεχόμαστε ότι τούτη είναι κάτι το μη υπαρκτόν ή το λιγότερο υπαρκτόν.
Ας δούμε όμως.
Είναι κάθε θεμελίωση, ήτοι κάθε μετατρεπόμενον σε θεμελίωση δια τής διεργασίας της διακλάδωσης, μια Αρχή;
Αν αρνηθούμε στο διακλαδώνον και διακλαδωνόμενο σε κλάδο ον την έννοια τής Αρχής, θα είμαστε έπειτα στην δυσχερή θέση, για να ανακαλύψουμε την Αρχή-ως-Αρχή, να ανατρέχουμε αναγωγικά συνέχεια σε ένα παλαιότερο κλάδο ώσπου να βρούμε την υποτιθέμενη Αρχή όλων των παρουσιαζόμενων ως Αρχών. 
Ο μύθος τής ρίζας.
Αυτή είναι μια πίστη που μπορεί μεν να εμφανίζεται ως ένα συμβάν δεδομένο ως λειτουργικό στοιχείο τής κάθε φαντασμάτωσης, όπως τούτη σημαίνει να ακολουθεί μιαν διεργασία δημιουργίας νέων κεντρικών σημαινόντων ως οργανικό μέρος της, αλλά δεν μπορεί να είναι η εικόνα μιας ορθολογικής εννόησης για το τι είναι Αρχή, και φαντασμάτωση ακόμα. 
Μόνον όταν εμφανίζονται τα προβλήματα από τούτη την τόσο διαδεδομένη και ενεργό πίστη αντιλαμβανόμαστε ίσως ότι δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να την στηρίξει.
Η "μαγνητιζόμενη" κίνηση των υποκειμένων γύρω-και-προς-την-Αρχή ως Αρχή-των-όντων-τού-σημαίνοντος παρουσιάζεται εναργέστερα, σε όλους και όχι μόνον στους στοχαστές, όταν η παθολογία της είναι ορατή και κραυγάζουσα.
Η περιστροφή των υποκειμένων γύρω από τον εαυτό τους (αναστοχασμός, αλλά και ενδιάθετη σκέψη) αλλά και γύρω από τις Αρχή ως το αφηρημένο θεμέλιο του σημαίνοντος, εμφανίζεται ως συστροφή και αλληλοεπικάλυψη των υποτίθεται διακριτών επιπέδων συγκρότησης τόσο τής υποκειμενικότητας όσο και του σημαίνοντος-ως-σημαίνοντος.
Και σε αυτή την αποκαλύπτουσα ροϊκότητα και περιχώρηση κατά την συνεχή αναζήτηση των ιεραρχήσεων τής ανθρώπινης ζωής δεν υπάρχει ένα είδος "κατοχυρωμένης" διασφαλισμένης ηγεμονίας "εντός" του σημαίνοντος.
Τότε είναι που κατά την λόγια και αποβλακωμένη μάλλον παράδοση ύφανσης του συντελεσμένου σημαίνοντος εμφανίζονται τα τέρατα και αναδύονται οι ανορθολογισμοί που κάνουν τους Ταρτούφους να χάνουν τον μακάριο ύπνο τους.
Τότε είναι όμως που και τούτα τα τέρατα έχοντας την επίγνωση τής κεντρικής θέσης τους στο ψευδοδράμα των καταγωγών και των φαντασματικών αναγωγών την επεκτείνουν και την ωθούν στο ύψιστο σημείο πρόκλησης και άρνησης.
Γιατί, μιας και η αναζήτηση τής σημασίας της Αρχής είναι και πρακτικά και θεωρητικά αδιέξοδη, η άρνηση και η καταστροφική μετουσίωση λαμβάνει ξανά τον θρόνο της στο ον.
Η προσπάθεια να υπάρξει ένα είδος ανάσχεσης, τότε, ακόμα και δια τής διακωμώδησης, είναι μάταια.
Το μη-Είναι ήταν πάντα παρόν, και τώρα έχει έναν ακόμα Λόγο να εμφανίσει την παρουσία του στην λαμπρότερη επιφάνειά του που είναι το ίδιο ως σημαίνον, ως το σημαίνον καθαυτό.
Αυτό που δεν γνωρίζουν όμως οι αντίδικοι, στην περίπτωση αυτή, είναι ότι όλα διαδραματίζονται στο ένδον των πατρικοκατηγοριακών δομών, και όλα είναι μέρη μιας υποστασιακά "ανώμαλης" διεργασίας διαδοχής και ανα-ανάδυσης τού Ίδιου ή ακόμα και τού Άλλου ως ενός ακόμα Ίδιου τού Ίδιου.
Συνεχίζουμε βεβαίως..






Ιωάννης Τζανάκος


Ο Λόγος...[42-Δ'] Συστροφές, σχίσματα και λαβύρινθοι..[ενδιάμεσα απλοϊκά ερωτήματα]



Η προετοιμασία σας να εισέλθετε σε ένα εθνοθυσιαστήριο έχει προκαθορισθεί, πριν ακόμα υπάρξει καν η ιδέα για μιαν τέτοια θυσία.
Θα ήθελα να την αποφύγετε, και σαν προετοιμασία και σαν πράξη καθαυτή, αλλά όταν βλέπω πως είστε παγιδευμένοι στον πατρικό Λόγο του έθνους ή έθνους-κράτους, ακόμα και ως αντανακλαστικά αντίθετοι με αυτόν, μάλλον απελπίζομαι και σκέφτομαι να τα παρατήσω.
Ναι, το συμπέρασμα είναι πως οι περισσότεροι υπηρετείτε ένα είδος εθνικισμού, και εσείς είστε αυτοί που υπηρετείτε τον εθνικισμό και όχι άτομα όπως εγώ που σκορπίζονται εδώ και εκεί, προσπαθώντας να μαζέψουν κομμάτια, θραύσματα και στοιχεία μιας άλλης εννόησης τού όποιου ρημαδοτόπου έχει απομείνει ως αναφορά.
Ο λαβύρινθος των θέσεων και των αρνήσεων σε αυτό τον ζοφερό λαβύρινθο που έχετε πέσει μέσα, δεν μπορεί να τελειώσει με μιαν "μεσαία" εκλεκτικιστική σύνοψη ή με μια θολή πατριωτική-διεθνιστική σούπα όπως αυτή που μοιράζουν  ειδικά κάποιοι μαρξιστές ή μαρξίζοντες, την ίδια στιγμή που κανείς δεν ξέρει που το πάνε ούτε από την μιά ούτε από την άλλη πλευρά.
Τα λάθη ανθρώπινα, όπως και η ανθρωποφαγία εξάλλου, το έχουμε πει και θα το ξαναπούμε, μότο θα το κάνουμε.
Ο Λόγος πάσχει, ο Λόγος δεν υπάρχει, ή αν υπάρχει ως δυνατότητα, δεν υπάρχει ως αίτημα και πρόταγμα, παρά μόνον ως απελπισία ως αγωνία.
Όποιος θέλει Λόγο για να ηρεμήσει απλώς την αγωνία του, ας προστρέξει σε ένα από τα ιδεολογικά μαγαζάκια που τον περιμένουν με την πραμάτεια τους έτοιμη στην βιτρίνα και τους πάγκους.
Όποιος θέλει να μετέχει στην υπεράσπιση του ενός ή του άλλου εθνικισμού ή ιμπεριαλισμού/μικροϊμπεριαλισμού, όλα είναι γι΄αυτόν έτοιμα και καλοτακτοποιημένα, μην αργεί, η ζωή είναι μικρή και η μεγάλη στιγμή, αν υπάρξει, τής αλήθειας του ως ψέματος έναντι τού ψέματος τού άλλου που είναι αλήθεια για αυτόν, είναι ήδη εκεί και τον περιμένει.

Θα έπρεπε ίσως να είναι αλλιώς.

Οι αντιφάσεις, οι αντινομίες, τα αδιέξοδα, υπάρχουν παντού, αλλά κάπου μπορεί κανείς να τύχει να έχει έναν κενό χρόνο, ένα μικρό περιθώριο να κατασκευάσει μια μηχανή άρσης των υφιστάμενων και των επερχόμενων αντιφάσεων "μέσα" του, όπου το "μέσα" δεν είναι βέβαια μόνον το ατομικόν "μέσα", αλλά ούτε ένα υποκειμενικόν "μέσα".
Ίσως είναι ένα στρατηγικό πεδίο.
Αυτή είναι μια πραγματικά χρήσιμη μηχανή και όχι η όποια επιθυμητική μηχανή, σεβαστά όλα και πιθανώς συναπτόμενα μεταξύ των, αλλά έχετε ξεφύγει μερικοί, έχετε ξεφύγει.
Άλλοι δεν έχουν χρόνο, τρέχουν πρόσφυγες, κυνηγημένοι, και από δυνάμεις μέσα στην "χώρα" τους, και δεν θα έπρεπε να τους ζητάμε άμεσα εξηγήσεις όπως αυτές που ζητάμε από αυτούς που έχουν ακόμα κάποιο χρόνο.
Βέβαια και από αυτούς ζητάμε εξηγήσεις.
Δεν μπορεί να μου υψώνεις την σημαία του FSA και να μην περιμένεις ερωτήματα, δεν είναι κανείς "αθώος" έτσι γενικά και αόριστα, ούτε είπα πως και αυτή η σημαία είναι κάτι το απόλυτα ενιαίο και ταυτόσημο παντού, αλλά οφείλουν μερικοί, και ειδικά ντόπιοι "καλωσυνάτοι" καλωσορισάκηδες, εξηγήσεις.. 
Και μην νομίζεις, ο όποιος "εσύ", πως αυτοί που δεν σε ρωτάνε ότι είναι σε όλα εντάξει.
Έχουμε γεμίσει με μερικότητες, ακόμα περισσότερο σήμερα.
Και αυτές οι μερικότητες  σηκώνουν και το δάχτυλο, επιτιμούν, ξέρουν, θέτουν εαυτόν στο βάθρο του κρίνοντος υποκειμένου και άλλους στο εδώλιο του κρινόμενου αντικειμένου.
Για ηρεμήστε λίγο, για συνέλθετε μερικοί.
Οι αντιφάσεις έρχονται στο φως, ξεσπάνε και θα ξεσπάσουν ακόμα περισσότερο, όταν θα είναι ίσως ήδη αργά.
Και αν εσείς έχετε χρόνο για να φτιάχνετε στο μυαλό σας σοσιαλισμούς χωρίς αντιφάσεις, εγώ ας πούμε δεν έχω χρόνο να περάσω ούτε μια μέρα χωρίς αντιφάσεις και αντινομίες.
Πως τα καταφέρνετε ρε μάγκες, θα μας πείτε;
Αυτά τα τετριμμένα.
Επιστρέφουμε στην αφαίρεση.
Την γαϊδουροαφαίρεση βεβαίως.







Ιωάννης Τζανάκος

Ο Λόγος...[42-Γ'] Συστροφές, σχίσματα και λαβύρινθοι..

                                                   Αποτέλεσμα εικόνας για γαιδαρος

Όταν αντικρύζω τα ανάγλυφα των κεντρικών σημαινόντων είναι αλήθεια πως κάποιες στιγμές εντυπώνομαι σε μιαν απορία και σε ένα δυσάρεστον θάμπος.
Θε μου, δεν σημαίνουν τελικά τίποτα, λέει ένδον ο αιώνιος χωριάτης, που παραμένει όμως κατά κάποιο τρόπο θαμπωμένος, μέχρι να ξεδέσει τον γαϊδαράκο και φορτωμένον να τον οδηγήσει πάλι στο σπίτι.
Αν δεν σημαίνουν τίποτα θα έχουν άρα έναν σκοπό, και μην μου πείτε πως υπάρχει εκπομπή Λόγου "από τα κάτω" που να είναι δυνατόν να είναι κάτι διαφορετικό ακόμα.
Αλλά ούτως, και οι εκπέμποντες έναν Λόγο σε αυτούς που μόνον έναν τέτοιο Λόγο μπορούν να εκπέμψουν, έναν τέτοιο Λόγο θα εκπέμψουν, κάπως στραμπουληγμένο είναι αλήθεια.
Ποιό είναι το αστείο τής τελευταίας 20ετίας;
Υπέρβαση τής Λογικής εκείνης που θέλει και να εκπέμψει έναν Λόγο και να υπαχθεί στον εκπεμπόμενο Λόγο "από τα κάτω" όπως σας τον έδειξα, με σαφήνεια νομίζω, σαφήνεια γαϊδάρου.
Γκάα..
Όλο προχωράμε, ας προχωρήσουμε λοιπόν.
Να λοιπόν, είναι σίγουρο, δεν καταλαβαίνω πολλά πράγματα, άρα είμαι σε καλό δρόμο, έχω όλα τα εχέγγυα για να γίνω ένας σωκρατικός γάϊδαρος.
Γιατί όμως ήθελα και θέλω μερικές φορές να παριστάνω τον φιλόσοφο ή φιλοσοφούντα;
Δεν ηξέρω, ίσως και οι γάϊδαροι να έχουν δικαίωμα μετοχής στο υψηλόν Είναι.
Γκάα..
Γκαρίσματα, με το φορτίον όλο και κανονικότατο, αν και λιγότερο βαρύ από άλλα.
Υπάρχουν φορτία και φορτία, άρα γάϊδαροι και γάϊδαροι.
Ως ημιπρονομιούχος γάϊδαρος λοιπόν, ισχυρίζομαι ότι έχω τον χρόνο για να προσπαθήσω, όσο ο αφέντης είναι στο παζάρι, να κατανοήσω τι στον δαίμονα σημαίνουν αυτές οι επιγραφές εις τον παρακείμενο Ναό.
Είναι Ναός;
Μπορεί και να είναι κάποιο δημόσιο κτήριο.
Δεν θα μάθω ποτέ την διαφορά.
Όσο κάθομαι και περιμένω, βλέπετε είμαι εγώ πλέον και όχι ο χωριάτης αφέντης μου, όσο κάθομαι λοιπόν, ένα πράγμα κατανοώ, ότι δεν καταλαβαίνω γρύ.
Περιμένω το φορτίο, και περιμένω τον φορτωτή, αποτυπώνω την αναμονή κοιτώντας το ανάγλυφο.
Ο σκοπός που σκέφτομαι ότι υπάρχει είναι μια λύση, και έμαθα τώρα τελευταία πως τον ονόμασαν σημαινόμενον.
Κι αν δεν τον ονόμασαν, έτσι τον ονομάζουν κι ας μη το ονομάζουν, όταν τους ρωτώ, όταν δηλαδή ως περαστικοί κάνουν τον κόπο να απαντούν στο ερώτημά μου, το οποίο βέβαια το εκπέμπω μασουλώντας χορτάρι χορταράκι, για να πάρω δυνάμεις.
Αυτάαα..
Γκάααα..
Μάλλον σήμερα, μόνον γκαρίσματα έχουν μείνει, αντί φιλοσοφήματα.








Ιωάννης Τζανάκος

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Ιράν και δύση..


Το προηγούμενο μουσικό αριστούργημα τραγουδιέται από έναν σπουδαίο ιρανοκούρδο καλλιτέχνη, τον Shahram Nazeri.
Αν το τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν ήταν υπό την καταπιεστική, έστω, κυριαρχία του Ιράν, δεν θα βρίσκονταν στην θέση που βρίσκεται σήμερα.
Οι άνθρωποί του δεν θα είχαν υποστεί τις πιέσεις και τις σφαγές που τους επεφύλαξαν και τους επιφυλάσσουν οι Τούρκοι βρουκόλακες πασάδες.
Το ίδιο συμβαίνει και με το "ιρακινό" Κουρδιστάν, όπου οι άλλοι βρουκόλακες, οι Άραβες εθνικιστές και θεοκράτες επεφύλαξαν όλα τα δεινά για τους Κούρδους.
Στο Ιράν μπορεί να υπάρχει καταπίεση και των Κούρδων, αλλά υπάρχει και σεβασμός.
Υπάρχει αντιφατικότητα και αντινομικότητα.
Στις πολυαγαπημένες στους δυτικούς, αριστερούς και δεξιούς, αραβικές χώρες, και στην πολυαγαπημένη (ξέρουν αυτοί), ειδικά στους πάρα πολύ αριστερούς (πιο αριστερά δεν γίνεται) έλληνες, αλλά και σε άλλους πιο "κρυφές πληγές", υπάρχει (όχι μόνον για τους Κούρδους) μόνον καταπίεση και σκοτάδι, μόνον.
Οι Ισραηλινοί; δεν είναι τής ίδιας ποιότητας.
Υπάρχει ακόμα εγκέφαλος εκεί, στο Ισραήλ.
Αλλά όχι και τόσο.
Οι Ισραηλινοί ξέρουν την αξία και την ιστορική δύναμη του Ιράν.
Γι΄αυτό και το είχαν πάντα στο βασικό πλαίσιο τής στρατηγικής τους, η οποία όμως ως ημιευφυής ήτο και ανόητη, κοντόθωρη, μέχρι κει φτάσανε οι άνθρωποι, να στηρίζουν με κάθε μέσο τον Σάχη.
Όταν ο μεγάλος ιρανικός λαός έδιωξε τον Σάχη και το δυτικόδουλο καθεστώς του, τότε όλοι αυτοί, τα δυτικοσκούληκα, με την ενεργή βοήθεια και των ισραηλινών που είχαν και έχουν απλά να υπερασπιστούν το μόνο έδαφος που μπορούν να έχουν σε έναν εχθρικό κόσμο, εξεπλάγησαν με την άνοδο των μουλάδων θεοκρατών και χάραξαν την στρατηγική καταστροφής αυτής της μεγάλης χώρας.
Ακόμα και τώρα το φυσάνε και δεν κρυώνει, όλοι τους, εξυπνότεροι, απλώς κυνικοί, και άλλοι απλώς καθάρματα.
Όταν έριχναν, όλοι μαζί και με όργανο τον Σάχη, τον δημοκράτη Μοσαντέκ, όταν βοήθαγαν στην καταστολή του μεγάλου δημοκρατικού κινήματος ανεξαρτησίας και ελευθερίας, τότε δεν έτρεχε τίποτα.
Τώρα, που έχει δομηθεί ένα σκληρό καθεστώς, πολύ καλύτερο όμως από τα ζόμπι που στηρίζουν αυτοί, όπως την Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, και άλλα εκτρώματα τής ιστορίας, τώρα λοιπόν, αποφάσισαν πως ο μεγάλος εχθρός είναι το Ιράν.
Μαζί τους θα συνταχθούν φυσικά και οι πολύ αριστεροί όλης τής δύσης, αξιοποιώντας την λαϊκή κούραση, τα προβλήματα, την αναγκαστική ίσως υπαγωγή του δημοκρατικού αντιθεοκρατικού κινήματος μέσα στο Ιράν στον δυτικό ιμπεριαλισμό.
Στην ίδια θέση θα βρεθούν πάλι οι Κούρδοι, δυστυχώς. 
Δεν έχουν άλλες δυνατότητες, αν και το ΡΚΚ, προς έκπληξη πολλών, ποτέ δεν έπαψε να έχει σχέσεις ισορροπίας και μισοσυνεργασίας, παρά τις κατά καιρούς συγκρούσεις, με το Ιράν και το καθεστώς που κυριαρχεί εκεί.
Αυτά, για να ξέρουμε και να ξέρουν ίσως μερικοί πως ξέρουμε.
Τώρα, σε λίγο που θα αρχίσει το πανηγύρι, ένα να ξέρετε:
Μακριά από τους πολύ, πάρα πολύ  αριστερούς.
Είναι σάπιοι, ή απλά ηλίθιοι.






Ιωάννης Τζανάκος

Ο Λόγος...[42-Β'] Συστροφές, σχίσματα και λαβύρινθοι..


Φέρνω στην αρχή (της δημοσίευσης αυτής) το παράδειγμα τής ιδεολογικής κόπωσης και της συνακόλουθης αποστασίας που αυτή φέρνει, όχι για να δομήσω το θέμα μας πάνω σε αυτές τις καταστάσεις, αλλά για να δείξω το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή το θέμα μας δεν μπορεί παρά να έχει άλλες βαθύτερες πραγματεύσεις, σχετιζόμενες μόνον συμπτωματικά ή μερικά με αυτή την πολιτικοπολιτισμική ή ψυχοπολιτική πτυχή.



Το παράδειγμα του αποστάτη και της αποστασίας..
Αν υπήρχε δυνατότητα να γνωρίζουμε την τύχη μας δια των ιδεών και των αξιών που έχουμε ενστερνισθεί, το πιθανότερο θα ήταν να προσπαθήσουμε να πάψουμε αυτόματα κάθε συσχέτισή μας με αυτές αλλά και κάθε άλλη ιδέα ή αξία.
Ωστόσο, συνεχίζουμε, ακόμα και με μιαν βραδύτερη ή ανασχεθείσα ροπή να βρίσκομαστε κάπου εκεί, ή να βιώνουμε, σε μιαν εντονότερη εκδοχή, την νέα μέθεξη, συνήθως αντίπαλων ιδεών και αξιών που τώρα μας "προσκαλούν" σε μιαν νεότητα προκληθείσα από την αποστασία και όχι από την εγγενή νεότητα αυτών των ιδεών-αξιών.
Η νεότητα του αποστάτη είναι δική του νεότητα προκληθείσα από την αποστασία του, και από την υπερβολική του ανάγκη, η οποία είναι μάλλον παλαιά σε αυτόν, να βιώνει την ένταση μιας μέθεξης σε ένα σύστημα ιδεών και αξιών.
Μιλώντας πάντα από την σκοπιά τού σημαίνοντος, χωρίς να χρησιμοποιήσουμε την εικόνα των ταπεινών κινήτρων, βλέπουμε στον αποστάτη τον αιώνιο έφηβο εκείνο που πέφτει συνέχεια σε νέες αγκαλιές, δίδοντας τον τόνο τής σημαντικότητας σε πράξεις που κατά τα άλλα, εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον, αφορούν μόνον στον ίδιο και τις δικές του ανάγκες για αναγνώριση και επιβεβαίωση τής αξίας του.
Ωστόσο, αν αποσπασθούμε λίγο από τις εντονότερες περιπτώσεις αποστασίας ή αλλαγής "στρατοπέδου" θα συναντήσουμε ουσιαστικότερες πτυχές των φαινομένων αυτών που αποσπώνται και τούτες από ψυχογενείς ή ταυτοτικές, ούτως ειπείν, προσωπικές ιστορίες.
Οι απότομες και ριζικές αλλαγές ταυτότητας και η μετάβαση προσώπων σε μιαν εντελώς άλλη, ριζικά διαφορετική (ιδεολογική, πολιτική, πολιτισμική κ.λπ) ταυτότητα, αποκρύπτουν το συνηθέστερο που είναι μια μορφή διολίσθησης σε κάτι το παραπλήσιον, συγγενές, όμοιον αν και πιθανά εχθρικό προς το αρχικό.
Αναδύεται λοιπόν η εικόνα μιας διακλάδωσης, μιας διαίρεσης που συνεχίζει, με διαφορετικό τρόπο έναν ήδη σχηματισμένο κλάδο.



Το αίνιγμα τής διακλάδωσης..
Ο αρχικός κλάδος αίρεται από τον νέο που σχηματίζει ωστόσο έναν άλλο κλάδο και όχι μιαν απλή συνέχειά του. 
Την ίδια στιγμή, αυτός ο νέος κλάδος δεν μπορεί να νοηθεί ακόμα και εν τη αυτονομία του ως ένα ξένον ή ένα αποκομμένον από τον παλαιό κλάδο, από τον οποίο προήλθε.
Βλέπουμε σε αυτή την πτύχωση των πραγμάτων, όπως την περιγράψαμε δια μιας μεταφοράς, ότι αίρονται οι υπερβολές κατά την εξεικόνιση μιας διεργασίας απάρνησης και υπέρβασης ενός συστήματος ιδεοποίησης και αξιοθέτησης του ανθρώπινου κόσμου.
Πάλι όμως, παρά την συμπαγότητα και την ενότητα ενός κλάδου και τής μιας ή των πολλών διακλαδώσεών του, διαφαίνονται τα προβλήματα, καταρχάς στην θεωρία.
Ας δούμε μερικά από αυτά και ας τα συνδέσουμε κάπως με το ζήτημα των κεντρικών σημαινόντων.



Το σημαίνον ως μια διαρκώς υφιστάμενη ενότητα (μεταξύ) κλάδου και διακλάδωσης..
Όταν ένας κλάδος "αποκτάει" μια διακλάδωση μετατρέπεται ο ίδιος σε βάση ή ρίζα ή κορμό της νέας διακλάδωσης, ενώ πριν δεν ήταν κάτι τέτοιο.
Με λίγα λόγια, ο νέος κλάδος δια τής ύπαρξής του ως κλάδου διακλάδωσης αυτού του κλάδου από τον οποίο προήλθε μετατρέπει αυτόν (τον παλαιότερο) σε "καταγωγικό" χωρίς αυτός να ήταν πριν ποτέ τέτοιος.
Η γένεση ενός κλάδου, μιας έτερης οντότητας από μιαν προηγούμενη προσδιορίζει αυτή την προηγούμενη ως προηγούμενη-θεμελίωση-αυτού που-ήρθε-και-γεννήθηκε.
Και ενώ στα δέντρα και στα άλλα έμβια όντα αυτή η δημιουργία ενός νέου συστήματος θέσεων μεταξύ καταγωγής ή θεμελίωσης και επιτελέσματος που μετατρέπεται σε ξεχωριστό ον, είναι συναγμένη και δομημένη σε ένα πλαίσιο οργανικότητας, στον άνθρωπο λαμβάνει κατεξοχήν συμβολικά χαρακτηριστικά ερειδόμενα στο σημαίνον.
Αυτή η ένταξη της διακλάδωσης στην διεργασία τού σημαίνοντος έχει πολλά και παράδοξα αποτελέσματα.
Η συνέχεια ή συμπαγότητα του σημαίνοντος είναι αξιοσημείωτη και παρουσιάζει στοιχεία που καθιστούν κάθε διεργασία διαδοχής ή και ρήξης "εντός" του  μιαν αποτυχημένη βλέψη η οποία δεν έχει την τύχη να είναι μεν ελλειπτική αλλά ωστόσο παρούσα, όπως είναι η επιθυμία.
Στο σημαίνον κάθε νέος κλάδος, άρα και κάθε μετατροπή του κλάδου που τον "γέννησε" σε θεμέλιο, πέραν της συνέχειας που σημαίνει (όπως και στο μεταφορικό φυτικό παράδειγμα) σηματοδοτεί ένα σύστημα συνεχών αλληλοεπικαλύψεων και περιχωρήσεων.
Υπάρχει δηλαδή μια διαρκής επιστροφή στην αρχή, και ένα είδος λαβυρινθώδους ρευστότητας μεταξύ θεμελίωσης και νέου επιτελέσματος, η οποία (ως ρευστότητα και ως λαβυρινθώδης ρευστότητα) απορρέει όμως από την ίδια την επιστροφιακή διεργασία.
Η επιστροφιακή διεργασία σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν είναι απλά μια επανάληψη, λαμβάνει χαρακτηριστικά εγγενούς παθολογίας και σηματοδοτείται εν πολλοίς από τις διεργασίες φαντασμάτωσης του (κοινωνικού) υπαρκτού, χωρίς τούτο να σημαίνει, απαραίτητα, ένα είδος καθήλωσης στο εικονοφαντασιακό "στάδιο" ανάπτυξης τής (ατομικής και κοινωνικής) υποκειμενικότητας.
Πριν ξαναθέσουμε τα ίδια ζητήματα, στην σημειολογική και ιδεολογική συνάφειά τους, ας κάνουμε μια παρέκβαση αφορώσα το σημερινό ιδεολογικό και θεωρητικό "κλίμα".



Η ιδεολογική ατμόσφαιρα τού [πλέον] πανταχού παρόντος καταγωγισμού..
Σημαίνει αυτό πως δεν υπάρχει νέον ή ρήξη με το παλαιόν;
Αν το ισχυρίζονταν κάποιος αυτό θα γλύτωνε ίσως από τα παράδοξα προβλήματα που δημιουργεί η ανάγκη να γνωρίσουμε με ποιό τρόπο παρά την ανεξάλειπτη συνέχεια στο σημαίνον τελικά υφίσταται, πάνω σε αυτό, το νέον μετά από μια σειρά ρήξεων που κάποτε κορυφώνονται σε μιαν απόλυτη ρήξη.
Υπάρχει σήμερα μια γενικότερη τάση να αναζητάται (ξανά) η συνέχεια και η καταγωγή, και τούτη η τάση όπως θα δείξουμε δεν είναι ίδιον μόνον των εθνικιστών ή των συντηρητικών αλλά σχεδόν όλων.
Οι ευφυέστεροι (ηλίθιοι) εντός αυτής τής τάσης δεν δομούν μια συνέχεια χωρίς ρήξεις, αλλά εντάσσουν αυτές τις ρήξεις στο συνεχές.
Η όλη συζήτηση δεν εκφεύγει εύκολα απο το ψυχώ-ιδεολογικόν, και η ψυχραιμία χάνεται όταν τίθενται ζητήματα που αγγίζουν τον καταγωγικό πυρήνα του καθενός.
Πάντως, οι γονιμότερες, ίσως και λυσσαλεότερες διαμάχες και ψευδεπιστημονικές συγκρούσεις διενεργούνται εκεί ακριβώς όπου υπάρχει διακλάδωση, άρα (αναγκαστική) αποδοχή μιας κάποιας (ιδεολογικής, κοσμοθεωρητικής) συγγένειας, και ανακύπτουν ζητήματα ιστορικής μνήμης, ή αναγωγής σε κάποια θεμέλια τής παροντικής ύπαρξης, ακόμα κι αν χρησιμοποιείται άλλη εννοιολογική και γλωσσική σήμανση αυτών των όρων.
Ας επιστρέψουμε όμως στο κυρίως θέμα.
Ποιά είναι η ουσία τής διαρκούς εμπλοκής και επιπλοκής τής συνέχειας στο σημαίνον;




Η φαντασματική έννοια και κατάσταση τής Αρχής: επανατοποθέτηση κρίσιμων ζητημάτων.
Είδαμε πως η διακλάδωση μετατρέπει την πηγή της, την εκκίνησή της, σε θεμέλιο και παρελθόν.
Η μετατροπή αυτή, όταν μιλάμε για ανθρώπους και κοινωνίες ή κοινότητες, μόνον εν μέρει έχει μια αντικειμενική βάση, ή, καλύτερα διατυπωμένο, δεν προσδίδει καμία υπεροχική αντικειμενικότητα στους όρους ή πόλους αυτής τής διεργασίας συνέχειας και διακλάδωσης.
Ο εγκλωβισμός σε έναν οντολογισμό ή μια μεταφυσική τής συνέχειας και της α-συνέχειας με τους ιδεολογικούς και ψυχικούς όρους που θέτει ο ίδιος ο αγώνας επικράτησης τής μιας ή τής άλλης πηγής ή πατριαρχικής φατρίας και των διακλαδώσεών της (από άλλες μικροπατριαρχικές αρχικά και έπειτα κανονικότατα πατριαρχικές φατρίες), δεν οδηγεί πλέον πουθενά, αν και ανθρώπινα όλα αυτά. 
Όλα ανθρώπινα είναι, και η ανθρωποφαγία, και οι κομματικές ή πολιτικές προγραφές, και η συκοφαντία και οι συμμαχίες με τον εχθρό αρκεί να επικρατήσει στην ευρύτερη φατρία η μιά και όχι η άλλη υπο-ομάδα. 
Μιλάμε για τον άνθρωπο και την ευρύτητα πνεύματος που τον χαρακτηρίζει.
Χθές γνώρισα, δεν συνεννοηθήκαμε επαρκώς, έναν γλάρο, εκεί στην αμμουδιά που είχα ξαπλώσει. 
Μιλάμε για μοχθηρά ζώα, παμπόνηρα και πανέμορφα, αστεία και μεγαλοπρεπή. 
Πάντως τέτοια προβλήματα δεν έχουν.
Για τους γλάρους δεν υπάρχει θέμα καταγωγικής αξιολόγησης και κρίσης, για μας υπάρχει, και τούτο είναι το ωκεάνειο βάθος μας που μας καθιστά εγγύτερους μάλλον με τους καρχαρίες, όταν ασχολούμεθα με τέτοια πράγματα.
Μη φτιάχνεστε για δελφινοείδεια, σκυλομούρηδες ιδεολόγοι συν-άνθρωποι.
Ας δούμε λοιπόν τα προβλήματα των σκυλομούρηδων, μιλάμε πάντα για τις ιδεολογικές φράξιες και ομάδες, σε ένα πλαίσιο που θέτει σε αμφιβολία την αντικειμενικότητα των διαδοχών μεταξύ των κεντρικών σημαινόντων  και την επικρατούσα νεοκανονιστική, νεοπουριτανική θα έλεγα, ερμηνεία αυτής τής διαδοχής.
Μας έρχεται πρώτα πρώτα στο μυαλό, η κατάσταση συστροφής περί την έννοια και κατάσταση τής Αρχής κατά την δημιουργία τής νέας κλάδωσης (το δια δεν είναι πάντα απαραίτητο) του σημαίνοντος.
Για να κατανοήσουμε την συστροφή γύρω από την Αρχή και τον φαντασματομοιωματικό, μη αντικειμενικό χαρακτήρα της ας βυθιστούμε αρχικά σε κάποιους στοχασμούς περί τής Αρχής:


BERESHITHPrincipium
Κεφάλαιο 8 των Παροιμίων του Σολομώντος
Κύριος ἔκτισέ με ἀρχὴν ὁδῶν αὐτοῦ εἰς ἔργα αὐτοῦ.
Η ενολότητα (uni-totality) τού όντος τού σημαίνοντος δεν είναι ίσως διακριτή από το ενείναι ή συνείναι του, αλλά αυτό, πέραν των σχολαστικών, αν και σημαντικών, ζητημάτων που θέτει, στο διάκενο τής επιστήμης της ψυχανάλυσης της θεολογίας κ.λπ, δεν μας οδηγεί στο ερώτημα τής συνίδρυσης κλάδου και κλάδωσής του.
Θα το αφήσουμε για άλλη στιγμή τούτο το ειδικό θέμα. 
Ας δούμε τα πράγματα από μια άλλη σκοπιά.
Ο κλάδος-ως-ένα-κεντρικό-σημαίνον τού σημαίνοντος αίρεται ως μόνον-κλάδος όταν υπάρχει δια αυτού και "μέσα" από αυτόν η ανάδυση ενός άλλου (κεντρικού) σημαίνοντος.
Έχουμε δει αλλού πως στον παράξενο ανθρώπινο κόσμο το νέο σημαίνον-κλάδος έχει την ροπή να ανάγεται φαντασματικά στο ίδιο το σημαίνον-δέντρο-όλον και  μάλιστα στις ρίζες του.
Ο Λόγος ανάγεται στο φαντασματικό όλο του για να υπάρξει ακόμα και με τον πιο ποταπό νέο τρόπο σε μια ακρούλα τής ήδη ολότητάς του.
Ο άνθρωπος ως Λόγος είναι ένα πραγματικό ολιστικοφανές καραγκιοζιλίκι.
Δεν χρειάζεται να μιλήσει αυτός ο άνθρωπος-Λόγος κάποια "θεϊκή" γλώσσα, μπορεί ακόμα και ως έμπλεος αντιθεοκρατικών ή κοσμικιστικών θεωρήσεων και προεννοήσεων να μιλάει σαν να ομιλεί το όλον-ως-Λόγος δια του βρωμοστόματός του.
Μπορεί επίσης να βαράει ντελίριο αντι-ολισμού, αντιμεταφυσικής ή αντι-οντολογισμού, όπως κάποιος από τους αδελφούς Δοξιάδη, ή ακόμα το Ράμφος ή το Μπαμπα-γα-σάκι, όταν κάνει το ίδιο, μιλάει δηλαδή ως ο Λόγος αυτοπροσώπως.
Δεν αρκεί η περιφρόνησή μας. Δεν αρκεί.
Χρειάζεται σύνεση για να δούμε το όλον καραγκιοζοδράμα των καλόπαιδων της αστικής αλητείας. 
Και αυτά, σήμερα, υπάρχουν παντού όπου υπάρχει ο Λόγος επί τής γης, δεν είναι μόνον δω και κει, αλλά και εκεί όπου υπάρχουν υπερεπαναστατικά ταχυδρομεία.
Συνεχίζουμε.
Βλέπουμε λοιπόν μιαν φαντασματική συστροφή σε ένα όλον, το οποίο ψυχραίμως τεθέν εις το ανατομικό τραπέζι δεν είναι άλλο από την επιφάνεια ενός σημαίνοντος-ως-σημαίνοντος.
Το ενόλον ή ενείναι/συνείναι τούτο υπάρχει, αλλά υπάρχει σαν μια λεία επιφάνεια επί της οποίας τα σημεία δεν σχηματίζουν ευγενέστατες γεωμετρικές "καθαρές" μορφές, αλλά μια δίνη επί ενός φαντασματικού σημείου ή του ίδιου του επιπέδου ως φαντασματικού σημείου, από όπου εκκινούν και καταλήγουν κινήσεις σημαινόντων με αναφορά εις το άπαν της διεργασίας σήμανσης.
Τα εκκινούντα ως κεντρικά σημεία ανάγονται στα άλλα κεντρικά σημεία και όλα ως κεντρικά ή μάλλον ομοιωματικοκεντρικά σημεία ανάγονται σε αυτή την Αρχή, ή το απόλυτο κενό, που τείνει να παρουσιάζεται ως ενολότητα ή ενείναι/συνείναι των όντων.
Ως εδώ καλά, θα πείτε, εφόσον έχουμε μια τυπική εικόνα μιας αόριστης καταγωγικής δομής ιδανικής για συν-εν-εκσπερμάτω[ι]ση θεολόγων, φιλελευθέρων και υπερεπαναστατών ανοήτων.
Θα μπορούσαμε μόνο με αυτό να βγάλουμε μια ζωή, ίσως και να ζητάγαμε δουλειά εκλεπτυσμένου λιβελογράφου για όλα αυτά τα αποτυχημένα διανοητικώς λόγια όντα.
Είναι εύκολο να σύρεις όλα αυτά τα όντα, και άλλα, στην κενότητα των καταγωγικών τους παρακρούσεων, με λιγοστά μάλιστα ιστοριοδιφικά στοιχεία.
Αλλά δεν μας φτάνει τούτο, διότι αγαπάμε τους ανθρώπους, και θέλουμε να τους εξοπλίσουμε θεωρητικώς για να αντιμετωπίσουν τις εγγύτερες και ενοχλητικότερες συνάψεις και δομοποιήσεις τού σημαίνοντος που αφορούν όχι μόνον στις γενικές φαντασματωτικές αναγωγές (προς το γενικόν ψευδο-όλον) αλλά κυρίως στις εγγύτερες προς την διακλάδωση την ίδια διεργασίες κατασπαραγμού και πατρικοειδούς δράματος.
Έχουμε και εκεί, εγώ θα έλεγα κυρίως εκεί, στο εγγύτερο δράμα του σημαίνοντος και στην αμεσότερη, ιστορική, διενέργεια τής διαδοχής του, κατασπαραγμούς και συστροφές, περιδινήσεις και θολότητες που παράγουν αδιέξοδα.


Συνεχίζεται βέβαια...








Ιωάννης Τζανάκος   

  

Ο Λόγος...[42-Α'] Συστροφές, σχίσματα και λαβύρινθοι..



Η κίνηση των σημαινόντων όταν περιέρχονται στον "μαγνητισμό" τους από την ίδια την επιθυμούμενη εις (τον) εαυτόν (τους) "κεντρικότητα", άρα η κίνησή τους (και) προς την ιεραρχικοποίηση ως φαντασματική ιδιότητα αυτής (τής κεντρικότητας) είναι μια συστροφική κίνηση, που λαμβάνει συνέχεια έναν χαρακτήρα διαρκών σχισμάτων εντός τής καθημερινής ημερήσιας συνείδησης-γλώσσας.
Πρόκειται για μιαν διείσοδο στο Εν-Είναι ή ενείναι των όντων, άρα πρόκειται για μιαν αναποφεύκτως αλλοιωτική και επικίνδυνη διεργασία που απαιτείται όμως ήδη από την έναρξη τής υποκειμενικότητας όταν τούτη συγκροτείται ως ένα υπαγόμενο στην εν-ολότητα (uni-totality) του σημαίνοντος ως έχον όμως την ιδιότητα να εκπέμπει και το ίδιο αυτή την εν-ολότητα.
Η "δεύτερη" είσοδος στην υπαγωγή στην εν-ολότητα ως ιδιότητα να υπάγεσαι και (ταυτόχρονα, ιδιότητα) να υπάγεις δι'αυτής, όλα τα όντα, τα οποία ούτως ιδρύονται ως όντα (πολλαπλότητα) είναι μια διείσοδος, και όχι μόνον είσοδος, διότι διαμεσολαβείται από την αρχική ένταξη του υποκειμένου το οποίο κατά την αρχική αυτή ένταξη ιδρύθηκε και το ίδιο ως υποκείμενο.


Ας δούμε όμως κάποια κρίσιμα ενδιάμεσα ερωτήματα.
Ας αφήσουμε κατά μέρος την σχολαστική, αν και σημαντική, διαμάχη για το αν η δεύτερη είσοδος του ανθρωπίδος στην ιεραρχική και ιεραρχικοποιούσα, πλέον, τάξη του σημαίνοντος συντελείται δια του οιδιποδείου, και ας σταθούμε λίγο στο γεγονός πως αν και η δεύτερη είσοδος, αλλά και κάθε επανάληψή της, είναι διείσοδος αυτό δεν αίρει την πιθανότητα και η πρώτη, συγκροτητική-ιδρυτική είσοδος να είναι και αυτή διείσοδος.
Η αμεσότητα τής ύπαρξης του "υποψήφιου" να γίνει υποκείμενο ανθρωπίδος είναι κάτι που μας προβληματίζει όσο και να ενισχύεται από την πρωϊμότητα τής βρεφικής ή πρωτοπαιδικής του βιοψυχικής σύστασης.
Η πιθανότητα κάθε είσοδος στην συμβολική τάξη να είναι από την αρχή της μια διείσοδος δεν χρειάζεται να θεμελιωθεί στην ήδη υπάρχουσα πραγματικότητα της συντελεσμένης κοινωνικής και ιστορικής πραγματικότητας που "περιμένει" το εκάστοτε δυνάμενο να "γίνει" υποκείμενο ον.
Η αρχή, αυτή ειδικά η αρχή που μας θέτει ερωτήματα τέτοιου είδους, είναι μια πράξη που δεν έχει καμία ουσία, ούτε εμφανίζεται στην πραγματικότητα, "εσωτερική" και "εξωτερική", κατά την μεταφυσική ή θεολογική της έννοια.
Η αρχή είναι απλά αρχή συγκρότησης ενός νέου ανθρώπινου ενείναι ή συνείναι μέσα στον ήδη διαμορφωμένο κόσμο των άλλων ανθρώπων. 
Υποθέτουμε πως η γένεση αυτού του υποκειμένου δεν περιέχει ήδη από την έναρξη της κοινωνικογλωσσικής λειτουργίας "εντός" του τα ιεραρχικά και ιεραρχικοποιητικά σημαίνοντα, άρα υποθέτουμε (χωρίς μάλιστα να παραβιάζουμε την φροϋδική θέση περί οιδιποδείου, το αντίθετο) ότι υπάρχει ένα είδος τάξης του σημαίνοντος που κοινωνείται στο νέο δυνάμει υποκείμενο χωρίς ακόμα να έχει υπάρξει είσοδος στην ιεραρχική και ιεραρχικοποιητική τάξη του σημαίνοντος ως ενείναι και ενολότητας.
Το ενείναι και η ενολότητα είναι οι όροι εκείνοι που σημαίνουν και την ενότητα και περιχώρηση των μορφών τής σκέψης ή και της βίωσης, αλλά ταυτόχρονα (σημαίνουν) την περιχώρηση ως ιεραρχική λειτουργική μορφή ύπαρξης των μορφών αυτών ως διακρινόμενων και "κεχωρισμένων" υποστάσεων.
Για να μην καταλήξει κάποιος σε έναν παραλογισμό, χρησιμοποιεί για να κατανοήσει αυτή την διαλεκτική τον όρο του συνείναι.
Ένα απόλυτο ενείναι ή μια πλήρως ταυτόσημη ενολότητα δεν είναι νοητή ούτε στο πιο έντονο παραλήρημα κάποιου λογικού ή τρελού τρελού, και βέβαια δεν αποτελεί τον σκοπό ούτε ακόμα και των μυστικιστών.
Αλλά έχοντας θέσει αυτά τα ενδιάμεσα ερωτήματα πρέπει εδώ να σταθούμε λίγο:
Παρά όλα αυτά τα σημαντικά ερωτήματα που πληθαίνουν, και θα πληθαίνουν μπερδεύοντας συνέχεια τους στοχαστές, αλλά και τους άλλους τρελούς που φοράνε την ασπίδα τής λογικής για να κάνουν την τρέλα τους μια μορφή εξουσίας, το κρίσιμο ερώτημα αφορά στην ίδια την υπόσταση τής ενολότητας ή του ενείναι κατά την συντέλεση των λειτουργιών τους αλλά και κατά την διεργασία δημιουργίας-ένταξης νέων υποκειμένων στους "κόλπους" τους.
Τα ενδιάμεσα ερωτήματα που (ξανα)θέσαμε, μαζί με πολλούς άλλους, δεν μπορούν να απωθηθούν εντελώς κατά την πραγμάτευση μιας υπάρχουσας τάξης του σημαίνοντος εφόσον πάντα τούτη υφίσταται ως ένα σύστημα διεισόδου νέων υποκειμένων.
Δεν συμφωνώ με την εξεικόνιση τής τάξης του σημαίνοντος ως μιας μορφής που επιτελεί μόνον αυτή την διεργασία διεισόδου, εφόσον αν και τούτη είναι ένα κύριο "μέρος" τής ύπαρξής της, είναι ένας λόγος της, δεν εξαντλεί την υπόστασή της σε σχέση με τους διαφορετικούς ρυθμούς ή περιεχόμενα που εμβάλλει στα υποκείμενα.
Η διαφορά των μορφών διεισόδου-ίδρυσης-δημιουργίας των (νέων) υποκειμένων μας δείχνει πως υπάρχει ένας αυτοτελής συγκροτητικός ρόλος τής ίδιας τής μορφής ή του συστήματος ως έτερου (των άλλων, πιθανών ή ενεργών) για να χρησιμοποιήσουμε μιαν νεώτερη γλώσσα.
Θα μπορούσε βέβαια να μας πει κάποιος πως η καταπολέμηση, κριτική και πρακτική κατάργηση ετερογενών μεταξύ τους αυταρχικών μορφών συντέλεσης τής προαναφερόμενης διεισόδου μάς αποκαλύπτει το έωλον των διαφορών τους και την κοινή, σχεδόν κοινότοπη λειτουργία τους, η οποία μάλιστα θα μπορούσε να μετριασθεί ή ακόμα και να εξαφανιστεί ως προς τους ίδιους τους μορφικούς όρους της, όταν θα έχουν εκλείψει οι λόγοι τής παρουσίας τέτοιων μορφών.
Ακόμα "χειρότερα" η ίδια η μορφική ή συστημική λειτουργία θα μπορούσε να αντικατασταθεί από ένα άλλο, ίσως και λειτουργικότερο σύστημα ή μη-σύστημα διεισόδου στην υποκειμενικότητα ή "ανθρωπικότητα", το οποίο δεν θα υπάγει ή δεν θα διαμεσολαβεί με κανέναν ιεραρχικό τρόπο αυτή την διεργασία.
Ζήσε Μάη να φάς τριφύλλι βέβαια, αλλά μιας και ο Μάης και τα τριφύλλια κάποτε συναντιούνται, δεν θα λειτουργήσω ως κακός μπαμπάς, "εκ δεξιών", όχι, αυτή τη χάρη ας την κάνουνε στα παιδιά Τους οι μπαμπάδες Τους.
Μακάρι παιδιά, καλή σας τύχη και θα έχετε την συμπαράστασή μας, ακόμα και την βοήθειά μας, αφού ως γνωστόν όποιος είναι ο δυσκολότερος στην κρίση είναι και το πιθανόν μεγαλύτερο θύμα όταν έρχεται η ώρα τής κρίσεως.
Απλά, αν θέλετε να μας μετατρέψετε σε ήδη θυσιαζόμενα σώματα μιας απελπισμένης αντιπατριαρχικής εξέγερσης, τα λόγια πάνω σε αυτά τα σώματα θα τα έχουν εκστομίσει τα ίδια όσο ζούνε ακόμα. 
Δεν θα γίνετε κι οι μπαμπάδες μας δηλαδή!
Προχωράμε, ωστόσο, προχωράμε.


Αν και λοιπόν, όπως είδαμε στα "ενδιάμεσα ερωτήματα", η ίδια η διεργασία διεισόδου στο σημαίνον δεν είναι και τόσο στατική ή δίδουσα στατικότητα στην τάξη τού σημαίνοντος, μας χαρίζει μια δυνατότητα να σταθούμε επ'αυτής ως να ήταν σχηματισμένη και "κάπως" στατική.
Ορίσαμε στην αρχή, με μια παράτα εμβατήριο εισαγωγούλα, ότι υπάρχει ένα είδος συστροφικής μαγνητισμένης κίνησης του εισερχόμενου ή του ήδη παρόντος στην τάξη του σημαίνοντος, σχετιζόμενη βέβαια πάντα κυρίως με τα πατρικοκατηγορικά ή κεντρικά σημαίνοντα.
Τονίζω, στην εκκίνηση αυτών των ειδικότερων δημοσιεύσεων που ξεκίνησαν από το Α' ότι η συστροφή σημαίνει ένα είδος σωματικής, σχεδόν βιολογικής εικόνας. 
Συστρέφεται ένα όργανο, ένα σώμα, συνήθως μιλάμε για συστροφή των όρχεων (αλλά και του εντέρου), στην ιατρική, και αυτή η αναλογία δεν με ενοχλεί καθόλου, το αντίθετο θα έλεγα.
Η συστροφή όμως, και δι' αυτής τής βιολογίζουσας αναλογίας, μπορεί να σημαίνει μιαν εμ-παθή επιστροφή και επανάληψη, μιαν επανάληψη που αν και επανάληψη περιέχει πάντα πέραν της αποτυχίας της, έναν ειδικό όρο ενδοπεριέλιξης σε σπείρες και αναδίπλωσης.
Το σχίσμα είναι μια πιο συνήθης λέξη-έννοια, παρά το γεγονός πως περιέχει πάρα πολλές σημασίες.
Για τον λαβύρινθο δεν χρειάζεται να πω πολλά, ψάχνουνε ακόμα τον Μινώταυρο. 


Μπαίνουμε σιγά σιγά, όπως βλέπετε, στην σπηλιά του Νταβέλη.





Ιωάννης Τζανάκος