Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[14] Νέες παλαιότητες..


Η συνεχής νοητική-γλωσσική (και) νοητική προσέγγιση της πολλαπλότητας των φαινομένων ως όντων μας ωθεί ίσως σε μιαν άρση της ως πολλαπλότητα(ς).
Η νουνεχής, ορθολογική ή ακολουθούσα την ορθολογική, επόπτευση των όντων υφίσταται ως τα τώρα σε μιαν και ως μια ισορροπία (των προσδιορισμών τής) εν-ότητας και (τής) πολλαπλότητας που επιλύεται η ίδια ως ένα θεωρητικό-και-κοσμοθεωρητικό αίνιγμα μέσω μιας μετριοπαθούς ρεαλιστικής (υλιστικής) και αναγωγιστικής επιστημολογίας, ενίοτε με διαλεκτικά θεωρητικά χαρακτηριστικά.
Νομίζω πως μετά και από την τελευταία εποχή επιστημονικής και φιλοσοφικής μετριοπάθειας, η οποία συνοδεύονταν από έναν σύμφυτο με/-σε αυτήν ριζοσπαστικό σκεπτικισμό-σχετικισμό εισερχόμεθα σε μιαν νέα εποχή όπου το αίτημα τής ριζικής ενότητας τής γνώσης και της πράξης θα τεθεί με ένταση, λαμβάνοντας πάλι γενικά αντινομικά και εκρηκτικά χαρακτηριστικά.
Το γεγονός πως αυτή η νέα ανάδυση τής εν-ωτικής ροπής των θεωρητικών και κοινωνικών προταγμάτων και "πραγμάτων" σχετίζεται με την επανεμφάνιση τής δομικής κρίσης  του καπιταλισμού και τής δημοκρατίας του ως κοινωνικού πολιτικού/ιδεολογικού συστήματος, πρέπει να μας προβληματίσει και όχι μόνον να μας ενθουσιάσει.
Η σύναψη κοσμοθεωρητικών/θεωρητικών και κοινωνικών δομικών ζητημάτων δεν είναι για "επαναστατική" χόρταση, εφόσον περιέχει γνωστούς και άγνωστους κινδύνους.
Η ενοποίηση μπορεί να γίνει με πραγματικά φριχτούς όρους και η νέα "σύνθεση" κάλλιστα καλλιστότατα μπορεί να είναι μια αντιδραστική "σύνθεση" επιλύουσα τα προβλήματα με τον μέγιστο δυνατό χειρότερο τρόπο, όπως έχει γίνει και στο απώτατο παρελθόν σε ανάλογες συνθήκες.
Μπορώ να φέρω πολλά παραδείγματα, αλλά θα περιοριστώ σε ένα "αποκαλυψιακό" παράδειγμα από το απώτατο παρελθόν και θα το κάνω αυτό γιατί έχει ένα ενδιαφέρον από την σκοπιά (και) τού Λόγου.
Όταν ο αρχαίος ρωμαϊκός κόσμος κατέρρεε από το βάρος των δομικών του αδιεξόδων, όταν η ρωμαϊκή αυτοκρατορία μετεξελίσσονταν καταστρεφόμενη σε μιαν ζώνη μεταρωμαϊκών κρατικών χριστιανικών επικρατειών, συνέβαινε μια επίλυση ζητημάτων ακόμα και στο αφηρημένο θεωρητικό "επίπεδο".
Ο αρχαίος μεσογειακός-ευρωπαϊκός, (κυρίως) δουλοκτητικός, κόσμος πέραν των ορίων που είχε ως ένα ταξικό οικονομικό σύστημα, συμπύκνωνε και συνόψιζε με λαμπρότητα μια σειρά από κοσμοθεωρητικές, αξιακές ακόμα και επιστημονικές θέσεις.
Ο νέος χριστιανικός μετα-ρωμαϊκός κόσμος καταστρέφοντας τον αρχαίο κόσμο πήγε τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα, όχι γιατί κατήργησε (έστω άμεσα) την δουλεία (δεν την κατήργησε, αν και την αντικατέστησε ως βασικό άξονα εκμετάλλευσης), αλλά γιατί δόμησε "εντός του" ένα νέο σύστημα πολιτικών αξιακών και θεωρητικών θέσεων, οι οποίες ήτο σε μεγάλο βαθμό η τελειωτική λύση αρχαίων αινιγμάτων και η τελειωτική υπέρβαση αρχαίων ορίων (στις αντίστοιχες δομές).
Η "λεπτομέρεια" είναι πως τούτο το έργο το έκανε με τον μέγιστο δυνατό χειρότερο τρόπο.
Ας φέρουμε ένα παράδειγμα, από τον "χώρο" των θεωρητικών ανθρωπιστικών επιστημών:
Η πρωτο-νεωτερικότητα ως οντική και ριζική ανάδυση τής υποκειμενικότητας δεν εκφράστηκε λ.χ από τον Πλωτίνο και τον (πλωτινικό ή ευρύτερο) νεο Πλατωνισμό αλλά μέσω μιας σημαντικής ανατολικής λατρείας, του Χριστιανισμού. 
Εννοείται πως υπήρξανε γονιμοποιήσεις και επιγαμίες.
Αλλά αυτό που επικράτησε ως νέο, το οποίο και ήταν σε μέγιστο βαθμό μια ανάδυση της υποκειμενικότητας και της οντικής και αξιακής αξιοπρέπειάς της, ήταν μια θρησκεία με έντονα αυταρχικά και ανατολίτικα μυστικιστικά χαρακτηριστικά. 
Μιλάμε πάντα για τον Χριστιανισμό που επικράτησε και όχι για την αινιγματική, μυστηριώδη και γοητευτική παρουσία του ίδιου του Χριστού.
Αντίθετα από ό,τι λένε οι αντιχριστιανοί του συρμού ο Χριστιανισμός έλυσε αινίγματα και έθεσε το υποκείμενο στην έναρξη των όντων με έναν μοναδικό και άξιο ανατιμημένης υπόμνησης και θετικής αξιολόγησης τρόπο.
Το πρόβλημα με αυτόν (όπως αργότερα και με το Ισλάμ) ήταν πως τούτο το έκανε με τον όχι καλύτερο δυνατόν τρόπο. 
Ο ίδιος (όπως μετά το Ισλάμ) ήταν (και είναι) εκείνο το σύστημα σκέψης και λατρείας που ακριβώς σημαίνει αυτή την "σύνθεση" επιλύσεων και νέων προβλημάτων που δεν ήταν και δεν είναι νομοτελειακή.
Ήταν και τούτος ως επικρατούσα κοσμοαντίληψη ένα γόνιμο και παράξενο κοσμοϊστορικό προϊόν μιας κρίσης και μιας πολιτισμικής, πολιτικής, στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής κατάρρευσης θηριωδών διαστάσεων.
Δεν υπήρξε τελικά μέσω και του Χριστιανισμού (και αργότερα του Ισλάμ) μια γαλήνια πρόοδος ή μια μετριοπαθής εν τέλει μετάβαση, αλλά ένας συγκλονισμός με κατάληξη μια αντιδραστική μαύρη κατάσταση.
Κάτι αντίστοιχο συνέβει και με την μεταρρύθμιση-διαμαρτύρηση εντός του Χριστιανισμού.
Μην ξεχνάμε πως σε όλα αυτά και μέσω αυτών, πέραν του σκότους, υπήρξε μια σειρά "επιλύσεων".
Μου αρέσουν οι αναλογίες.
Μήπως δεν ζήσαμε και μεις, οι πολύ "νεώτεροι" άνθρωποι τής Μεσογείου, της Μεσοποταμίας και τής Δυτικής Ευρώπης, αντίστοιχες "μοντέρνες" αναπτύξεις και εκδιπλώσεις και επιλύσεις συνάμα προβλημάτων στο επίπεδο του "εποικοδομήματος" ή τής "υπερδομής"; (τι μαρξολέξη μεγαλοαδύναμε!)
Αν θα ήθελε ένας νεανίας επαναστάτης ή θεωρητικός να χτίσει μεταφορικές (θεωρητικές) ιστορικές αναλογίες, όπως έκαναν οι Γάλλοι και οι Ρώσοι επαναστάτες, θα έπρεπε να τα σκεφτεί όλα αυτά, και να τα σκεφτεί και λίγο με απαισιόδοξο τρόπο.



Ιωάννης Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [10] - Αν η μεταβατικότητα έχει μιαν υπόσταση αυτή είναι η μουσική. Το τέλος δεν υπάρχει, όμως τίποτα δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε με την ιδέα πως δεν υπάρχει...
    Πριν από 4 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 3 ημέρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..