Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[18]



Το γεγονός πως ο Λόγος έχει στερεοποιηθεί πλέον σε έναν λαβύρινθο αυτόνομων κρυσταλλώσεων θεωρείται ως ένα είδος έκλειψής του κατά την μορφή εκείνη που οργανώνονταν εμφανώς σε ένα κεντρικό νοηματικό σύστημα και σε διάφορες περιφερειακές εξακτινώσεις του.
Η εμφανής, επίσης, δόμηση των κεντρικών δομών τού σημαίνοντος κατά την "παλαιότερη" μορφή του "γύρω" από πατριαρχικά και κρατικά σημαίνοντα, και η (θεωρούμενη ως) αποδόμηση τούτων σε μιαν εκτεταμένη και εμβαθυμένη από την ύστερη δομή του καπιταλισμού περιφερειοποίησή τους ή ακόμα και διάλυσή τους, έχει χαρίσει χαρά και ελπίδες σε όσους νομίζουν πως το νέο "αντικειμενικό" πλαίσιο, δεν μπορεί διάολε, θα βοηθήσει στην πηδαλιούχηση μιας ριζικότερης επανάστασης χωρίς τις "σκουριές"  των παραπάνω πάνω στο πάναγνο νέον σώμα του νέου και επίσης πάναγνου και αμόλυντου από "αυταρχικές" παραδόσεις νέου ανθρώπου.
Υπάρχει μια αλήθεια σε όλα αυτά, η οποία καλύπτει ένα τερατώδες ψέμα, και η οποία επίσης φράζει την δυνατότητα εξαγωγής ρεαλιστικών συμπερασμάτων εκεί ακριβώς που αυτά είναι απόλυτα αναγκαία για να υπάρξει ένα νέο ξεκίνημα ή μια νέα άνοδος στο ιστορικό διακείμενο τής οικουμένης.
Η ιστορία έχει μιλήσει με πολλούς τρόπους και ταυτόχρονα με έναν τρόπο και η προσπάθεια να απολυτοποιηθεί η ενδότερη κρίση της σε ένα χαλαρό ουτοπικό σχήμα όπου κυριαρχεί η γενικότερη δυσθυμία, και η οργή ακόμα, απέναντι στις κεντρικές πατρικοκατηγορικές αρχές συγκρότησης του ανθρώπινου υπαρκτού, θα στεφθεί από αποτυχία και θα φέρει άσχημους και δηλητηριώδεις καρπούς στους επιθυμούντες την "νέα" γνώση και "νέα" πράξη, αν δεν έχει γίνει ήδη αυτό.
Μια ανασυγκρότηση του αιτήματος του Λόγου δεν μπορεί παρά να κινηθεί πλέον ελικοειδώς μέσα από όλα αυτά, υποκείμενη και αυτή, ως προσπάθεια, σε λάθη και καταστροφικές επιλογές ενίοτε, τις οποίες όμως ξέρουμε και τα ίχνη των οποίων μπορούμε ακριβώς να ερευνήσουμε πάνω στην αρχή τής ταυτότητας α=α προτού σπεύσουμε να συναντήσουμε την διαφορά, την όποια διαφορά.
Αν κάποτε η διαφορά ήταν το αιτούμενο, έστω μέσω τής έντασης τής ταυτότητας του (ιστορικού) Λόγου, σήμερα είναι το λάθος που πρέπει να εξορίσουμε για να αναπνεύσει η ταυτότητα τού (ιστορικού) Λόγου, ούτως ώστε να υπάρξει ίσως πάλι η διαφορά.
Έτσι, κινδυνεύουμε από το άλλο λάθος, το "αντίθετο" τής "νέας αριστεράς", αλλά πάντως δεν κινδυνεύουμε από την μαζική ηλιθιότητα και χυδαιότητα τής οποία άψογον μέρος είναι μια χαρά η τελευταία.




Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..