Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Ενδιάμεσες σημειώσεις για το σημείον (12)..Το Έν-α Όνομα του Πατρός (ε)


Η διάκλειση του ονόματος του Πατρός ως αιτιακό πλέγμα "παραγωγής" τής ψύχωσης, άρα και κάθε μορφής ψυχωτικίζουσας συλλογικής παθολογίας, ορίζεται (πρώτη φορά, έτσι κι αλλιώς) από τούς λακανικούς ως μια ειδικότερη μορφή έλλειψης του φαλλικού (πατρικού) σημαίνοντος κατά την οποία η πατρικότητα (του σημαίνοντος)(ως αποδίδον και ως υποδεχόμενον αυτή την πατρικότητα) εισβάλλει τρόπον τινά αδιαμεσολάβητη στο σχήμα τής σχέσης σημαίνοντος σημαινομένου ως να είναι το Έν-α όνομα τού Εν-ός Πατρός (σημαίνοντος).
Κατά την κοινή φροϋδική και λακανική παραδοχή, η οποία είναι και η ταπεινή δική μας παλαιόθεν και τώρα ανασυρόμενη ξανά, δεν υπάρχει ομαλή σύναψη σημαίνοντος και σημαινόμενου/σημασίας αν δεν υπάρξει σταμπάρισμα και μαρκάρισμα (δικές μου εκφράσεις) από τον (συμβολικό ή μη) Φαλλό, ή ευρύτερα από τον Πατέρα ή την πατρικότητα (ως σημαίνον) και βέβαια σύγκρουση μαζί του που συντελείται και υπερβαίνεται (σε μια μοναδική φάση, ως οιδιπόδειο σε συντέλεση) και "έπειτα" το υποκείμενο την "αφήνει" πίσω του.
Συνεπαγωγικά δεν υπάρχει ψύχωση όταν υπάρχει το οιδιπόδειο ως συντελεσθέν, και αν όχι (στενά το οιδιπόδειο) κάποια μορφή πατρικής διαμεσολάβησης και υπέρβασής της αντικαθιστούσα το οιδιπόδειο, ακόμα και όταν λ.χ υπάρχει νεύρωση. 
Όταν δεν υπάρχει έστω νεύρωση, δηλαδή μια αποτυχημένη μορφή συντέλεσης του οιδιποδείου το οποίο επαναλαμβάνεται ή ακόμα και διαστροφή (μια εντονότερη επανάληψη), τότε έχουμε ψύχωση. 
Μόνον που στον Λακάν, όχι βέβαια σε απόλυτη ταύτιση ή διάκριση προς τον Φρόϋντ, αυτή η πραγματικότητα τού Φαλλού είναι τόσο αληθινή όσο μια δομή προσποίησης ή ομοίωσης, και αν υπάρξει διατάραξη τούτης τής προσποίησης/ομοίωσης και άρα εισβολή ενός αδιαμεσολάβητου Πατρός ή μάλλον έκλυση  τής γενικής απροσδιοριστίας που προκύπτει από την έλλειψη του προσποιητού Πατρός ως του μεγάλου Άλλου (και όχι έλλειψη του πατρός γενικά και αόριστα, εφόσον αυτός μπορεί να υπάρχει ή να μην υπάρχει, αδιάφορον, ως "φυσική" ή "κοινωνική" παρουσία), αν υπάρχει λοιπόν έλλειψη του Άλλου (του οιδιποδείου) ως του μοναδικού πραγματικά "λειτουργούντος", τότε το "κλάσμα" που "προκύπτει" από την σχέση σημαίνοντος και σημαινόμενου ως διαμεσολαβημένο εκ-του-όντος-του από το κενόν τής σημασιακής πράξης παράγεται ως "κλάσμα" που σημαίνει αποσύναψη σημαίνοντος σημαινόμενου αλλά ταυτόχρονα και την ανώμαλη συνέχιση τής σύναψης αυτής μέσα στο κενόν προς το κενόν ή μη απαντόν στην πλευρά της γλωσσικής (και νοητικής) σημασίας που πάντα παράγεται από τον Άλλον.
Ο άλλος ως τόπος της ομιλίας μεταξύ του εγώ και του ε-σύ υπάρχει ως ο τόπος της σημασίας, και αν δεν μαρκαριστεί αυτός ο τόπος, και η σχέση αυτή ως τόπος, από τον (μεγάλο) Άλλο ή Φαλλό Λόγο, είναι ακατανόητος και γίνεται κατανοητός μόνον ίσως ως σημείο ή σήμα, ο κόσμος του νοήματος γίνεται κόσμος σημείων που όχι μόνον ανταπαντούν "ανοήτως" αλλά κυριεύουν το σύνολο τής επικοινωνίας και της γλώσσας με επιτακτικό τρόπο.
Για τους λακανικούς και λακανίσκους (λακανικούς και "αντι-λακανικούς") όμως αυτός ο Άλλος μπορεί να υπάρξει "κανονικά" αν είναι μια σειρά από Άλλους ως Άλλος αλλά το κυριότερο αν είναι προσποιητός, ένα όνομα μέσα στο όνομα, ένας Νόμος μέσα στον Νόμο, ένας μη Λόγος τού Λόγου αλλά Λόγος παραταύτα.
Ακριβώς η έλλειψη του (μεγάλου) Άλλου ως "προσποιητού" σημαίνει τελικά την ψύχωση τήν ίδια. 
Και ο Λόγος ή το σημαίνον-ως-σημαίνον ως ούτως αποκομμένον από το σημαινόμενον ή την σημασία είναι, κατά αυτή την ειδική και απόλυτα σεσημασμένη (εγκληματολογικο-λακανικά) τροπικότητα, μια επιθυμούμενη να πληρωθεί κενή ταυτότητα, μια επιθυμία απόλυτης πλήρωσης ενός απόλυτου κενού, η οποία ακριβώς επειδή διενεργείται σε έναν κόσμο χωρίς την παρουσία της "προσποιητής" πατρικότητας σημαίνει την ψύχωση είτε διενεργούμενη ειδικώς λ.χ μέσω του λογικού θετικισμού ή απλά δια ενός "καθαρού" σρεμπεριανού παραληρήματος.
Μια πρώτη ματιά:
Αν δεν είναι έτσι, που δεν είναι, και υπάρχει διάρκεια παρουσίας του πατρικο-ρηματικού Λόγου, οι λακανικοί οι λακανίσκοι κ.λπ με την δικαιολογία της θεραπείας της πάθησης με το όνομα: Το Έν-α Όνομα τού Ενός Πατρός  με όλα τα συνοδά στοιχεία της, σκοπεύουν να προβούν σε έναν άσκοπο και μη θεραπευτικό (συμβολικό) ευνουχισμό του πνεύματος.
Δυστυχώς (και για αυτούς) υπάρχει (ακόμα) το Ισλάμ. Ενδεικτικά το λέω το τελευταίο.
Υπάρχει επίσης η παλαιο-ορθοδοξία, ο ριζοσπαστικός προτεσταντισμός (δεξιός και αριστερός), η φιλοσοφία του Πλωτίνου (για λίγους αυτό), ο κομμουνισμός (όχι για τόσους λίγους, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μερικών), αλλά κυρίως υπάρχει ο ίδιος ο Λόγος.
Συνεχίζεται..αναλυτικότερα ως προς την αντίθετη φορά των πραγμάτων.











Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..