Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[2]




Ελπίζω να έχετε υπομονή.
Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα.

Αν όπως είπαμε κάθε ομιλούσα ομιλία έχει την ακοή της, άσχετα αν είναι και οι δύο εκφάνσεις τού Λόγου "εντός" τού υποκειμένου ή κατανέμονται σε περισσότερα του ενός υποκειμένου, τότε τίθεται σε πρώτη φάση ένα θεμελιακό ερώτημα.
Πως κατανέμεται αρχικά η ισχύς του ενεργού ομιλούντος σε σχέση με τον ακούοντα;
Όταν υπάρχει ομιλία υπάρχει συνήθως μια συν-ομιλία, αλλά αυτό που είναι το δύσκολο σημείο και το οποίο συνήθως παραβλέπεται ή θάπτεται είναι το γεγονός πως κάθε συν-ομιλία χωρίζεται σε κβάντα ενεργητικών ομιλιών τα οποία μόνον σε μιαν σύναψη μπορούν να ενωθούν σε ένα κβάντο συν-ομιλίας.
Απουσιάζει λοιπόν, εν θεωρητική αρχή, ένας αναγκαίος νομιναλισμός κατά την θεώρηση τού ενιαίου κβάντου (τής) συν-ομιλίας-ως-ενότητας δύο κβάντων ενεργητικών ομιλιών (αν υποθέσουμε ότι ακόμα και μετά από έναν κυριαρχικό μονόλογο υπάρχει ένα είδος "απάντησης", άρα και συνομιλίας εν τέλει).
Όσο κι αν επιθυμήσει κανείς να στρώσει ένα έδαφος ισότητας/ισοδυναμίας ανάμεσα στους δύο συντελεστές δεν θα μπορέσει να σχηματίσει μια πραγματική ισότητα ή ισοδυναμία κατά την εκφορά ή ομιλισιακή επιτέλεση τού κάθε "ξεχωριστού" κβάντου τής συν-ομιλίας.
Για την ακρίβεια, η ισότητα ή ισοδυναμία είναι εφικτή, ως διαμεσολαβημένη από την κοινωνική θέσμιση ή γενικότερους όρους δομικής ή υλικής συγκρότησης, μόνον ως ισότητα/ισοδυναμία εις το σύνολο τής συν-ομιλίας.
Θα έλεγα μάλιστα πως το ίδιο το σχήμα της ισότητας/ισοδυναμίας είναι όπως η ανταλλακτική αξία ως "μορφή ανταλλαγής<>ισοδυνάμων" το "ιδανικό" πλαίσιο για την διατήρηση, για να μην πούμε κιόλας δομημένη ανάπτυξη τού διαχωρισμού μεταξύ δύο ή περισσοτέρων αποξενωμένων κβάντων μιας συν-ομιλ(ισ)ιακής δομής, άρα είναι ίσως το "ιδανικό" πλαίσιο για την συνεχή ανα-ανάδυση και ανισωτικών και ανισοδυναμικών καταστάσεων κατά την επιτέλεση κάθε συν-ομιλίας.
Υπάρχουν πολλά σχήματα εξισορρόπησης τής κυριαρχίας του ομιλούντος όταν αυτός ομιλεί, και θα ήθελα να έχω πραγματικά τον άπειρο χρόνο που χρειάζεται για να ξεθεμελιώσω μια και καλή την "(μετα-)διαφωτισμένη" αυταπάτη ότι το γράμμα, η γραφή, ή ακόμα και ο Λόγος ως μια διακειμενική ή δια-λογική ελλογότητα έχει κάτι που να μπορούσε να άρει αυτή την βασανιστική ασυμμετρία που εξετάζουμε εδώ. 
Εν συντομία, πάντα μιλάμε με τους περιορισμούς των (θεωρητικών) αποφάσεών μας, δεν υπάρχει κανένας δρόμος για μια άρση της ασυμμετρίας τής ομιλισιακής δομής αν την εποπτεύσει αλλά και βιώσει κανείς από την έποψη των ενικών πτυχών της ή κβάντων της.
Η ενεργός ομιλία είναι η φωνή, και η φωνή είναι ο επιβαλλόμενος ήλιος τής γλώσσας εφόσον πάντα προηγείται κατά τι ή επί τής ουσίας τής ακοής τής, και δεν υπάρχει κανένας άλλος φωνοκεντρισμός από τον  έμφυτο φωνοκεντρισμό τής ομιλισιακής εκφοράς και επιτέλεσης κατά την διαίρεσή της σε πάντα ενεργητικά (ξεχωριστά) κβάντα. 
Εννοείται πως υπάρχει ένα μετριασμένο πλαίσιο πραγματικής ύπαρξης τούτων, στον δοξασμένο κόσμο τής πραγματικότητας, η οποία όπως ξέρουμε εκτός από το να παρουσιάζεται ως να επιβάλλει τον εαυτό της ως ένα απόλυτο την ίδια στιγμή παρουσιάζεται ως να κρύπτει το απόλυτο τού Λόγου όταν τούτο εμφανίζεται σε μια τόσο αμιγή μορφή.
Στην δημοκρατική εποχή μας δεν υπάρχει λόγος να μην ψάχνουνε όλοι οι καλοί άνθρωποι τής κάθε δημοκρατίας, εννοώ τής κάθε μορφής ισότητας/ισοδυναμίας, έναν τρόπο να κάνουν την εκφορά τής φωνής τους εκδηλωνόμενη ως περιέχουσα τις φωνές κάποιων άλλων ή των άλλων εν γένει, αλλιώς τι δημοκρατία θα είχαμε διάολε;
Κάθε σκέψη προλαμβάνει την σκέψη του εκφέροντος και ο εκφέρων αν έχει μυαλό ξέρει ότι προλαμβάνουν την σκέψη του, και πάει λέγοντας με διάφορες ανατροπές ως προς την πρό-ληψη, κάτι σαν ένα "πνευματικό" χαρτοπαίγνιο, μη πάει το μυαλό σας σε σκάκι κ.λπ 
Αυτό το εποικοδόμημα της γενικής και διιστορικής δομής περί το εξωγλωσσικό συμπεριέχον αλλά και άλλες νοητικές δομές τής γλώσσας που έχουν να κάνουν με τήν οικονομική-επικοινωνιακή δομή όπως έχει μάλιστα ενσωματωθεί σε ένα "πάντα" εντός της, έχει αποκτήσει με την "νεωτερικότητα" μιαν επέκταση άνευ προηγουμένου, αν και ανάξια λόγου μάλλον, αλλά το κυριότερο όσον αφορά στην δική μας προοπτική έρευνας έχει (ανεπιγνώτως) καλύψει από τα μάτια μας τις βαθύτερες σημασιακές διαρθρώσεις του λέγειν που έχουν κάνουν με την εκφορά και την διάσπασή του, από μιαν έποψη, σε απόλυτα και ξεχωριστά κβάντα ενέργειας.
Ωστόσο υπάρχει, όπως είναι όχι και τόσο αυτονόητο, η ακοή.
Σε μια αφηρημένη μορφή απέναντι σε κάθε κβάντο ομιλισιακής ενέργειας υπάρχει μια ακοή.
Ένας παμπόνηρος κύριος με το μικρό όνομα Μάρτιν το έδειξε τούτο και μέσω τούτου του τόσο απλού συμβάντος είναι σαν να ξήλωσε αιώνες δυτικής μεταφυσικής, αν και ο ίδιος ήξερε μάλλον να μιλάει σαν ένα απόλυτο κβάντο ενεργητικής ομιλίας, προερχόμενο κατά το πως το ήθελε από κάποια ακοή, κάποιων ουρλιαχτών όμως προ του παρόντος της ομιλισιακής του ενέργειας αλλά από τι φάνηκε και κατά την ίδια την μεταγενέστερη επιτέλεση των ουρλιαχτών κάποιων ομοίων πρωτο-ουρλιαζόντων αλλά και κάποιων αθώων θυμάτων τους. 
Η επαν-εμφάνιση της ακοής ως οντικού στοιχείου του Λόγου είχε την ατυχία μάλλον να συνδεθεί με την ευηκοϊα προς ουρλιαχτά λύκων και αμνών.
Αυτό αντί να ανησυχήσει τους κυρίους εκ Παρισίων, ή έστω κάποιους από αυτούς, τους έκανε να ζηλέψουν μόνον, υποθέτω υποθέτοντας πως η δική τους ακοή, η προερχόμενη όμως από την αναδυόμενη ακοή τού κυρίου Μάρτιν, θα είχε άλλη χρήση, υποταγμένη τώρα στην μοίρα και τις αξίες των αμνών.
Το ερώτημα που δεν έθεσαν στον εαυτό τους ήτο αν θα ήταν δυνατόν να έχει κανείς την ακοή εκείνη που μεθερμηνεύει την κραυγή μιας αγέλης λύκων διψασμένων για αίμα αν δεν είναι ο ίδιος ένα μέλος αυτής.
Και το ευρύτερο ερώτημα, ενταγμένο σε ένα πλαίσιο πολλών άλλων ευρυτάτων ερωτημάτων είναι αν η ακοή ως οντικό υπόδειγμα Λόγου που είναι και αυτή αποκομμένη από την ομιλία εν γένει, έχει άλλη τελικά σημασία από την παθητική υποδοχή κάποιας κραυγής θύτη ή θύματος αλλά κατά έναν τρόπο που πάντα θα ευνοεί τον θύτη.
Δύσκολα ερωτήματα, απλά, για παριζιάνους...

(συνεχίζεται)




Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..