Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[10]


Πάνω σε παρατηρήσεις του Δήμου στο [Ο Λόγος..[7] Βιωματική θεωρητική παρέκβαση..]..




Στην εξωανθρώπινη έμβια φύση δεν υπάρχει τίποτα το πῖπτον, πεσούμενον, πεσόν, πεπτωκός.
Αντιθέτως, το ίδιο δεν μπορούμε να πούμε για τον άνθρωπο και την τάξη του σημαίνοντος που τον προσδιορίζει.
Στούς ανθρώπους υπάρχει επανεισαγωγή (μορφών-δομών) τής άβιας μορφής-υφής τής ύλης στην έμβια μορφή-και-υφή τής ύλης δια μέσω τής σημειακής και γλωσσικής διαστάτωσης.
Με αυτό τον τρόπο εγκαθίσταται στον άνθρωπο μια αέναη διαλεκτική πτώσης στο μη ζωντανό, η οποία όμως είναι (η) άνοδος στο ζωντανό του Νού.
Η πτώση ή καταβύθιση στο μη ζωντανό μπορεί να λάβει πολλές μορφές, υγιείς ή παθολογικές, αλλά εν συνόλω είναι η ζωή του (ανθρώπινου) Νού ή πνεύματος. 
Ο άνθρωπος δεν είναι κυριαρχούμενος από το μόνον-ζωντανόν τής υπόλοιπης έμβιας υπόστασης. 
Η ανθρώπινη ζωή δια του σημαίνοντος σημείου είναι το ζωντανόν ως ζωντανόν-και-μη ζωντανόν.
Το σημείον είναι το αενάως πεπτωκός στοιχείο και Ίδιον της ανθρώπινης έμβιας οντότητας και ταυτά τούτο που αναδύει μια μορφή ζωής που ενώνει ζωντανόν και μη ζωντανόν.
Η ζωή του πνεύματος είναι η δια του σημείου ένωση και αλληλοσυνύφανση τής εμβιότητας και τής νεκρότητας.
Η διαλεκτική ζωής και μη ζωής εντός τής έλλογης εμβιότητας άνθρωπος θα είναι διαρκώς παρούσα όσο υφίσταται η εμβιότητα άνθρωπος.


Δόξα στον Georg Wilhelm Friedrich Hegel..


Το σημαίνον ως μια σύναψη ζωής και νεκρότητας δεν κυριαρχείται από το νεκρόν ή τον θάνατο, αλλά παρουσιάζεται ως μια εκ νέου ολοποίηση και επισύνοψη τής ύλης που εμφανίζει και εντάσσει το μη ζωντανόν ως στοιχείο του ζωντανού.
Η πτώση τής εμβιότητας άνθρωπος στο μη ζωντανό σημαίνει άνοδο δια τού ανθρώπου τής εμβιότητας στην ολότητα που ενώνει ζωντανό και μη ζωντανό.
Γι'αυτό και δεν υπάρχει διαρκής ανθρώπινη άνοδος σε αυτή την διαλεκτική άνοδο αν δεν συνοδεύεται από μιαν αντίστοιχη πτώση τού ανθρώπου στο άβιον και την "σοφία" του.
Γι'αυτό και ο άνθρωπος ως ένα ον που συνοψίζει έμβιο και άβιο δεν μπορεί να νοηθεί με προσδιοριστική ακρίβεια ως άνθρωπος-άνθρωπος όπως ορίζεται ένα άλλο οποιοδήποτε έμβιον ως έμβιον κάτι-ως-έμβιον κάτι.
Η απόλυτη διάκριση και αντιπαράταξη ζωντανού και νεκρού από την σκοπιά τού ζωντανού εκφράζει την διαρκή παρουσία μιας "ανάμνησης" τής μόνον-εμβιότητας, αλλά όπως η αντίθετη ροπή, να προτάσσεται η νεκρότητα, σημαίνει έναν συγκεκριμένο θάνατο, τον επιθυμούμενο θάνατο τής ελλογότητας ή τού σημαίνοντος.
Η ένωση των επιπέδων<ή>σημείων τού σημαίνειν-και-σημαίνεσθαι προέρχεται πιθανώς από κάποια προ-εμβιακή γεωμετρική δομή τού όντος ή ερείδεται σε αυτήν, αλλά η εξέλιξη από το προεμβιακόν στο εμβιακόν και η μεταγενέστερη εξέλιξη από το προανθρώπινο εμβιακόν στο ανθρώπινο εμβιακόν δεν προέρχεται από αυτή την προεμβιακή γεωμετρική δομή, αν και πιθανώς πάλι η ανάδυση τής ζωής και εξέλιξη των ειδών έχει σχέση και με αυτήν, παραπλεύρως ή ως μια από τις δομές που συνάπτονται με την ανάδυση τής εμβιότητας και την εξέλιξη των ειδών.
Ωστόσο, το κύριο δεν είναι η όποια αμφίβολη "μετοχή" των προεμβιακών γεωμετρικών δομών στην (βιολογική) εξελικτική διεργασία, αλλά η "μεθεόρτια" ρίψη τής ανθρώπινης υπόστασης ως σημειακής-γλωσσικής σε αυτές τις γεωμετρικές δομές. 








Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..