Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Ενδιάμεσες σημειώσεις για το σημείον (14)..Σρεμπεριανή προλογική υποσημείωση..


Αναβάλλω, για μια δημοσίευση ακόμα, να πραγματοποιήσω την υπόσχεσή μου για την "περιγραφή" του Λόγου-Άλλου, για να βάλω κάποιες ούτως ειπείν σημαδούρες προσωπικού χαρακτήρα, με κάποια σημασία ίσως για το ίδιο το επιδιωκόμενο θεωρητικόν τής υποθέσεως..




Σε αυτή τη ζωή δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για να γίνω ένας ακόμα λακανικός.
Δυστυχώς παραστράτησα και μετατράπηκα σε έναν ύποπτο μετα-σρεμπεριανό βιοστοχαστή. 
Μόλις μετά βίας κατόρθωσα να αποφύγω να γίνω το αγαπημένο αντικείμενον ερεύνης των λακανικών που πρωτογνώρισα στο Πάντειον Πανεπιστήμιον, αν και ποτέ δεν ξέρεις.
Το απέφυγα γιατί είχα μιαν ευγενική συζήτηση με τον (λακανικόν) κύριο Θάνο Λίποβατς περί κενού, την οποία είμαι σίγουρος πως δεν θυμάται, η οποία κατέληξε σε μιαν ευγενεστάτη διαφωνία, τόσο ευγενεστάτη που είμαι σίγουρος πάλι πως δεν θα την θυμάται ούτε αυτή.
Για την ακρίβεια δεν την θυμάμαι επακριβώς ούτε και γω, αλλά θυμάμαι ωστόσο ότι η δική μου θέση, όπως θα αναμένετε εξάλλου όσοι κάνετε το λάθος να "με" διαβάζετε, έτεινε προς μιαν περισσότερο έντονη απόχρωση του κενού. 
Τότε δεν μιλούσα ακόμα περί μηδενός, αν και σιγόκαιγε μέσα μου ο φιλοσοφικός μηδενισμός όπως σιγόκαιγε μια θράκα σε ένα δάσος που είναι προορισμένο να αποτεφρωθεί από μιαν οποιαδήποτε θράκα.
Το δάσος είναι η ταλαντευόμενη ταπεινή ζωή μου, και παραμένει έτοιμη να αναφλεγεί, ίσως όμως και να έχει αναφλεγεί και να μην το ξέρω.
Ποιός είπε πως όταν αναφλέγεται κάτι το γνωρίζει ωστόσο, ακόμα κι αν είναι ένα ενσυνείδητον υποκείμενον;
Πολλοί το έχουν πει, ότι ξέρουν πότε αναφλέγονται, ίσως οι περισσότεροι άνθρωποι αυτό να πιστεύουν, όταν ζούνε.
Ακόμα κι όταν η ζωή τους γίνει στο τέλος στάχτη ίσως να νομίζουν ότι είναι ακόμα ακέραια όπως ένα υγρό ζωντανό δάσος.
Θα ήθελα να σημειώσω και άλλα για τις θράκες και τα δάση, αλλά ούτε και μένα με κόφτουν πιά τόσο όλα αυτά, και μην σας φαίνεται παράξενο τούτο.
Τώρα πια με νοιάζουν περισσότερο άλλα πράγματα, όπως το πως θα γλυτώσω τρέχοντας μακριά από τα απεικάσματα εκείνα του Λόγου που αν και παραμένουν απεικάσματά Του, όπως όλα εξάλλου στην ανθρώπινη ζωή, δεν οδηγούν σε αυτόν.
Θέλω να επιστρέψω στον μεγάλο πατρικό Άλλο, τον Λόγο, χωρίς ωστόσο να μπορώ να ισχυριστώ ότι έφυγα ποτέ.
Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή κανενός μας χωρίς τον πατέρα Λόγο, άρα δεν μπορώ να φανταστώ και την όποια στιγμή χωρίς την μέθεξη σε Αυτόν.
Αλλά, υπάρχουν όπως ξέρουμε πολλές εκδιπλώσεις τούτου του θηρίου, και κανείς μας δεν ξέρει αν έχει εγκλωβιστεί σε κάποια από αυτές που είναι θαρρείς "φτιαγμένες" έτσι ώστε να μας κρατούν σε μιαν περιορισμένη εποπτεία των πραγμάτων Του.
Σκέφτομαι εντόνως, όλο αυτό το καιρό που σας ταλαιπωρώ με τις αναβυθίσεις μου στο λαμπρό και εχθρικό δι΄εμέ λακανικό σύστημα, τι είναι τελικά αυτό που θα μας βοηθήσει να μην χαθούμε σε μιαν εγκλωβιστικά περιορισμένη εικόνα Του, γιατί όλες οι εικόνες Του ή αναπαραστάσεις Του είναι ούτως ή άλλως περιορισμένες, όπως κάθε αναπαράσταση, και όλες οι σκέψεις των ανθρώπων είναι εγκλωβισμένες σε κάποιο σύστημα αναπαράστασης, ό,τι και να λέγεται (ως) αντίθετο περί τούτου.
Ο δρόμος είναι να συμβιβαστεί κάποιος με την αναπαραστασιμότητα ακόμα και όταν έχει (υποτίθεται) σαλπάρει για την μη αναπαραστασιμότητα τού Λόγου;
Ποιός μπορεί πλέον να ισχυριστεί ότι η επιθυμία προς το μη αναπαραστάσιμον είναι εφικτή ως τάση ακόμα;
Μήπως μάλιστα η επιδίωξη, δια τής επιθυμίας αυτής, προς μιαν αφαίρεση περί των όντων και του Λόγου με μιαν (υποτιθέμενη) ροπή προς το μη αναπαραστάσιμον δεν είναι μια παραστασιακή ροπή και τούτη;
Αέναα φιλοσοφικά ή φιλοσοφικοειδή ερωτήματα τα οποία δεν θα απαντηθούν ίσως ποτέ, αλλά κάποια στιγμή τα παραβλέπεις ως ερωτήματα και αποφασίζεις.
Δεν αποφασίζεις για το ένα και το άλλο με έναν απόλυτο τρόπο, κάθε στιγμή αποφασίζεις, και κάθε στιγμή αποφασίζεις με έναν αδιανόητα αυθαίρετο τρόπο με την ελπίδα πως αυτό που θα κάνεις θα είναι αν μη τι άλλο ερμηνεύσιμο, ακόμα και για έναν λακανικό ακροατή σου λόγου χάριν, λέμε τώρα.
Σημασία έχει να θέλεις ή να επιθυμείς κάτι που να μην αφορά μόνον την διανοητική αφεντομουτσουνάρα σου, να είναι κάθε απόφαση μια ισορροπία τουλάχιστον εγωτικών-ναρκισσιστικών και αντίθετων, κοινωνικών επιδιώξεων, με αγαθό χαρακτήρα, και τούτες (οι κοινωνικές επιδιώξεις) να είναι δηλαδή μη αποκλειστικά ναρκισσιστικές και εγωτικές με έναν άλλο πλάγιο, αλλά γνωστό πια, τρόπο. 
Δεν υπάρχει καμία εγγύηση, ούτε ξέρουμε που πάνε τα πράγματα στον Λόγο περί Λόγου, ειδικά τώρα που άρχισαν πάλι να στενεύουν οι ορίζοντες τού κόσμου και ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός έχει πάρει και έχει "χαρίσει" έναν επικίνδυνο δρόμο για την ανθρωπότητα.
Πραγματικά δεν ξέρω τι θα γίνει και στο επίπεδο τού (υποτιθέμενου) πραγματικού κόσμου και στο επίπεδο της ιστορίας τού Λόγου, άρα τού Λόγου.
Αυτό που ισχυρίζομαι πως ξέρω είναι ότι ο Λόγος υπάρχει, και δεν είναι ένα ατομικόν υποκείμενον ή ένα άθροισμα ατομικών υποκειμένων. 
Αλλά και τούτο δεν λέει πολλά πράγματα, ή για να το θέσουμε λακανοειδώς, αυτό, το να το λές και να το θέτεις συνέχεια, δεν σε γλυτώνει από το να μετατραπείς σε έναν (ακόμα, ίσως) πρόεδρο εφέτη Σρέμπερ, σε έναν δηλαδή διεστραμμένο και ψυχωτικό επιθυμούντα τον Λόγο-Θεό-Πατέρα-Εραστή, ιδανικό για ανατομία από φροϋδικά και λακανικά όντα τής ψυχαναλυτικής κολάσεως ή παραδείσου, εσείς ξέρετε.
Το πρόβλημα τής αναπαραστασιμότητας, που λέγαμε παραπάνω, έχει να κάνει με αυτό τον (υποτιθέμενο) κίνδυνο.
Τι έκανε ο πρόεδρος Σρέμπερ ως "αμάρτημα";
Βυθίστηκε (χωρίς να το έχει επιλέξει ο άνθρωπος, ψυχωτικός ήταν) σε μιαν παραληρηματική επιθυμία αναπαραστασιμότητας του πατέρα Λόγου; ή το αντίθετο;
Η απόσταση που βίωνε από τον Λόγο, χαρακτηριστική των ψυχωτικών ως μη ικανών να έχουν πρόσβαση στο όνομα-του-Πατρός, λόγω (ίσως) της απουσίας (συντέλεσης τού) οιδιποδείου, ήταν συγκροτημένη πάνωθε ή παρακειμένως στην υπερπληρότητα αναπαραστασιμότητας; ή το αντίθετο; ήταν δηλαδή αποτέλεσμα μιας διαταραγμένης αναπαραστασιακής δύναμης; (κατά τα πρότυπα τής ερμηνείας τής ψύχωσης "μέσω" τού εικονοφαντασιακού).
Αυτά είναι ερωτήματα για τους ψυχιάτρους και τους ψυχαναλυτές.
Το σίγουρο είναι πως στον ψυχωτικό πρόεδρο ο Θεός Λόγος, ο Κύριος, και οι αυτού εκδηλώσεις είναι ξένα πράγματα, αλλότρια, ίσως και απειλητικά, και αυτό από' τι κατάλαβα δεν αφορά μόνον στις "οντότητες" που ο πρόεδρος Σρέμπερ βιώνει ως απορροές του Κυρίου.
Ο Λόγος είναι ξένος για την ψύχωση.
Αλλά ίσως σημαίνει και ένα είδος σωματικότητας, αν και ξένος. 
Ο Λόγος λοιπόν για τον ψυχωτικό υπάρχει και παραϋπάρχει, και είναι μάλλον ένα ακεραιότατο σώμα ή υπερσώμα, άρα, άρα τί;
Είναι κάθε επιθυμία εποπτείας του μεγάλου Άλλου, του Λόγου, ως υπερ-σώματος, μια είσοδος σε μια μορφή διαστροφής και ψύχωσης; ίσως και έμμεσης, ελεγχόμενης και ιδεολογικής;
Θα μπορούσε κανείς να το δει και έτσι.
Γι' αυτό όμως και θεωρώ πως οι λακανικοί υπερ-χέστες το βλέπουν έτσι, δημιουργώντας μέσα στον Λόγο έναν άλλο Λόγο, μέσα στον Νόμο του Νόμου Του έναν ακόμα Νόμο, προφυλαγμένο από ένα άδυτο, μη ανακοινώσιμο και διαρκώς κρυπτόμενο στις γελοίες τους εκδοχές μυστικιστικού ορθολογισμού ή όπως άλλως.
Οι άνθρωποι (οι λακανικοί) φοβούνται, είναι κεντρώοι, ακόμα κι αν έχουν υπάρξει και υπάρχουν ως ακροαριστεροί.
Δεν ειν' κακό να φοβάσαι κάποτε.
Είναι κακό να φοβάσαι πάντα.
Η δημιουργία επιστρωματικών δομών μέσα στον (μεγάλο) Άλλο, δεν είναι άσχημη από την σκοπιά των προφυλάξεων ή από την σκοπιά μιάς διατήρησης ενός ορίου απέναντι στους κινδύνους που παραμονεύουν από τον Λόγο ως ένα αδιαμεσολάβητο απόλυτο τής κοινωνικής ζωής.
Ίσως όμως να υπάρχει και κάτι πιο δύσκολο, και αυτό είναι να δεχτεί κανείς τον Λόγο ως ένα είδος παράξενης και παράδοξης υπερΖωής που πέραν των ψυχωτικών ή ψυχωτικιζόντων συνεπειών που έχει μια τέτοια "επιλογή" σημαίνει μιαν εφόρμηση ξανά αυτού που λέμε ανάγκη για μια ολική κοινωνική συλλογική ζωή των ίδιων των ανθρώπων.
Ο Λόγος όμως είναι αυτό που είναι, και αν είναι ένα επιτάσσειν και των προαναφερθέντων, απορώ, γιατί δεν σαλπίζουν και οι λακανικοί υπερχέστες και τούτοι το τραγουδάκι για τον ολοκληρωτισμό τού ολισμού (τού Λόγου); 
Ίσως να το έχουν σαλπίσει, ίσως να το έχουν σιγοτραγουδήσει, αλλά ίσως και να μην χρειάζεται να το κάνουν αυτό, εφόσον και αυτοί που είναι υποτίθεται επιφορτισμένοι με τον επαναστατικό ολισμό, είναι τόσο αφιερωμένοι και αφοσιωμένοι στην πατροκτονία ή στην κρατο-κτονία (ως επιθυμία τής "νέας αριστεράς") που μια χαρά γίνεται η δουλειά και μια χαρά όλα είναι σε τάξη.
Δεν υπάρχει ολιστική έννοια του Λόγου σε υπόληψη, εκεί όπου θα μπορούσε να έχει υπόληψη, και έτσι, μια χαρά όλα σε τάξη.
Μόνον κάτι φιλύποπτοι φαντάζονται υποτίθεται κάτι εκεί όπου όμως δεν υπάρχει, άρα και πάλι όλα σε τάξη.
Ο φόβος προς τον πρόεδρο εφέτη ψυχωτικό Σρέμπερ, καλά κρατεί, όλα σε τάξη.
Ο Λόγος είναι σώμα μόνον για ψυχωτικούς λοιπόν;
Θα έλεγα, ό,τι πείτε εσείς.
Όπως συνήθως, κλείνω και λέω την ουσία με τον τρόπο μου, απότομα και με έναν μάλλον άκομψο τρόπο, ως πρόλογο στην δημοσίευση που περιμένατε και θα έρθει όμως μετά από τούτη:
Είναι προτιμότερο να καταλήξεις Σρέμπερ από το να λακανισθείς ακόμα και ανεπαισθήτως στο σημείον τούτο, της (πιθανής) σωματικότητας του Λόγου, διότι τον λακανισμό δεν τον αποφεύγεις ούτως ή άλλως.





Ιωάννης Τζανάκος 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..