Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Ενδιάμεσες σημειώσεις για το σημείον (11)..Το Έν-α Όνομα του Πατρός (δ)



Αναφερθήκαμε στην προηγούμενη δημοσίευση και στους κυριαρχούμενους, αλλά τούτοι, αν και αναγκαστικά αδερφοί μου, δεν με απασχολούν παρά μόνον στον βαθμό που τείνουν προς τον Λόγο τού Κυρίου, σε έναν Λόγο Κυριαρχίας και μοναδικότητας, σε έναν Λόγο που σημαίνει ή υποσημαίνει το Έν-α και μοναδικό όνομα τού Εν-ός (συμβολικού) Πατρός.
Όσο θα τείνουν να αναπαριστάνουν την κυριάρχησή τους και να απολαμβάνουν και αυτή την κυριάρχηση και την αναπαράστασή της, θεωρούνται από εμέ τον ταπεινό μη υφιστάμενες οντότητες στο μοναδικό πεδίο που υφίσταται ως ουσιώδες, το πεδίο του σημαίνοντος ως Κυρίου.
 
Ας βγάλουν τα σύνεργά τους, ας ψάξουν παντού, δεν πρόκειται να βρούνε ποτέ έναν Λόγο τού κυριαρχούμενου που να είναι Λόγος αν δεν τείνει κατά τι σε έναν Λόγο Κυριαρχίας, ήτοι σε έναν Λόγο δια του Εν-ός ονόματος τού συμβολικού Πατρός.
 
Όσο είναι εγκλωβισμένοι, καθηλωμένοι όχι μόνον σε αντι-οιδιπόδεια σχήματα πατροκτονίας αλλά ακόμα και σε ηπιότερα (λακανικά) σχήματα (ομοιωματικής) αντικατάστασης τής άμεσης πατρικής λειτουργίας τού Λόγου, δεν θα βρούνε τίποτα, δεν θα κάνουν τίποτα, παρά μόνον ίσως, αν τους το επιτρέψουν, θα επιτελέσουν μιαν μάταια αυτοθυσία σε μια νέα άσκοπη και τυφλή επανάληψη τής κομμούνας τού 1871 (Παρίσι).
Αλλά ας αφήσουμε τους κυριαρχούμενους στην μοίρα που έχουν επιλέξει γι' αυτούς οι "επαναστατικές" διανοητικές ηγεσίες τους μετά την κατραπακιά της σοβιετικής αποτυχίας.
Ας πιάσουμε πάλι το ερώτημα της κυριαρχίας τού Λόγου, σε ένα λακανικό ή μάλλον αντιλακανικό λακανοειδές πλαίσιο.
 
Είναι ποτέ ο Πατήρ Λόγος απών;
Όχι.
 
Όσο και να προσπάθησαν να εξορίσουν και να μετριάσουν ή να παρακάμψουν οι εξυπνότεροι (τα λακανοειδή) τον Πατέρα Λόγο δεν μπορούν να εξαλείψουν την παρουσία Του.
Η παρουσία του πατρικορηματικού σημαίνοντος, ή του σημαίνοντος ως πατρικορηματικής λειτουργίας, είναι ακατάλυτη ακόμα και εκεί όπου καταργείται η αμεσότητά Του.
Θα έλεγε μάλιστα κανείς πως ακριβώς η διαμεσολάβηση τής πατρικότητας από την απόσπασή της από κάθε ερωτικοσωματική ή ερωτικοσωματοειδή σημασιοδότηση όπως τούτη συνέβαινε στις σεξουαλικομυσταγωγικές τελετουργικές θρησκείες των προ-βιβλικών λαών, είναι αυτή (ως απόσπαση) που μετατρέπει την παρουσία του Λόγου-ως-Κυρίου σε ασφυκτικότερη και επιτακτικότερη για όλο το φάσμα τής ανθρώπινης ζωής.
Η απουσία τού Κυρίου και η ολική κοινωνικο-σημασιακή και υποκειμενική ένταξή Του στο σημαίνον-ως-σημαίνον σηματοδοτεί την απόλυτη παρουσία Του, ή μάλλον την απολυτοποίηση της παρουσίας Του.
Είναι βέβαια τούτον νομοτελές, κάθε προσπάθεια αναβίωσης της "προ-βιβλικής" ("προ-βουδιστικής" κ.ο.κ) μυσταγωγίας είναι ανόητη, όσο ανόητο είναι να προσπαθήσεις να πείσεις τον "εαυτό" σου ότι μπορεί να γίνει πάλι παιδί.
Η κυριαρχία του Εν-ός είναι σε τούτο το φάσμα τής σημασιοδότησης αναντίστρεπτη και καλώς είναι αναντίστρεπτη.
Αυτό που τους απασχολεί όλους τούς (μετα-)διαφωτισμένους, και μάταια, είναι πως θα διαχειριστούν τον Πατέρα αποτρεπτικά, ομοιωματικο-ειδώς, συμβολικ-ότερα, πως δηλαδή θα τον μετατρέψουν σε έναν καθαρό Λόγο, τον οποίο κάπως κάποιος θα μπορούσε να ξεχάσει και να παραβλέψει.
 
-Έλα Πατέρα, δεν μπορώ τώρα, τα λέμε αύριο.
-Δεν υπάρχει αύριο..
 
 
Σταματάω για λίγο την πραγμάτευση, για να σας τα πω λιγάκι, επ' αυτού στην επόμενη δημοσίευση.
 
Δεν υπάρχει αύριο για τον Λόγο.. 
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..